Een zoveelste argument waarom vrede met Palestijnen onmogelijk is


Over muren gesproken die zouden moeten afgebroken worden, hier is er zo een: de muur van de Islamitische Universiteit van Gaza. Op de muur werd een schildering aangebracht in een simpele rebusvorm (te lezen van rechts naar links) die zelfs het kleinste kind kan begrijpen: de afkondiging van een nieuwe genocide op het volk van Israël. De Islamitische Universiteit van Gaza is één van de beruchtste kweekscholen van Hamas. Slechts één rode draad waarmee het leerprogramma compleet doordrongen is: een professionele graad halen in Jodenhaat met het doel er terroristenleiders van te kweken.

De Universiteit werd door Steve Erlanger van The New York Times beschreven als “een van de belangrijkste middelen voor Hamas om Palestijnen te bekeren voor haar islamistische zaak.” En wat is die zaak? Met de koran in de hand en een kalashnikov – hèt wapen van de guerrillastrijder – in de andere hand, eerst al-Quds (Jeruzalem) met geweld veroveren om  daarna héél Israël in te nemen en er Palestina van te maken. Niét naast Israël maar in de plaats van. Het Handvest van Hamas èn van al Fatah in een notendop.

De Islamitische Universiteit van Gaza [IUG] werd opgericht door sjeik Ahmed Yassin, een leider en mede-oprichter van Hamas die op 22 maart 2004 vanuit een Apache-helicopter door het IDF werd uitgeschakeld. Hamaspremier van Gaza Ismail Haniyeh studeerde af aan deze universiteit evenals Hamas partijideoloog Mahmoud al-Zahar.

Wie vrede wil, zal hier moeten beginnen door eerst het Palestijnse haatprogramma af te schaffen door het simpelweg te verbieden en de leerstof aan de scholen en universiteiten van Gaza (en van Judea & Samaria) grondig te herwerken, dat er tot op vandaag enkel en alleen op gericht is om van onschuldige kinderen koelbloedige stropers en bandieten van te maken en meer in het bijzonder meedogenloze Jodendoders.

Why peace is impossible, reason #2671

door Elder of Ziyon [bron]

Een hoogst interessant artikel (over vlaggen als nationaal embleem) in Dissent magazine was het volgende van Michael Walzer:

In een “solidariteits” mars voor een onafhankelijke Palestijnse staat begin juli, waren ruim 90 procent van de marsjeerders Israëlische Joden, maar er werden alleen maar Palestijnse vlaggen meegedragen. De Israëlische vlaggen waren verboden op aandringen van de Palestijnen, die zeiden dat zij zich niet bij de mars zouden aansluiten tenzij hun vlaggen de enige waren die meegedragen zouden worden. Wat er ook van zij, slechts weinige [Palestijnen] daagden op tijdens die optocht.

De Israëliërs gingen akkoord met het verbod (hoewel veel van mijn vrienden over dat verbod niet te spreken waren), stellend dat hun vlag het symbool was geworden van bezetting en onderdrukking. Maar dat klopt slechts in zoverre omdat het inderdaad de kolonisten en hun extreemrechtse verdedigers zijn die altijd manifesteren met de [Israëlische] vlag, terwijl de linkerzijde dat al lang heeft opgegeven. Wellicht dat dit mede verklaart waarom linkse demonstraties en marsen deze tijd zo weinig volk aantrekken.

Er zijn natuurlijk nog vele andere oorzaken voor de huidige zwakte aan de linkerzijde. Maar haar militanten zouden om te beginnen hun zwakte te boven kunnen komen als ze door hun medeburgers gezien zouden worden als doorduwers die – met een sterk hart (eerder dan met een bloedend) – er op zouden aandringen dat solidariteit altijd in twee richtingen moet werken.

Zij zouden aan de Palestijnen moeten zeggen: wij zullen achter uw vlag marcheren maar alleen dan wanneer u ook bereid bent achter de onze te willen opmarcheren. En zij zouden dan aan heel Israël moeten zeggen: “ons programma, twee staten voor twee volkeren, biedt de beste hoop op het veilig stellen van de nationale soevereiniteit waarmee deze vlag – die wij trots met ons meedragen – verondersteld wordt die te vertegenwoordigen.

