Israël kan Obama niet vertrouwen

Israel can’t trust Obama

door Shoula Romano Horing
(vrij vertaald door Brabosh.com)

Toen President Obama zijn steun aankondigde voor de oprichting van een Palestijnse staat volgens de lijnen van 1967 als uitgangspunt voor onderhandelingen, keurde hij in feite het Gefaseerde Plan van de PLO voor de geleidelijke vernietiging van Israël goed [Opm: de ‘Lijnen van 1967’ is in feite een veelvuldig opzettelijk gemaakte foutieve uitdrukking: het gaat hier concreet om de “Staakt-het-vuren-lijnen van april 1949” toen de Arabische aanvalsoorlog tegen Israël werd afgeslagen; op-ed Brabosh.com.]

Terwijl Hamas de uitgangspositie heeft aangenomen om Israël in één klap te vernietigen door de volgehouden gewapende strijd, keurde de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie [PLO] dat geleid wordt door al Fatah [van Mahmoud Abbas] in 1974 een nieuwe politieke strategie goed om dat doel in twee stappen te bereiken. Volgens dat plan, is de eerste stap de oprichting van Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967; de tweede stap is de bevrijding van heel Palestina door de Joodse staat te vernietigen d.m.v. de gewapende strijd of door het zogeheten “Recht op Terugkeer” af te dwingen waardoor miljoenen [nazaten van] Palestijnen zouden emigreren naar Israël, aldus op een schijnbare demografische en democratische door hun [kunstmatig overtal] ertoe zou leiden dat Israël haar Joodse meerderheid en de eigenheid van de staat zou verliezen.

In zijn toespraak omtrent het Midden-Oosten, verdeelde Obama de kernkwesties van de onderhandelingen in twee fasen. Uitgaande van de volgorde zoals die door de president werd vooropgezet, eiste hij in feite van Israël dat het al in de eerste fase haar enige onderhandelingspunt zou opgeven, met name gebieden gebaseerd volgens de lijnen van 1967 “om te ruilen in onderling akkoord”, nog vooraleer andere meer substantiële kwesties worden besproken zoals het “recht op terugkeer”, de alliantie tussen Hamas en al Fatah en de erkenning van Israël als de Joodse staat.

Obama argumenteerde dat, toen hij verwees naar een mogelijke “landruil”, hij niet van Israël had geëist dat het zich zou terugtrekken achter de [militair-strategisch] onverdedigbare Lijnen van 1967, aangezien Israël andere landsdelen kan verhandelen om die Lijnen van ’67 te vermijden. Maar in werkelijkheid schonk de president aan de Palestijnen een enorme overwinning door in te stemmen met hun eis dat zij toch op de een of andere wijze impliciet hun rechten kunnen laten gelden op elke vierkante centimeter grond voorbij de Groene Lijn en aldus moet gecompenseerd worden, gebaseerd op een verhouding van 1 tot 1 die geldt voor om het even welke gebeurlijke aanpassing.

Dit betekent concreet dat indien Israël zou wensen om de Klaagmuur of het Joodse Kwartier in [Oost-]Jeruzalem te willen behouden, de Palestijnen daar eerst hun fiat voor zouden moeten geven en Israël in ruil voor die Palestijnse ‘gift‘ [in feite bezit gestolen van de Joden] zou moeten compenseren met landruil door grond weg te geven van het nu toch al zo kleine Israël.

Bovendien, toen de president in zijn toespraak verwees naar “het lot van de Palestijnse vluchtelingen”, heeft hij niet gezegd dat er geen “recht op terugkeer” naar Israëlisch gebied zou gebeuren en dat de Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen hun huizen zullen moeten vinden in een toekomstige staat Palestina.

Stem op een Republikeinse president

Bovendien nam Obama ook geen kordate positie in betreffende de kwestie van het verzoeningsakkoord tussen Hamas en al Fatah. Hij zei niet dat de V.S. geen Palestijnse staat zullen erkennen of zullen steunen zolang Hamas, die toch ook in de Verenigde Staten bij wet gebrandmerkt staat als een terreurorganisatie, regeringsverantwoordelijkheid draagt binnen de Palestijnse Autoriteit, tenzij Hamas alsnog het bestaansrecht van Israël zou erkennen en zou ophouden met terreuraanslagen te plegen jegens Israël.

Aldus, wordt Israël door Obama opgeroepen om in te stemmen met het risico van de mogelijkheid dat Palestina in de toekomst geregeerd zal worden door Hamas, dat dagelijks haar portie raketten en mortiergranaten zal afvuren op de belangrijkste bevolkingscentra van de Joodse staat, dat van dan af ook vanuit de Westelijke Jordaanoever zal geschieden zoals het al tien jaar lang en tot op vandaag gebeurt vanuit de Gazastrook.

