Netanjahoe bereid tot grotere terugtrekking van Westoever in ruil voor vrede


Online peiling bij Arutz Sheva met de vraag: “Het wordt tijd dat we ophouden met te praten over ‘vrede’.” Het antwoord was voorspelbaar en is duidelijk. Ja dus. Niemand had ook anders verwacht. ‘Vrede met Palestijnen’ betekent voor de Palestijnen slechts een tussenfase op hun vastberaden routeplan naar de vernietiging van Israël en de Jodenstaat [dixit Theodor Herzl] te vervangen door een Islamistisch Kalifaat. De Joden krijgen de keuze: oprotten of genocide. Waar en wanneer hebben we dat nog gehoord. 😦

Kritiek op Netanyahu wegens bereidheid tot ontruimingen

door Israel Today.nl
israeltoday.nl/

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu kwam deze week zwaar onder vuur te liggen van zijn rechtse achterban en leden van zijn eigen Likoed-partij, na suggesties dat hij bereid was om meer Joden weg te sturen uit het Bijbelse land Israël in de naam van “vrede”. Netanyahu presenteerde maandag in een landelijk uitgezonden toespraak in de Knesset de belangrijkste punten van het vredesvoorstel dat hij volgende week in zijn toespraak voor het Amerikaanse Congres wil voorstellen.

Netanjahoe houdt veel van Strategospelletjes en meestal brengt hij het er goed vanaf

Netanyahu verklaarde dat hij niet de grote Joodse nederzettingenblokken in Judea en Samaria zal opgeven, maar dat hij bereid was tot “pijnlijke compromissen” die het vertrek vereisen van Joden die in afgelegen gemeenschappen in het hele Bijbelse Judea en Samaria wonen. “Deze compromissen zijn pijnlijk, omdat we praten over delen van ons vaderland. Het is niet een vreemd land. Het is het land van onze voorouders en we hebben hier historische rechten, en niet alleen veiligheidsbelangen,” zo ging Netanyahu verder.

Vice-premier Moshe Ya’alon reageerde dinsdag, en zei dat Netanyahu zich vergist als hij denkt dat een kleine militaire aanwezigheid in gebieden zoals de Jordaanvallei voldoende zijn om de veiligheid van Israël te garanderen. Ya’alon, een voormalige Israëlische legerleider, sprak bij een conferentie over Joodse agrarisch succes in de Jordaanvallei, en verklaarde dat Israël niet in staat zal zijn de veiligheid langdurig te handhaven in een gebied waar geen Joden wonen. Minister van Transport Israël Katz zei de ontruiming, die Netanyahu bereid is aan te bieden, de grootste verhuizing van Joden is sinds de Spaanse Inquisitie, veel groter dan de terugtrekking uit Gaza.

Danny Dayan, voorzitter van de Yesha Council, de Raad van Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria, vertelde Israel National News, dat Netanyahu nu bezwijkt voor internationale druk en zelfs eenvoudige feiten over beveiliging loslaat, waarvan de minister-president zich terdege bewust is. Dayan merkte bijvoorbeeld op, dat “nederzettingenblokken alleen niet voldoende zijn. Voor de veiligheid hebben we de controle nodig over de bergrug, de gehele Jordaanvallei en de gebieden die uitzien op de luchthaven Ben Gurion.”

Ondanks Netanyahu’s bereidheid om compromissen te sluiten en te voldoen aan de belangrijkste Arabische eisen, verklaarde de PA-toponderhandelaar Saeb Erekat dat Israël geen echte vredespartner is omdat Netanyahu niet toegeeft aan alle Arabische eisen. “Ik geloof dat de onderhandelingen tussen Israëli’s en Palestijnen voorbij zijn,” zei Erekat maandagavond op een bijeenkomst van Palestijnen en extreem-linkse Israëlische activisten.

De Palestijnen eisen dat naast het ontruimen van honderden kleine Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria, Israël ook de helft van Jeruzalem moet overdragen en zijn grenzen openen voor miljoenen in het buitenland geboren Arabieren die beweren de status van vluchteling te bezitten.

In zijn toespraak voor de Knesset heeft Netanyahu die eisen afgewezen. Hij wees erop, dat de wortel van het Israëlisch-Arabische conflict niet 1967 is, het jaar waarin Israël de controle over Judea en Samaria kreeg, maar 1948, het jaar waarin de Arabische wereld probeerde een einde te maken aan de ontluikende Joodse staat. Het echte probleem is volgens Netanyahu de decennialange Arabische weigering om Israël’s bestaansrecht als de nationaal tehuis voor het Joodse volk te erkennen.