Woningbouw voor Joden in Jeruzalem, hoezo ‘provocatief’?

Gilo is geen Joodse nederzetting maar een prachtig aangelegde Joodse woonwijk in het zuiden van Jeruzalem, de eengemaakte en ondeelbare hoofdstad van de Joodse staat Israël

Fundamentally Freund: The ‘P’ word

door Michael Freund [bron: JP]

Het is één van de favoriete bijvoeglijke naamwoorden van de internationale gemeenschap om naar Israël te slingeren. Telkens weer, wanneer de Joodse staat één of andere actie onderneemt, staat een parade van wereldleiders recht en diepen uit hun woordenschat steeds dezelfde oude betrouwbare censuur terminologie op om ons uit te schelden. Met weinig respect voor de feiten, hebben zij onvermijdelijk tot doel om de schuld op de drempel van Israël te leggen door steeds één bijzonder scheldwoord te herhalen. Het is het `P’ -woord, zoals in “provocatief” of “provocatie.”

Nog maar pas de vorige week, werd deze schadelijke godslastering herhaaldelijk naar Israël gegooid naar aanleiding van het besluit van het Binnenlandse Ministerie om haar aanvankelijke goedkeuring te verlenen aan de bouw van 1.100 nieuwe huisvestingseenheden in de woonwijk Gilo, in het zuidelijke deel van Jeruzalem. Nauwelijks was de hamer omtrent het besluit neergekomen vóór de neus van de leiders van de Vrije Wereld of zij kropen onder en over elkaar heen om als eerste de Joodse staat te bekritiseren en te veroordelen.

De handeling “contra-productief” noemende, verklaarde de Amerikaanse staatssecretaris Hillary Clinton op een inderhaast bijeengeroepen persconferentie, “hebben wij lang beide partijen aangespoord om om het even welk soort actie te vermijden die het vertrouwen zou kunnen ondermijnen, met inbegrip van en misschien wel het meest in het bijzonder, in Jeruzalem en zich te onthouden van eender welke actie die als provocatief kan bekeken worden,” – hier is dat woord weer –  “van welke kant ook.”

Nog een stap verder ging William Hague, de Britse Minister van Buitenlandse Zaken, die het [Israëlische besluit] als “illegaal” bestempelde en hieraan toevoegend dat “dit een tijd is dat alle partijen ernaar zouden moeten streven om terug naar de onderhandelingstafel te keren en gehoor zouden moeten geven aan de oproep van het Kwartet zich te onthouden van…” – en hier komt het dan… – “provocatieve acties.”

Het schijnt helemaal niet van belang te zijn dat de goedkeuring van het besluit omtrent Gilo, slechts één kleine stap vormde in een bureaucratisch proces van lange adem en dat er niks op lijkt dat de bulldozers snel aan de slag zouden gaan, integendeel. Louter nog maar ‘het idee’ dat er Joodse huizen zouden worden gebouwd in Jeruzalem lijkt te volstaan om overal ter wereld van pure woede en frustratie de stoppen te doen doorslaan.

Zoveel is wel duidelijk dat zowel Clinton als Hague lijden aan het “selectief provocatiesyndroom,” dat telkens de kop opsteekt wanneer één van de acties van Israël geacht worden provocatief te zijn terwijl gelijkaardige acties van de Palestijnen straal worden genegeerd.

Neem eens het volgende in overweging. Volgens gegevens die door de ngo Peace Now worden gecompileerd, sinds dat de regering een einde maakte aan de bouwstop in Judea en Samaria eind oktober, werd er alles samen toelating verleend tot het opstarten van de bouw van 2.598 woningen en gebouwen. Het is dit kleine aantal nieuwe Joodse huizen in de bezette gebieden die de critici in het vizier hebben.

Zij beweren dat door de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria uit te breiden, Israël bij voorbaat het resultaat beschadigt van om het even welke definitieve status van de onderhandelingen. En toch, telkens wanneer het er dan op aankomt om te hebben over de  Palestijnse inspanningen om feiten aan de grond tot stand te brengen, wordt het opeens opvallend en onverklaarbaar stil aan de kant van deze zelfde critici. En inderdaad, afgelopen zondag heeft het Palestijns Centraal Bureau voor de Statistiek [PCBS] gegevens gepubliceerd die erop wijzen dat het aantal Palestijnse huizen in Judea, Samaria en Gaza de voorbije vier jaren met meer dan 25 procent is gestegen.

Dit jaar alleen al zullen de Palestijnen meer gezinswoningen bouwen dan Israël over een heel jaar tijd deed in heel het land, alhoewel onze bevolking meer dan drie keer groter is dan die van hen. Volgens PCBS zullen in 2011 de Palestijnen maar liefst 33.822 woningen afwerken of 13 keer het aantal huizen dat momenteel door Joden in Judea en Samaria wordt gebouwd. Het lijdt geen twijfel dat deze koortsige bouwactiviteiten door de Palestijnen ter plaatse van een enorme invloed zullen zijn, en hun aanwezigheid in de “betwiste” gebieden aanzienlijk zullen uitbreiden.

Dus, waarom wordt dit ook niet als een “provocatie” gezien die de vredesinspanningen zou ondermijnen? Of is het enkel wanneer Joden beton storten dat woningbouw eensklaps confronterend wordt? Ik veronderstel dat niet alle “provocaties” gelijk geschapen zijn. Het feit is toch zo dat het noch logisch noch eerlijk is om van Israël een bouwstop te eisen in Judea en Samaria of gelijk om het even waar anders, terwijl intussen in dezelfde “betwiste” gebieden de Palestijnen dapper blijven doorgaan met hun bouwprojecten.

Als de Palestijnen zich vrij voelen om de situatie ter plaatse te veranderen, dan bestaat er ook geen enkele reden waarom Israël niet hetzelfde zou mogen kunnen doen. De echte provocatie is niet de uitbreiding van een portiek in Ma’aleh Adumim, de toevoeging van een zolder in Efrat of zelfs de bouw van een tuinflat in Gilo. Het is wanneer de buitenlandse leiders zich in de interne zaken van Israël mengen en de Joodse staat willen dicteren waar, wanneer en wat het kan of mag bouwen.

Deze schijnheilige reeks van éénzijdig volgehouden pose dwingt Israël zich een bepaalde standaard aan te houden die niet wordt toegepast op haar vijanden. Er is een strijd gaande om de controle over dit land die op de meest diverse manieren wordt bevochten, waarvan één door het gebruik van kranen en betonvrachtwagens gebeurt. Israël heeft het recht en de verantwoordelijkheid om deze middelen in te zetten zoals het haar uitkomt. Dus laat Clinton, Hague en al die anderen maar zoveel klagen als ze willen. Het opbouwen van het Joodse geboorteland kan en zal gewoon blijven doorgaan.


The writer is Chairman of Shavei Israel (www.shavei.org), a Jerusalem-based organization that assists lost tribes and hidden Jewish communities to return to the Jewish people; met dank aan Tiki S. voor de hint.