Het gezond verstand komt van rechts: Phillipe Karsenty

“Ich bin ein hasbarist!”

zou J.F Kennedy ooit gezegd hebben…

De Nederlandse linkse Israëlcritici en rapporteurs Ratna Pelle en Wouter Brassé bekend van IMO Blog en Israël & Palestijnen Blog, alsook dichter bij huis de linkse Israëlcriticus Hans Knoop, woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties en nog zovele anderen die ik hier niet bij naam ga noemen, zullen het wel niet graag horen, maar hun visie op het wel en wee in Israël is verre van de enige en vertegenwoordigt in feite slechts een minderheid binnen de hasbaristen waaronder ondergetekende. In Israël blijken dit soort kritikasters op het beleid in de Joodse staat zelfs op de oppositiebanken te zitten. Laat ze daar maar zitten, ze zitten er goed.

Want, menen dat kritiek uiten op het beleid van Israël vanuit de Diaspora, de Joodse staat op de een of andere wijze ten goede komt, wordt steevast op groot jolijt onthaald bij de tegenstanders van de Jodenstaat. En dan heb ik het niét over die zogenaamde “pro-Palestijnen”, want die bestaan niet. Wie kan het wat schelen hoe het met de Palestijnen gaat? Niemand. Dat is een mythe. Het enige wat reëel en duidelijk herkenbaar is, dat is de hetze jegens Israël met het ultieme doel Israël te demoniseren en delegitimiseren om het uiteindelijk te vernietigen.

Feit is dat, je vijanden trachten te behagen door vervuld van zelfverwijt omtrent al dan niet begane fouten en missers, om daarop een overtuigend mea culpa te slaan, dat dergelijk zelfdestructief gedrag regelrecht koren op de molen is van Jodenhaters en Israëlbashers van de wereld. Een echte vriend van Israël zal nooit vanuit de Diaspora de Joodse staat op de kritische rooster leggen. Wie dat toch wil doen, moet maar emigreren en dat in Israël zèlf gaan doen.

De meute Israelbashers zijn talrijk en lopen in de miljoenen. Wij, diegenen die ijveren voor het bestaansrecht en het overleven van de enige Joodse staat in de wereld en die alle dagen van het jaar dreigt opgeschrokt te worden door de krokodillen in de poel van de Arabische wereld, wij zijn slechts met een handvol. Daar moeten we goed zorg voor dragen. Er bestaat noch een Joodse Lobby noch een Israël Lobby in de Lage Landen. Ook dat is een mythe. De waarheid is – wat men u ook mag vertellen – dat is dat niemand voor ons – hasbaristen – zorgt en er ook niemand is die voor ons opkomt. Net zoals Israël staan we d’r helemaal alleen voor.

In French elections, a European Avigdor Lieberman emerges

door Gil Shefler [bron]

Jordanië is Palestina, Griekenland moet de eurozone verlaten en Turkije heeft helemaal niks te zoeken in een eventueel lidmaatschap van de Europese Unie, verklaarde het hoopvolle Franse parlementslid Phillipe Karsenty in een recent gesprek met The Jerusalem Post.

Philippe Karsenty

De Joodse afgevaardigd burgemeester van de Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine, hoopt bij de volgende verkiezingen als eerste vertegenwoordiger afgevaardigd te worden naar het achtste kiesdistrict overzee. Dat is een net opgericht district dat ook Israël omvat, zoals dat verder wordt toegelicht in zijn politiek manifest dat hij vorige week bekend maakte in onmiskenbare termen. “In Frankrijk ben ik rechts georiënteerd en als ik in Israël moest stemmen zou ik daar eveneens de rechtervleugel aanhangen,” vertelde hij.

Karsenty is namelijk een havik zelfs naar Israëlische normen. Naar zijn mening zijn de Oslo Akkoorden “de grootste fout geweest die Israël ooit maakte” omdat het “de terroristen bewapende.” Hij steunt weliswaar de twee-statenoplossing maar volgens zijn begrippen ligt het resultaat ban, het vredesproces van een Palestijnse staat naast Israël niét in een soeverein Palestina op de Westbank Judea & Samaria en/of in Gaza maar één staat in Jordanië. “Jordanië is de echte Palestijnse staat,” zegt hij. De koning heeft daar niks te maken, hij heeft geen wettelijke basis. Dit is de eenvoudige historische waarheid.”

Karsenty is momenteel één van zes kandidaten – allen Joods – in de race van 2012 voor het kiesdistrict dat Israël, Italië, Griekenland, Cyprus, Turkije en Malta omvat. Van deze zes, gelooft hij dat slechts één van hen een ernstige mededinger is. “Er zijn slechts twee ernstige kandidaten: mezelf en [de vroegere speciale gezant voor Frankrijk in het Midden-Oosten Valerie] Hoffenberg,” zei hij. “Maar zij heeft niet de steun van het volk; zij heeft geen band methet volk.”

De 47-jarige zakenman is niet wars van enige controverse. Geboren in Parijs in een Joodse familie die vanuit Algerije naar Frankrijk emigreerde, werd de zakenman een bekendheid door de manier waarop hij bijzonder nauwkeurig de rapportage over het incident met Muhammed al-Dura heeft aangekaart. “Er bestaat geen enkele twijfel meer over de het al-Dura nieuwsrapport een kwakkel was,” zei hij.

