Barack Obama weigert opnieuw Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël

Oude foto van de Damascuspoort aan het einde 19de eeuw en destijds in 1542 gebouwd door de Turks/Ottomaanse Sultan Suleiman de Magnifieke. Jeruzalem lijkt op dit plaatje compleet uitgeblust, allicht als gevolg van 400 jaren doorgedreven  islamisering en het opleggen van dhimmitude door de Turks/Ottomaanse bezetter. Maar Jeruzalem slaapt slechts. Wachtend op de Joden die de stad nog kunnen redden, opnieuw leefbaar maken en haar opnieuw het elan en aanzien geven dat zij al 3000 jaar verdient. Met Theodor Herzl, Chaim Weizmann, David Ben Goerion, Zeev Jabotinsky, Baron Edmond de Rothschild en het hard labeur van ontelbare anderen, zal die droom uitkomen.

De Amerikaanse president Barack Obama heeft afgelopen vrijdag 3 juni ’11 zich ontfermd over de nationale veiligheidsbelangen van de Verenigde Staten door het Amerikaans Congres mee te delen dat hij de Ambassade van de Verenigde Staten die nog steeds in Tel Aviv staat, toch niét naar Jeruzalem zal verhuizen, de zogeheten Relocation Act uit 1995. Die verhuis naar Jeruzalem zou een feitelijke erkenning zijn van Jeruzalem als hoofdstad van Israël en daar staat Obama erg huiverig tegenover [lees verder in de tekst.]

Obama is bij wet verplicht het Congres om de zes maanden deze notificatie over te maken in het kader van een wet van 1995 die volmacht verleende om de ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem te verhuizen maar de uiteindelijke beslissing om tot de feitelijke verhuis over te gaan, overliet aan de president[en].

Sinds die wet werd goedgekeurd moeten dergelijke verklaring om de zes maanden door de president van het ogenblik worden afgelegd. In feite is die weigering van Obama niks nieuws onder de zon. Ook zijn voorgangers de presidenten Bill Clinton en George Bush hielden de boot af en legden tijdens hun ambtstermijn soortgelijke verklaringen af tegenover het Congres.

Aldus geeft Obama in het kader van die wet, al twee jaar lang om de zes maanden zijn besluit aan het Congres mee dat hij weigert de Relocation Act uit 1995 uit te voeren. De mededeling bevatte geen enkele aanwijzing of verbintenis dat Obama ergens in de toekomst van mening zou veranderen met betrekking tot een mogelijke verhuis van de ambassade naar Jeruzalem. In tegenstelling tot Clinton en Bush die wel suggereerden dat dit ooit wel stond te gebeuren.

Palestijnse Autoriteit opgetogen met Obama’s besluit
Israëlische soldaten bevrijdden op 7 juni 1967 de Klaagmuur in [Oost-]Jeruzalem, na 19 jaar isolatie en verwaarlozing door islamitische overheersing

Zoals kon worden verwacht, heeft zaterdag de Palestijnse Autoriteit instemmend geknikt op  het besluit van de Amerikaanse president Barack Obama om de al in 1995 afgekondigde verhuis van de Amerikaanse ambassade Tel Aviv naar Jeruzalem niet uit te voeren en noemt het een “aanmoediging” voor haar eigen strategie. Zoals bekend wil de PA in september aanstaande Palestijnse soevereiniteit afdwingen in de Verenigde Naties, zonder een onderhandelde oplossing met Israël voor het conflict af te wachten.

De PA tracht Israël aldus voor de feiten te stellen, zonder dat het daarvoor de Joodse staat ook maar 1 noot inspraak kan hebben. Uiteraard heeft een Palestina dat zich de facto compleet op Israëlisch grondgebied bevind, maar weinig kans van slagen en is de leefbaarheid van dergelijke staat ongeveer nulkommanul zolang Israël haar fiat niet geeft aan dergelijke staat. Maar Israël kan hier toch in nauwe schoentjes komen te staan.

Nabil Abu Rudaineh, een woordvoerder voor de Palestijnse Autoriteit zegt dat de beslissing van Obama bevestigt dat de wereld inclusief de Verenigde Staten weigeren Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël. Abu Rudaineh voegde eraan toe dat het besluit erop wijst dat de wereld erkent dat Oost- Jeruzalem sinds 1967 is bezet en dat de stad in, werkelijkheid de hoofdstad van Palestina zal zijn “in de context van een twee-statenoplossing.”

De Relocation Act

Zoals bekend wordt tot op vandaag door geen enkel land – inclusief de Verenigde Staten – Jeruzalem erkent als de hoofdstad van Israël. Er volgde ook geen erkenning van Jeruzalem toen Israël enkel de westelijk gelegen buitenwijken bezat, ook wel West-Jeruzalem of de Nieuwe Stad geheten, het gebied dus dat binnen de Groene Lijn valt of zoals Obama het heet: de de pre-1967 Lijnen.

