Benno Barnard vernietigend over Lucas Catherine en de fabel van De Israël Lobby

“Wanneer een feit in handen van Lucas Catherine valt, is het ten dode opgeschreven…” Brabosh.com: De Belgische schrijvende Israëlbasher Lucas Catherine heeft een nieuw boek uitgebracht – De Israël Lobby [in België] – waarin de Joodse complottheorie, een zoveelste bijgewerkte versie van de Protocollen van de Wijzen van Sion, weer helemaal uit de doeken wordt gedaan. Vanaf het ogenblik dat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen, zou je zo de straat willen oprennen en de eerste Jood die je tegenkomt een oplawaai willen verkopen. Maar dat was niet de bedoeling van Catherine of… misschien toch wel een beetje? Brabosh.com, Antwerpen, … Lees verder Benno Barnard vernietigend over Lucas Catherine en de fabel van De Israël Lobby

Het ware doel van Free Gaza Flotilla: wapens voor Hamas [cartoon]

Elder of Ziyon http://elderofziyon.blogspot.com/ Het bedenkelijk activisme van de Free Gaza Movement steunt openlijk het gewapend verzet van Hamas en Co: “Onder [bepaalde] omstandigheden is [gewelddadig] verzet niet alleen een recht – het is een morele plicht.” Die uitspraak waarnaar Elder of Ziyon verwijst, vind je hier op de website van de Free Gaza Movement: On the Right of Resistance: “Even immoral and self-defeating acts of violence against Israeli civilians (such as some suicide bombings are) cannot be equated with the daily humiliations, terror, and death that Israel inflicts on Palestinians by deliberate policy. Contrary to its presentation in the … Lees verder Het ware doel van Free Gaza Flotilla: wapens voor Hamas [cartoon]

Flotilla idioten op weg naar Gaza om te verbroederen met mensenrechtenschenders van Hamas [video]

Juni-juli 2011 Een nieuw flotilla vaart uit naar Gaza. Passagiersboten vervoeren mensenrechten activisten die telkens opnieuw de kust van Gaza trachten te bereiken om er een ontmoeting te hebben met… Ismail Haniyeh. Premier Ismail Haniyeh is de leider van Hamas. Dat is een radicale islamitische groepering die de bevolking van Gaza onderdrukt. Hamas is door zowel de Verenigde Naties als door Amnesty International tot terreurorganisatie verklaard. Zullen de mensenrechten activisten Hamas direct aanklagen omwille van de militaire agressie jegens haar eigen burgers? Zijn ze vastbesloten om de mensenrechtenschendingen die al die jaren door Hamas worden gepleegd aan te klagen? Stand … Lees verder Flotilla idioten op weg naar Gaza om te verbroederen met mensenrechtenschenders van Hamas [video]

Naïeve Nederlandse journalisten bedrogen door Flotilla idioten

Flotilla idioten liggen Nederlandse spacekadet verslaggever te zwaar op de maag. Eric Beauchemin (Wereldomroep) vaart niet mee op de Gazaboot: “Ik heb nog nooit zo’n gesloten organisatie gezien als de Stichting Nederland-Gaza!” Een ogen openend rapport van een ontgoochelde Nederlandse radioverslaggever die echt wilde proberen om voor het Nederlandse contingent verslag te geven over de vaart van de flotilla, maar werd uitgeschakeld door hun weigering om informatie te delen. Gaza activists blinded by faith door Eric Beauchemin [bron] (vert. Aukina Dokter) Ik had de afgelopen drie maanden plannen gemaakt om mee te varen met de flotilla activisten en een verslag … Lees verder Naïeve Nederlandse journalisten bedrogen door Flotilla idioten

Palestina een obsessie van het Radicale Westen, niet van de Arabieren

Palestina een obsessie van het Radicale Westen, niet van de Arabieren

door Brendan O’Neill
(vertaling: Kees Bakhuyzen)

“Tot de Palestijnen hun rechten terugkrijgen houden we instabiliteit in het gehele Midden-Oosten,” aldus John Pilger (1) in ABC’s Q&A (2) van maandag jongstleden. “Dat is de kern van alles.”

Een van de meest opvallende aspecten van de Egyptische opstand was echter het gebrek aan pro-Palestijnse leuzen. Zoals Egypte-specialist Amr Hamzawy zei, we zagen op het Tahrirplein geen leuzen als “Dood aan Israel, Amerika en het internationale imperialisme” of “Samen voor een vrij Palestina.” In plaats daarvan draaide het bij deze opstand om de vrijheid en de levensomstandigheden van het Egyptische volk zelf.

Maar tijdens de pro-Egypte demonstratie in Londen afgelopen zaterdag was er een zee aan Palestijnse leuzen. “Vrijheid voor Palestina”, zo luidde de leus en “Stop de Israëlische bezetting”. De sprekers hadden moeite het publiek enthousiast te krijgen omtrent de gebeurtenissen in Egypte en herhaalde keren moest men overgaan tot “Kom op Londen, jullie kunnen harder schreeuwen!” Maar iedere keer dat de naam ‘Palestina’ viel ging er een soort Pavloviaanse golf van opwinding door de menigte. Ze juichten als het P-woord werd genoemd en scandeerden “Vrijheid, vrijheid voor Palestina!”

Dit zegt iets essentieels over de Palestijnse kwestie. In de afgelopen jaren heeft het zich verplaatst van het Arabisch radicalisme – daar waar Egyptenaren en andere volkeren herhaaldelijk de vestiging van een Palestijnse staat eisten – naar het Westen, waar het bijna het exclusieve bezit is geworden van westerse middenklasse radicalen als John Pilger.

