De twee-statenoplossing zoals ze door de Palestijnse leiders ècht wordt begrepen

De leidende gematigde stem en woordvoerder van de Palestijnse Autoriteit Nabil Sha’ath verwerpt het idee van een Joodse en Palestijnse staat die zij aan zij leeft:

Wij zijn nooit akkoord gegaan en zullen ook nooit, in om het even welke omstandigheden, ermee instemmen om Israël als de staat van het Joodse volk te erkennen… Er bestaat een kans op twee staten: een Palestijnse [staat] en een niet-Joodse staat Israël…

Dit zijn de woorden van Nabil Sha’ath, één van de meest belangrijke figuren in de Palestijnse politiek. Hij zei dit tijdens een gesprek in Juni 2011 met de Israëlisch-Arabische krant Kul al-Arab. Sha’ath is niet zomaar de eerste de beste randfiguur. Hij is een belangrijke stem in de “gematigde” vleugel van de Palestijnse maatschappij. Hij is een lid van het Centrale Comité van al Fatah – de partij van Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit – en hij is verantwoordelijk voor diens internationale betrekkingen, gelijkend op een woordvoerder voor buitenlandse zaken. Hij wordt vaak geïnterviewd en in de internationale media geciteerd en wordt beschouwd wereldlijk en wellevend.

In de video hierboven vertelt de Palestijnse hoofdonderhandelaar Nabil Shaath op 13 juli 2011 op de Libanese TV dat er geen sprake kan zijn van het accepteren van Israel:

Het verhaal van twee staten voor twee volkeren houdt in dat daar ginds een Joods volk zal zijn en aan deze kant een Palestijns volk. Wij zullen dit nooit goedkeuren.

Waarom dit? Omdat het enkel het meest recente voorbeeld is van de Palestijnse verwerping van Israël als de Joodse staat. En het is één van de brutaalste voorbeelden. Zoals Sha’ath elders in hetzelfde interview zegt:

Wij zijn bereid om de Staat Israël te erkennen, als zij zeggen dat het Israëlische volk zegt dat het ook islamitische en christen ingezetenen omvat die de ware eigenaars zijn van het land…

Ook weinig bekend is, dat als er een Palestijnse staat zou komen, deze staat volgens de Palestijnse president Mahmoud Abbas etnisch gezuiverd dient te worden van alle Joden. Hij neemt hierbij een voorbeeld aan de apartheidswetgeving in Jordanië en Saoedi-Arabië, waar het Joden reeds verboden is te wonen leeshier]. Met andere woorden en los van het feit dat Israël dan al geen Joodse staat mag zijn, moet een soevereine Palestijnse staat wel zuiver Arabisch en Judenrein zijn. Zo verklaarde Maen Areikat, de ambassadeur van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie [PLO] in de Verenigde Staten, op dinsdag 13 september dat elke toekomstige Palestijnse staat die de hulp aanvaard van de Verenigde Naties en van de Verenigde Staten vrij moet zijn van Joden.

Areikat zei vorig jaar in een ander interview met Tablet een en ander iets explicieter:

Dus, u denkt dat het noodzakelijk zal zijn om eerst elke Jood over te plaatsen en te verwijderen?

Absoluut. En nee, ik zeg niet dat elke Jood moet verplaatst worden, ik zeg dat die Joden moeten verplaatst worden die na een overeenkomst met Israël, zouden vallen onder de jurisdictie van een Palestijnse staat.

Om het even welke Jood die zich bevindt binnen de grenzen van Palestina zal moeten vertrekken?

Absoluut. Ik denk dit een zeer noodzakelijke stap is, alvorens wij de twee staten kunnen toestaan hun afzonderlijke nationale identiteiten te ontwikkelen, en dan misschien op de een of andere wijze de deuren zouden opengooien voor allerlei vormen van culturele, sociale, politieke en economische uitwisselingen, die de bewegingsvrijheid van zowel Israëlische als van Palestijnse burgers van het ene gebied naar het andere zouden tolereren. U beseft toch ook wel dat je ook aan de dag nadien moet denken.

