O dierbaar België – O Heilig Land der Antisemieten – Onze ziel en ons hart zijn u gewijd!

Antisemitisme leeft erg bij het islamitische kiezerspubliek dat zowat 30 procent van het Brusselse electoraat uitmaakt
Joods Actueel Magazine besteedde er enkele maanden geleden de nodige aandacht aan, maar vermits alles er op lijkt dat het zoveelste antisemitische incident van overheidswege weerom onder de mat wordt geveegd, begint Brabosh.com er opnieuw over. De antisemitische geschiedenis van België moet beslist niet onderdoen voor de andere landen in de wereld. Een mooi voorbeeld van die illustere geschiedenis valt nog dagelijks te bewonderen in de Brusselse Sint-Michiels en Sint-Goedele kathedraal [klik].
Wie zoals ik bijna zes jaar van zijn leven besteed heeft aan de studie van collaboratie en verzet met inbegrip van 2000 jaar Jodenvervolging, herinnert zich hoe tot aan de inval van de nazi’s in Polen op 1 september 1939, de Belgische overheid met knuppels en stokken de Joodse ‘illegale’ migranten over de grens knuppelde terug richting nazi-Duitsland vanwaar ze trachtten te ontkomen aan hun vervolgers. Dat was zowat in een notendop het officiële migratiebeleid ten aanzien van Joodse vluchtelingen aan de vooravond van WOII.
En ook hoe de Antwerpse politie met de stilzwijgende instemming van burgemeester Leo Delwaide de klopjacht organiseerde op de Antwerpse Joden. Dat noopte jaren later de huidige burgemeester Patrick Janssen tot een officieel excuus – op video [!] – tegenover de huidige Joodse gemeenschap. Sommigen naïevelingen – waaronder jammer genoeg ook een aantal vooraanstaande Joden – nemen daar genoegen mee behalve… Brabosh.com! Met dank aan Tiki S. voor de hint.
Katholiek minister Stefaan De Clerck (CD&V) wil voor eens en voor altijd een kruis maken over de collaboratie van de Belgen met de nazi 's tijdens WOII

O Beloved Belgium, Sacred Land of Anti-Semitism

door Omri Ceren [bron: Commentary]

vertaald en bewerkt door Brabosh.com

Niet echt een schandaal van formaat in om het even welke betekenis. Enkel een klein raam geopend naar de onbetamelijke krankzinnigheid die leeft in Brussel, de officiële hoofdstad van Europa, zoals blijkt uit een artikel in de nochtans linkse krant Haaretz:

De Belgische minister voor Justitie Stefaan De Clerck heeft de Joodse gemeenschap van het land geschoffeerd door recent zijn steun te geven aan een initiatief om amnestie te verlenen aan de collaborateurs met het nazi-regime tijdens de Tweede Wereldoorlog en voor zijn suggestie dat het de [Belgische] overheid zou sieren om hun rol tijdens de nazitijd te “vergeten”. Tijdens een televisiedebat vertelde De Clerck dat het land zich niet op de misdaden die het heeft gepleegd zou mogen concentreren zoals het dat reeds eerder deed in het verleden.

Joods Actueel schreef hieromtrent:

De uitspraken van justitieminister Stefaan De Clerck over het amnestiedebat waarbij hij op de RTBF letterlijk zei: “Misschien moeten we ook bereid zijn te vergeten, want het gaat om het verleden. Op een gegeven moment moet men zich volwassen opstellen en bereid zijn erover te praten. En misschien ook om te vergeten, want het gaat om het verleden,” werden bij het Forum der Joodse Organisaties (FJO) met ontzetting onthaald.

Nog diezelfde dag trachtte de minister, duidelijk geschrokken van het impact die zijn uitspraken hadden op de Joodse gemeenschap, oudstrijders- en verzetsbewegingen, en probeerde hij de inhoud ervan te minimaliseren dan wel te bagatelliseren. Al een dag later eiste het Simon Wiesenthal Centrum terecht bij de ontslagnemende regering van premier Yves Leterme prompt het ontslag van zijn bruin aangebrande minister De Clerck (CD&V).

In alle eerlijkheid geven we toe dat er tegenwoordig een overvloed is aan misdaden die nu tegen de Joden van België worden begaan. Het antisemitisme van het land is er gedeeltelijk verantwoordelijk voor waarom de veiligheid van de Europese Joden tot op het laagste peil is gezakt sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, met anti-Joodse aanvallen op een naoorlogs dieptepunt.

Dus, misschien bedoelde minister De Clerck dat de Belgen zich beter op hun huidig antisemitisme zouden moeten concentreren in plaats van op het antisemitisme uit het verleden? Maar het lijkt niet echt helemaal dat te zijn wat hij bedoelde toen hij die uitspraken deed.

Uit een recent uitgevoerde studie onder hoge schoolstudenten in het Brusselse blijkt dat een “zeer hoog aantal” studenten in de ban blijken te zijn van anti-Joodse dweperij: 28% van studenten was het eens met het gezegde dat “Joden aanzetten tot oorlog en anderen daarvan beschuldigen” en dat 31 procent van hen het eens was met met het citaat dat “de Joden alles willen domineren.”

De auteurs van de studie, wetende dat multiculturalisten er meteen bovenop zouden springen en aandringen dat “gewortelde oorzaken” aan de basis zouden liggen voor deze geweldadig getinte onwetendheid, kostte het veel moeite en pijn om uit te leggen waarom een en ander aantoonbaar onjuist zou geweest zijn.

Socioloog Mark Elchardus van de Vrije Universiteit Brussel verklaarde:

Erger nog. [In Brussel] is het anti-Joodse gevoel niet enkel verwant met de mate van onderwijs of slechte sociale levensomstandigheden. Het antisemitisme wordt er theologisch geïnspireerd. Er is een direct verband tussen het moslim zijn en antisemitisch gevoel. Ook de katholieken gedragen zich erg negatief jegens de Joden, maar hun gevoelens leven in de verste verte niet zo sterk [als bij de moslims].”

De Belgische politici volgen de theologisch gebaseerde maar niettemin het zeer realistisch aanwezig antisemitisme bij het islamitische kiezerspubliek op de voet die tegenwoordig zowat 30 procent van het electoraat van Brussel uitmaken. Dat breidt zich blijkbaar uit tot het minimaliseren van de Holocaust met respect voor islamitische gevoeligheden, een tendens die die ook de geesten bij hun Britse tegenhangers vertroebelden die nu het onderwijs over de Holocaust uit de geschiedenislessen willen schrappen en de Herdenkingsdag van de Holocaust op nationaal niveau willen herbekijken.

Maar wanneer België als basis dient voor anti-Israël agitatie, zoals toen Belgische rechters Belgische wetten aanhaalden om voormalige Israëlische premiers aan te klagen, lijkt dit wel meer te zijn dan zuiver en alleen een meningsverschil te zijn met het Israëlische beleid. Al de rest van de Belgische bizarre sentimenten jegens de Joden worden aangedreven of door een identificeerbaar antisemitisme of door het politieke aanklampen van identificeerbaar antisemitisme.

Maar wanneer het over vijandigheid jegens de Israëlische Joden op aankomt, worden de Belgische en Europese pathologieën plotseling omgezet in “een principieel meningsverschil met een andere overheid.” Niemand heeft ooit beweerd dat antisemieten niet bedreven zijn in het veinzen van hun echte meningen.