Volgens Karsenty, werd de dood van de acht-jaar-oude jongen in 2000 tijdens een schietpartij in Gaza door de Palestijnen in scène gezet met het doel de Joodse staat in diskrediet te brengen. Pallywood op z’n best als het ware. “Sommige kortzichtige Joden verdedigen nog steeds de fabel van het bloedsprookje,” zei hij. Karsenty werd meerdere keren vervolgd maar uiteindelijk volledig vrijgesproken. Hij gelooft dat zijn betrokkenheid in de zaak al-Dura hem zal helpen om 70.000 kiezers in Israël voor zich te winnen maar hijzegt dat zijn campagne zich niet volledig concentreert op de Joodse kiezers.

Hij vertelde dat hij net vanuit Griekenland was teruggekeerd waar hij zijn mening over de financiële problemen van het land deelde met lokale kiezers. “Griekenland zal vroeg uit laat uit de eurozone liggen,” verklaarde Karsenty. Frankrijk en Duitsland liegen tegen de wereld. Zij hebben de EU uitgebouwd die in feite een maskerade is. Bent u in Griekenland geweest? Bent u in Duitsland geweest? Breng vijf dagen in elk van die landen door en u zult begrijpen wat ik bedoel.”

de moord op al-Dura bleek in scene gezet
De moord op al-Dura bleek in scene gezet, niemand zal achteraf de werkelijke toedracht uitbrengen

Wat Turkije betreft, keerde Karsenty zich sterk tegen de goedkeuring van een eventuele toetreding van het land tot de Europese Unie en bekritiseerde hij diens premier Recep Tayyip Erdogan. “Bezoek Anatolië in Turkije – dat heeft niks te maken met Europa,” zei hij. “Als u een continent wilt opbouwen moet het eenvormig zijn. Turkije is een compleet ander land. Dat wil niet zeggen dat ik Turkije niet respecteer, maar ik heb zo mijn bedenkingen omtrent Erdogan en zijn islamistisch gedrag. Het is gebleken dat wij het juist voorhadden om Turkije de toegang tot Europa te weigeren.”

Karsenty heeft ook sterke meningen omtrent Franse binnenlandse kwesties. Hij verzet zich krachtig tegen pogingen om de pensioenleeftijd in Frankrijk terug te brengen naar 60 jaar. In feite zou hij, als het van hem afhangt tenminste, zou hij de pensioenleeftijd van 65 jaar zelfs willen verhogen zoals het in de Verenigde Staten en Israël het geval is. “Zich terugtrekken van de arbeidsmarkt op 60 jaar zoals het vroeger was in Frankrijk is absurd. Wij leven langer dus moeten we ook langer werken,” zei hij. “De mensen moet weer zolang kunnen werken als zij dat wensen.”

Karsenty weet dat een aantal van zijn ideeën niet bij iedereen evengoed zullen aanslaan, maar hij probeert ook niet om een populariteitswedstrijd te winnen. Net zoals met zijn meningen over de al-Dura kwestie het geval was, gelooft hij dat uiteindelijk de waarheid zal heersen.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.


Muhamad Al-Dura werd niet vermoord

De leugen weerlegd

De al-Dura leugen werd in circulatie gebracht met het doel om het IDF (het Israëlische) leger te besmeuren en in diskrediet te brengen. Dit ondanks het feit dat een Franse rechtbank (veel later) zal oordelen dat het al-Dura verhaal een complete kwakkel was. Het verhaal over de dood van al-Dura werd uitgebracht onder de supervisie van Charles Enderlin op het gekende Franse televisiekanaal France 2. Vlak na het uitbreken van de zogeheten ‘Tweede Intifada’, filmde de Palestijns-Arabische cameraman Zalal abu-Rahma op 30 september 2000 hoe tijdens een schietpartij een Palestijnse vader en zijn 12-jarig zoontje Mohammed al-Dura onder vuur kwamen te liggen en het zoontje werd doodgeschoten.

Israëlische soldaten kregen prompt de schuld van de dood van al-Dura in de schoenen geschoven. Later onderzoek wees uit dat de jongen vanuit een positie achter de cameraman door een Arabische schutter werd doodgeschoten en dat zowel de moord als de tv-opname daarvan met voorbedachte rade moeten zijn uitgevoerd, uiteraard allemaal bedoeld als blamage van Israël. Het ganse verhaal bleek dus in scene te zijn gezet met medeweten en zelfs de actieve medewerking van journalisten van France 2.

Echter, de beelden vlogen de wereld rond en sloegen overal in als een bom. Mohammed al-Dura werd één van de belangrijkste Palestijns-Arabische `iconen’ van de zogenaamde `Al-Aksa intifada’, een `martelaar’ die het onweerlegbare bewijs leverde voor de oude antisemitische beschuldiging “dat Joden gewetenloze kindermoordenaars zijn.” Als instrument voor de beeldvorming van Israël in de in september 2000 door Arafat begonnen geweldsgolf, is Al-Dura van enorm belang geweest, maar ook als voorbeeld voor de Palestijns Arabische jeugd. In een groot aantal malen door de televisie van de Palestijnse Autoriteit uitgezonden propagandafilmpje roept Mohammed al-Dura zijn leeftijdsgenoten vanuit het paradijs op hem na te volgen en de martelaarsdood te kiezen.