Dus, is het dat wat de “gematigde” Palestijnse leiders bedoelen wanneer zij zeggen in te stemmen met de twee-statenoplossing? De commentaren van Sha’ath volgen een bepaald patroon. De laatste jaren hebben Mahmoud Abbas, Salim Fayyad, Saeb Erekat en Yasser Abed Rabbo, belangrijke stemmen binnen de Palestijnse gematigde maatschappij, telkens het idee van Israël als de staat van het Joodse volk verworpen. En zo deed ook de Revolutionaire Raad van al Fatah dat. De verwerping is samenhangend van structuur, empathisch en categoriek.

Zij moeten wel bedenken dat de Joden een volk zijn, geen ras of religie en dat de Joden het wettige recht hebben op nationale zelfbeschikking in een soevereine Joodse staat, de Staat van Israël. Nabil Shaath verwerpt dat recht. Zijn woorden moeten openbaar worden gemaakt en hun implicaties welbegrepen worden. Zij zijn in flagrante tegenspraak met het idee van een “tweestatenoplossing” – een Joodse staat en een Palestijnse staat. In plaats daarvan, terwijl Shaath twee staten goedkeurt, zou geen van beiden Joods zijn.

De meeste mainstream diplomaten en commentators rondom de wereld, eisen om een twee-statenoplossing te steunen. Als dat inderdaad het geval is, moeten zij zich heel dringend zorgen maken over de commentaren van Sha’ath en de posities die zij vertegenwoordigen. En, als de vrienden van de Palestijnen en als de verdedigers van hun wettige rechten, moeten zij de Palestijnse maatschappij onder druk zetten hun houding te veranderen.

De visie zoals die door Sha’ath wordt onderstreept is helemaal niét “gematigd.” Het is een onrechtvaardige en immorele visie, die een obstakel voor de vrede vormt. Het openbaart dat het conflict uiteindelijk ideologisch is en niet territoriaal. En het is gekoppeld aan een éénzijdig Palestijnse nationaal verhaal terwijl het het Joods-Israëlische nationale verhaal compleet negeert.

De redenen waarom zogenaamde Palestijnse “gematigde” leiders zoals Mahmoud Abbas, Salim Fayyad, Saeb Erekat en Yasser Abed Rabbo en zovele anderen het bestaansrecht van een Joodse staat verwerpen worden verwoord door Mahmoud Abbas:

  • Een ‘Joodse staat’ is een racistisch concept [en wat dan te denken van een zuiver arabisch-islamitische Palestijnse staat?]
  • Het zou de Palestijnen verhinderen om de kaart van het “Recht op Terugkeer” te blijven bespelen [Palestijnse vluchtelingen maar vooral hun nakomelingen (= 95% van alle vluchtelingen) zouden niet kunnen ‘terugkeren’ naar Israël en de Joodse staat niet langer demografisch kunnen bedreigen].
  • De Israëlische Arabieren zouden hun rechten verspelen in Israël en worden uitgewezen [onzin, de 1,2 miljoen Arabische onderdanen van Israël zullen ook na het stichten van de Palestijnse staat in het beste geval mogen kiezen tot welke natie zij willen behoren en dan ook uiteraard moeten wonen en leven in de staat van hun keuze]
  • Van de Palestijnen kan je niet verwachten dat ze zich zouden “gedragen als Zionisten” [als hij dan het voorbeeld heeft genomen aan de terreurorganisatie Hamas in de Gazastrook waar Abbas zèlf niet eens meer binnen mag op gevaar af voor zijn leven, weten we wat ons nog te wachten staat]

Samengevat: voor de Palestijnen is de twee-statenoplossing zoals zij die interpreteren, helemaal niét zoals het Internationaal Kwartet voor het Midden-Oosten die ziet, maar is deze slechts een tussenfase op weg naar de volledige verovering van de Israëlische staat, bij voorkeur zónder Joden. De Palestijnen willen helemaal geen soevereine Palestijnse staat náást Israël maar een onafhankelijke staat in de plaats van de Staat van Israël en de Joden uitgemoord of verdreven uit het Midden-Oosten.

Het overlevend restant aan Joden zal in het “beste” geval teruggebracht worden tot de dhimmiestatus van weleer zoals 400 jaar lang het geval is geweest onder het Turkse/Ottomaanse Rijk tot het Britse Rijk in 1917 de Turkse Ottomanen militair neersloegen en verdreven uit het M-O gebied.


Met dank aan Beyond Images voor de hint.