Dit plaatje is een perfectie weergave hoe hoopvol denken dwars over de realiteit heenloopt.

Veronderstel eens dat u door uw stad over straat loopt en iemand opmerkt dat u het volgende speldje draagt:

Hoe groot is de kans dat hij of zij een Palestijnse Arabier is?

Het antwoord is zoals iedereen wel weet – tot zelfs mijnheer Walzer – nulkommanul. De markt voor de verkoop van dergelijke pins, eindigt aan de Groene Lijn [de lijn – geen grens dus – waar in april 1949 een tijdelijk staakt-het-vuren werd bereikt dat zal stand houden tot aan de Zesdaagse Oorlog van juni 1967].  Laten we nu eens veronderstellen dat Links er toch zou op aandringen dat de Palestijnse Arabieren achter de Israëlische vlag moeten marcheren, dat wanneer zij werkelijk hun  bereidheid tot co-existentie willen tonen zij dit moeten doen op een tastbare manier. Hoe zou de andere zijde reageren?

Zij zouden dat botweg afwijzen. Zij zouden willen benadrukken dat de Israëlische vlag staat voor apartheid en genocide en etnische zuivering. Hun stemmen zouden overslaan en hun gezichten bloedrood van woede worden alleen al door het gedacht eraan [dat ze achter die Israëlische vlag zouden lopen.] Zij zouden de linkselingen vertellen… “Sorry hoor maar, zelfs al mochten we hierdoor jullie steun verliezen, wij zullen nooit een Israelische vlag vasthouden tenzij om ze in de fik te steken.

En zoals reeds eerder uit de doeken werd gedaan, er bestaat helemaal geen equivalent voor de Israëlische en de Westerse vredesbeweging onder Palestijnse Arabieren. Er klinkt geen enkele stem luid genoeg – tenminste toch geen enkele die kan gehoord of gezien worden in de Arabische media – die van Mahmoud Abbas eist dat hij “pijnlijke compromissen” moet sluiten voor vrede, geen Pal-Arabieren die vredesbetogingen organiseren en al helemaal geen enkel opinie editoriaal dat hervatting van de vredesonderhandelingen eist. Is er ook maar ergens één enkele Palestijns-Arabische dissident die bereid is om de gevangenis in te gaan door van Abbas te eisen dat hij ook maar iets moet opgeven om vrede te bereiken?

Dit artikel bewijst onweerlegbaar dat echte vrede onmogelijk is. En doen alsof dat wanneer Israël X, Y en/of Z zou doen, dat het dan wel zou lukken, is pure ijdele hoop.

(Andere artikels waarin Eldad Tzioni uitlegt waarom vrede onmogelijk is kan je hier lezen, en ook hier en hier en hier…)

Een gedachte over “Een zoveelste argument waarom vrede met Palestijnen onmogelijk is

  1. Natuurlijk heeft deze schrijver groot gelijk. Hij beschrijft precies de onmogelijkheid van vrede hebben met de ondergang op bloedige wijze van je eigen volk en land.
    Het moeilijk te begrijpen en Israelisch “links” – de terminologie klopt eigenlijk helemaal niet – heeft daar nu iets op gevonden, naar ik vrees.

    Niet bij machte de verloren macht, de meerderheid in de Knesset terug te krijgen op gangbare wijze is er een soort van “Putsch” gaande. De gebruikelijke “handige idioten” gaan schreeuwend de straten op, roepend dat ze ontevreden zijn. Alles is duur – da’s waar – en ze hebben geen huis -dat komt door de rampzalige linkse politiek van huisjes vernielen en hele landstreken “bezet gebied” noemen. Maar de “idioten” zien dat niet in en roepen onschuldig om sociale rechtvaardigheid (een nobel streven).

    Wanneer iemand mompelt dat dit alles een gevolg is van de waanzinnige toegeeflijkiheid aan Arafat c.s. en tevens een gevolg van de daaruit voortvloeiende durende oorlog dan klinken er woeste kreten van afschuw. Kreten die duidelijk tonen dat we hier niet te maken hebben met “het volk” maar met een minuscuul segment ervan. En dat het niet de “sociale rechtvaardigheid” is die hier wordt gepropageerd. De arme “bruikbare idioten”. Hoe worden zij misbruikt.

    Like

Reacties zijn gesloten.