Ontdaan van haar nationalistische kracht en strijdbaarheid lijkt het Palestijnse probleem nu van weinig direct belang voor de protesterende Arabieren en is daarentegen de ultieme cause celèbre geworden van westerse vooruitstrevende actievoerders die niets liever hebben dan een tot slachtoffer verheven volk dat men onder zijn vleugels kan nemen.

De aantrekkingskracht die Palestina onder westerse radicalen heeft is ongekend. Palestina is de enige zaak waar ze opgewonden over raken. Maar er is niets progressiefs in hun pro-Palestijnse hartstocht. Het wordt niet gedreven door op de toekomst gerichte eisen voor economische ontwikkeling van een Palestijns thuisland in de Westbank of Gaza. In plaats daarvan wordt het gedreven door het idee van de Palestijnen als de ultieme slachtoffers, de ongelukkige en beklagenswaardige kinderen van de nieuwe wereldorde, die goedaardige Westerlingen nodig hebben om hen te beschermen tegen het Grote Boze Israël.

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “Palestina een obsessie van het Radicale Westen, niet van de Arabieren”

Het Arabische verraad van de Palestijnen

Het Arabische verraad van de Palestijnen

door Paul Monk
(vertaling: Kees Bakhuyzen)

In de vier decennia waarin ik heb gelezen over internationale betrekkingen en de geopolitiek van het Midden-Oosten ben ik waarschijnlijk geen geschiedkundig werk tegengekomen dat een duidelijker licht werpt op de ware bronnen van Palestijns terrorisme en het onoplosbare conflict met de realiteit van Israël dan het boek Palestine Betrayed van Efraim Karsh. Als er ooit een boek was dat de kwalificatie tour de force ten volle verdient, dan is dit het wel. Het is alleen jammer dat dit boek waarschijnlijk alleen gelezen zal worden door diegenen die al positief staan tegenover de staat Israël – en de meesten van hen zullen er waarschijnlijk alleen maar doorheen bladeren, zonder daarbij de subtiele kracht van de argumentatie ten volle in zich op te nemen.

Karsh is hoogleraar en hoofd van het Midden-Oosten en Mediterrane Studies programma op King’s College, Londen. Hij is de auteur van Saddam Hussein: A Political Biography (1991); Empires of the Sand: The Struggle for Mastery in the Middle East 1789–1923 (1999); The Arab-Israeli Conflict: The Palestine War 1948 (2002) en Islamic Imperialism: A History (2006). In dit laatste boek probeert hij het historisch perspectief recht te zetten van hen die, hetzij afkomstig uit Israël, hetzij afkomstig uit de Arabische wereld of het Westen, geloven dat het Zionisme de schuld is van de onophoudelijke cyclus van gewelddadig conflict in het Midden-Oosten en dat de belangrijkste reden hiervoor ligt in de Zionistische etnische zuiveringen van Palestijnse Arabieren in de oorlog van 1948. Israëlische revisionistische historici als Benny Morris en Avi Shlaim bevinden zich onder degenen waarmee hij de strijd aanbindt, maar hij probeert in de eerste plaats een historische verklaring te vinden die tegenwicht kan bieden aan de onophoudelijke en fnuikende propaganda van de Arabieren en hun westerse supporters betreffende de gebeurtenissen in de jaren ’40 en dat wat de Arabieren ‘El Nakba’ noemen, ‘De Catastrofe’, waarin zij Palestina verloren aan de Joden.

Dit is een belangrijk historisch werk en het is Karsh gelukt een boek te leveren dat zou moeten worden gezien als het nieuwe referentiekader voor een begrip van de bronnen van het Palestijnse conflict. Dat referentiekader is dat Zionisme niet de oorspronkelijke oorzaak was van zowel het conflict als de vlucht van Palestijnse Arabieren uit hun huizen in 1948, maar dat dit alles te maken had met de weigering van de Arabische leiders een schikking op wat voor gronden dan ook te accepteren met de Joden betreffende een Joodse staat. Tenzij men uitgaat van de ongegronde aanname dat Palestina natuurlijk

toebehoort aan de Arabieren (om preciezer te zijn: Moslim Arabieren), kan er geen basis zijn voor de voortdurende en gewelddadige afwijzing door de Arabieren van het idee van een Joodse staat. Er woonden tenslotte al Joden in ‘Palestina’ lang voordat er enige Arabieren woonden en er was nog nooit eerder een Arabische staat Palestina. Daar komt nog bij dat de Joden de Arabieren graag wilden helpen moderniteit, vrijheid en voorspoed te bereiken. Volledige afwijzing van enige vorm van zelfbeschikking voor de Joden was echter het antwoord van de Arabische wereld en van de leiders van de Palestijnse Arabieren op de Balfour Verklaring (1917), het mandaat van de Volkenbond (1920), het Peel Verdelingsplan uit 1937 en de Verdelingsresolutie van de Verenigde Naties (November 1947), om nog maar te zwijgen over de onuitputtelijke pogingen van de Zionistische beweging – van de late 19e eeuw tot de jaren ’40 en zelfs nog daarna – om de Arabische leiders ervan te overtuigen een samenwerkingsverband en constructief partnerschap te vormen met de Joodse staat voor het algemeen welbevinden van het Midden-Oosten. Het gedrag van de Arabieren in acht nemend kunnen we alleen maar stellen dat Karsh dit alles duidelijk maakt met een vernietigende helderheid.

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “Het Arabische verraad van de Palestijnen”