Premier Netanjahoe kwam naar Washington in de hoop om de hulp te verkrijgen van Obama om de in september binnen de Verenigde Naties op til staande stemming [over de erkenning van een soevereine staat Palestina,] alsnog af te wenden. Maar de beslissing van Obama om opnieuw openlijk de confrontatie met Israël op te zoeken, een waarschuwing slechts enkele uren op de vooravond van het vertrek van Netanjahoe, verzwakt en isoleert Israël verder op internationaal gebied, wat op haar beurt de stemming in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties snel vooruit zal stuwen.

Maar Israël staat niet alleen. Het heeft de steun van de meerderheid van het Amerikaanse volk en de overweldigende steun van een Tweeledig Congres zoals we met eigen ogen konden vaststellen aan de hand van de talrijke staande ovaties die Netanjahoe oogstte tijdens zijn toespraak.

De enige oplossing voor Israël is president Obama voorlopig uit de weg te gaan [tot de man ooit weer bij zijn zinnen is gekomen of wordt vervangen door een Republikein; Brabosh.com] en zich rechtstreeks te richten tot het Amerikaanse Congres om op die manier de druk op Obama te verhogen zodat hij zijn veto zal geven aan het besluit van de Verenigde Naties in september aanstaande.

Volgens het handvest van de Verenigde Naties zou een Amerikaans veto bij de Veiligheidsraad effectief om het even welke poging van de Algemene Vergadering kunnen doen ontsporen om het volledige lidmaatschap aan een Palestijnse staat te verlenen. Zulk een stemming in de Algemene Vergadering, zou slechts een symbolische overwinning vormen zonder dat het een feitelijke hefboom zou zijn waarmee Israël eventueel schade zou kunnen worden berokkend. Voorts kan Israël trachten het Congres te overtuigen om haar hulp aan de Palestijnse Autoriteit op te schorten wegens haar alliantie met de terreurgroep Hamas omdat die hulp in strijd is met de wetten van de Verenigde Staten.

Zoals het er nu naar uitziet zullen de meeste objectieve waarnemers ermee instemmen dat het hart en de sympathie van Obama bij de Palestijnse Zaak ligt en dat, indien hij [op 17 december 2012] voor een tweede ambtstermijn zou verkozen worden, hij hard zal werken om de “vader” te worden van de Palestijnse staat, ten koste van Israël.

De vrienden van Israël, zowel Joden als niet-Joden, moeten tijdens de komende 17 maanden zeer hard werken om te helpen een Republikeinse president te verkiezen die in de eerste plaats pro-Israël zal zijn.


Bronnen: Ynet News: Israel can’t trust Obama door Shoula Romano Horing van 29 mei 2011; Shoula Romano Horing was born and raised in Israel. She is an attorney in Kansas City and a national speaker. Her blog: www.shoularomanohoring.com

2 gedachtes over “Israël kan Obama niet vertrouwen

  1. Vanaf het moment dat de staat Israël uitgeroepen is ben ik altijd solidair met Israël geweest en dat zal ik ook wel blijven, maar op te roepen tot wat onder aan dit bericht staat, De vrienden van Israël, zowel Joden als niet-Joden, moeten tijdens de komende 17 maanden zeer hard werken om te helpen een Republikeinse president te verkiezen die in de eerste plaats pro-Israël zal zijn, gaat me toch te ver. Denk ook niet dat je daar de Joodse zaak een dienst mee bewijst. De Amerikanen moeten die persoon kiezen die zij achten Amerika te kunnen leiden, ongeacht of het een Democraat of een Republikein is, hij of zij moet gewoon de capaciteiten daarvoor hebben. Snap ook niet waarom deze oproep nodig was, de meeste Amerikanen staan achter Israël.

    Like

  2. Ik kies wat goed is voor de Israëlische zaak en dat betekent niet noodzakelijk hetzelfde als opkomen voor de Joodse zaak. Ik ken vele Joden die uitgesproken kritisch staan tegenover Israël, vooral dan de Joden in de Diaspora, en ken zelfs Joden die botweg het bestaansrecht van Israël ontkennen. Dus jouw citaat “opkomen voor de Joodse zaak” heeft voor mij wel een andere betekenis in de context van Israël dan die jij er aan wil geven.

    Deze president (Obama) is ongeveer de slechtste president die Israël kon overkomen. Vermits de VS de belangrijkste geallieerde is van de Joodse staat, is het uiteraard van levensbelang te kijken wie die president zal zijn en welke buitenlandpolitiek hij zal voeren. Die keuze van de Amerikaanse kiezer voor een president trachten te beïnvloeden uit eigenbelang vind ik de normaalste gang van zaken. Of hoe dacht je dat het elders gebeurde?

    De wereld is een dorp (geworden). Wat in de VS gebeurt is van rechtstreeks invloed op onze samenleving en ook die van Israël. Ik heb helemaal niet de indruk dat Obama achter Israël staat. De macht van een president in de VS is bijzonder groot. Gelukkig krijgt Obama meer en meer de wind tegen via het Congres omwille van zijn Israëlkritiek.

    Like

Reacties zijn gesloten.