Die houding van de VS en de rest van het Kwartet kon niet beletten dat op 30 juli 1980 de Knesset de Jeruzalem Wet goedkeurde waardoor Jeruzalem werd uitgeroepen als eengemaakte ondeelbare hoofdstad van Israël: “Jerusalem, complete and united, is the capital of Israel“. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties veroordeelde met Resolutie 478 deze Israëlische verklaring en trok prompt al haar ambassades terug uit Jeruzalem.

Nochtans pleitte Barack Obama tijdens zijn verkiezingscampagne voor eigen platform voor een verenigd Jeruzalem. Maar ja, zoals bij elke verkiezingen wordt door alle politici kwistig met loze beloftes rondgestrooid, in dit geval in de VS waar Obama zich wilde verzekeren van de Amerikaans Joodse steun. En wat Obama op een bijeenkomst van AIPAC vertelt, is niet noodzakelijk hetzelfde wat hij zijn buitenband staatssecretaris Hillary Clinton laat zeggen bestemd voor de Arabische en de moslimwereld.

Het Amerikaanse Congres had zich al in 1995 achter die eis geschaard toen het The Jerusalem Embassy Relocation Act heeft aangenomen. De Relocation Act – d.w.z. de verplaatsing van de Amerikaanse ambassade vanuit Tel Aviv terug naar Jeruzalem – werd aangenomen op 23 oktober 1995 en bij meerderheid van stemmen goedgekeurd door zowel de Amerikaanse Senaat (93 tegen 5) als door het Congres (374 tegen 37). Echter, tot op vandaag heeft geen enkele Amerikaanse president het aangedurfd om deze Act uit te voeren en met Obama zal het ook niet gebeuren.

Jeruzalem, het Corpus Separatum

Tot op heden [2010] beschouwen de 27 landen van de Europese Unie de legale status van Jeruzalem als zijnde nog steeds een corpus separatum.

Op 1 maart 1999 zond Theodor Wallau, de Duitse ambassadeur in Israël, namens de Europese Unie een brief naar toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Ariel Sharon, waarin hij de internationalisering van Jeruzalem bevestigde zoals die werd bepaald in Resolutie 181[II] van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. “We reaffirm our stated position regarding the specific status of Jerusalem as a corpus separatum. This position is in accordance with international law. We have no intention of changing our custom regarding meetings in Jerusalem,” aldus Theodor Wallau.

Het officiële standpunt van de Europese Unie (met inbegrip dus van België en Nederland) blijft maw vasthouden aan het idee van Resolutie 181 van november 1947 van Jeruzalem als corpus separatum dat onder het bestuur van de Verenigde Naties moet komen te staan. Die status van Jeruzalem als corpus separatum werd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties herbevestigd op 9 december 1949 met Resolutie 303]

Met het tot op vandaag herhalen van de status van Jeruzalem als het corpus separatum zoals in Resolutie Separatum blijkt iedereen wel een aantal belangrijke precedenten te zijn ‘vergeten’ met name:

  • dat de Arabieren Resolutie 181 hebben verworpen inclusief de speciale “gedeelde” status van Jeruzalem, met name het corpus separatum;
  • dat de Arabieren prompt een aanvalsoorlog openden tegen de kersverse Joodse staat en Jeruzalem veroverden in regelrechte tegenspraak met Res. 181;
  • dat Jordanië nadat het Judea & Samaria (Westelijke Jordaanoever) en Jeruzalem veroverde, het veroverde gebied eenzijdig annexeerde bij het koninkrijk Jordanië, annexatie die enkel door Groot-Brittannië en Pakistan werd erkend en internationaal werd afgekeurd zèlfs door de Arabische wereld;
  • dat alle Joodse heiligdommen onteerd en/of verwoest werden; zo werden de beroemde Hurva en Tifferet synagogen met opzet gedynamiteerd door de Arabische legers en dat pas nàdat Jeruzalem veroverd en bezet werd;
  • dat Jeruzalem 19 jaar lang werd geïslamiseerd;
  • dat “Oost-”Jeruzalem (en ook Jordanië) Judenrein werd gemaakt; dwz 19 jaar lang verboden gebied voor Joden; zelfs de Klaagmuur en Joodse begraafplaats was verboden toegang voor Joden.

Lees op Brabosh.com: Europa wil Jeruzalem terug splitsen en hoofdstad van 2 staten maken van 27 december 2009; De juridische kwestie van de soevereiniteit van Jeruzalem van 9 mei 2010; Oost-Jeruzalem als hoofdstad van ‘Palestina’ is boerenbedrog van 4 februari 2010; De verwoesting van Jeruzalem door de Arabieren 1948-1967 [in beeld] van 25 april 2010; Een goede reden waarom het herenigde Jeruzalem de hoofdstad van Israël is en dat zal blijven… van 6 december 2009; Volgend jaar in bezet Oost-Jeruzalem ! van 24 mei 2010;