Waarom links en de islam deze ‘start-up nation’ verachten


Deel van het Azorim High-Technology Park in de industriezone van Kiryat Arie, Petah-Tikva. Silicon Wadi in Israël wordt wereldwijd gerangschikt als 2de, direct na haar tegenhanger Silicon Valley in Californië (VS)

Waarom links en de islam deze ‘start-up nation’ verachten

door Martin Bosma
Artikel 7.nu

Het land Israël een wonder noemen, is een understatement. Twintig eeuwen ballingschap betekende vooral pogroms, concentratiekampen, moord, doodslag, verdrijving en kinderen in gaskamers. Volgens alle menselijke logica had het land niet mogen bestaan, maar gisteren werd hier in Tel Aviv een uitbundige 63ste Onafhankelijkheidsdag gevierd. Feest, barbecues, dansende mensen, zingende soldaten, stuntvliegers boven het strand, en dat in de stad die sowieso nooit slaapt en waar sushi-etende yuppies rondrijden op designer-mountainbikes.

In het vliegtuig hiernaartoe las ik het interview met Ronald Plasterk (NRC, 7 mei). Volgens hem is de les van de Tweede Wereldoorlog dat alle culturen gelijk zijn. Uitgerekend het land dat zo met die oorlog verweven is, bewijst dat die stelling cultureel-marxistische apekool is. Israël stevent ondertussen fluitend af op een economische groei van 8 procent. (Verwachting Nederland: 2 procent.) Het heeft buitenproportioneel veel patenten, musea, nieuwe boeken, universitair geschoolden, buitenlandse noteringen op de Nasdaq, wetenschappelijke publicaties en start-ups, oftewel startende technologiebedrijven. Nergens anders in het Midden- Oosten mogen Arabieren stemmen voor een echt parlement. Vrouwen hebben volwaardige rechten.

Hier in Tel Aviv maakt men zich op voor de volgende gay pride-parade. Die is niet in Teheran, Tanger of Tripoli. Linkse ngo’s en linkse journalisten roepen nu weer om het hardst dat een isolement van Israël dreigt. Pardon? De import en export van Israël groeien per jaar met 30 procent. De grote technologiebedrijven kunnen het zich niet permitteren om de start-up nation links te laten liggen. Intel, Microsoft en IBM hebben hier hun vestigingen. In Israël werken de knapste koppen ter wereld aan medische en technologische doorbraken die ons aller levens beter maken. Als de raketten van de ‘gematigde moslims’ op de research centers neerdalen, duiken de digitale pioniers de schuilkelders in, om de strakke deadlines te halen van hun klanten in Silicon Valley of India. Kwestie van cultuur, kwestie van kiezen.

Hier in Israël zal een Holocaustherdenking nooit uitmonden in een opmerking dat de les van Auschwitz is dat alle culturen gelijk zijn. De verzuchting is altijd dezelfde. Hadden we toen maar een staat en vooral een leger gehad. Maandag was ik op de dodenherdenking voor soldaten uit Israëls oorlogen, op het Rabinplein, te midden van tienduizend Israëliërs: muziek, afgewisseld met video’s gewijd aan de jongens die niet terugkwamen. Steeds hetzelfde stramien: Yossi als baby, Yossi op zijn kinderfiets, Yossi verkleed als cowboy, Yossi op een middelbare schoolfeest. Dan de ouders in beeld. Het telefoontje laat op de avond – ze voelden meteen nattigheid. Het was zo’n goeie jongen. Hij was hun enigst kind. Hij zou over een maand vader worden.

Het hele plein was in tranen. Onafhankelijkheidsdag, de dag erna, betekent hier trots terugkijken op wat is bereikt, sinds de stichting, maar ook het afgelopen jaar. Weer meer Joodse immigranten, weer meer grotere steden, nog meer economische groei. Nergens, niet in krant, tv of op het Rabinplein, merken mensen op dat de les van al die oorlogen is dat alle culturen gelijk zijn. Wel de wetenschap dat dit alles een prijs vraagt: 23.000 Yossi’s, 23.000 verpletterde moeders en 23.000 telefoontjes laat op de avond, plus de slachtoffers van de terreur, plus de verminkten van die oorlogen. Die prijs wordt betaald, omdat dit land zich een bijzonder land vindt, met een bijzondere geschiedenis – een uniek land, met een cultuur, waarvan de bewoners vinden dat hij behouden moet blijven. Dus sturen ze ook hun eigen Yossi’s naar het leger en hopen ze dat het telefoontje ’s avonds laat hun bespaard blijft. Dat zouden ze niet doen als ze zouden vinden dat hun cultuur niet verschilt van die van de buurlanden.

Het bestaan van Israël is een constant en uitdagend bewijs dat cultuur het verschil maakt. Dit land is verre van perfect, maar in vergelijking met de rest van het Midden-Oosten is het een oase. Israël bewijst elke dag weer hoe links van het padje is geraakt, door alleen sociaal-economische verschillen te willen zien. Ik begrijp Gretta van de SP wel. Israël is een kiezel in de schoen van links.

door Martin Bosma, 13 mei 2011

Martin Bosma (Wormer, 16 juli 1964) is een Nederlandse politicus voor de Partij voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders. Hij is sinds 30 november 2006 lid van de Tweede Kamer. Hier meer over Bosma.