Terreuraanslag in Jeruzalem, 1 dode en dozijnen gewonden


Een bom van ongeveer 2 kilogram die werd achtergelaten naast een bus van Lijn 74 in Jeruzalem tegenover de Binyanei Ha’uma in het centrum van de stad kwam tot explosie. Hierbij kwam één vrouw van 59 jaar om het leven, werden 3 personen ernstig verwond en 5 lichter gewond. In totaal moesten een 30-tal mensen behandeld worden voor de gevolgen van de explosie.





Bronnen: The Jerusalem Post: 1 dead, 39 injured in Jerusalem bus bombing M. Lidma, Rebecca Anna Stoil en Tovah La van 23 maart 2011

10 gedachtes over “Terreuraanslag in Jeruzalem, 1 dode en dozijnen gewonden

    1. Voor zover bekend lag die baby (Hadass Fogel) van 3 maanden oud ongewapend in zijn bedje te slapen toen hij in het holst van de nacht door twee volwassen mannen werd overvallen, die prompt een mes in zijn hartje plantten en zijn keel doorsneden. Welk sadistisch genoegen ze daar aan hebben gehad is nog niet bekend. Maar als ze dat moordenaarstruukje uit de Koran hebben gelepeld, scheelt er toch wat in hun bovenkamer.

      Maar geef toe, voor dergelijke slachtpartij is geen moed voor nodig. Gewoon blinde Jodenhaat en een heel slecht, gemeen en totaal verdorven karakter. Helaas maar van dat soort tuig van de richel, lopen er nogal wat rond in ‘Palestina’. En er komen er alle dagen nog bij, gehersenspoeld door hun vader, hun moeder en de ganse santenboetiek.

      Like

    2. Het enige wat begrijpelijk is daphnevanderploeg is dat jij het niet begrijpt, omdat jij blijkbaar niet weet wat er speelt, en wat de historie en de feiten zijn. En als jij kaatsen wilt dan kun jij de bal terug verwachten.

      Like

    3. Ok prachtig… De vraag is wie de bal speelt en wie hem nu teruggekaatst krijgt. En begin aub niet te zeveren over de cyclus van geweld. Die is er namelijk niet wanneer Israel 1 dezer dagen deze bal terugkaatst.
      Het grote verschil is meestal wel dat Israel de ballen wat effectiver terug kaatst.

      Like

  1. Die ene dode mevrouw heeft een groot deel van haar leven in Togo gewoond om de bijbel voor de mensen daar te vertalen. Ze studeerde nu in Jeruzalem. Veel van de gewonden waren onder de 18 jaar. Wat zal er van hen worden. Je opmerking daphnevanderploeg slaat kant nog wal

    Like

  2. hoe kun je nu in godsnaam zulke onzin uit kramen?ik vraag me af of ze dat ook vindt als het andersom moest zijn dan zou het waarschijnlijk een grove daad van genocide zijn .zeg dan gewoon vlakaf dat je de dood van joodse mensen goedkeurt ….

    Like

  3. Zelfs als je niet bekend met met de feiten en historie van dit conflict, is het geven van een ijskoude reactie zoals die van Daphne van der Ploeg op deze brute aanslag onacceptabel. Hoe diep moet je zinken om hier laconiek op te reageren. Hoe kan je een aanslag op willekeurige burgers goedpraten. Je moet je echt ernstig schamen.

    Like

  4. Iedere poging tot moord op burgers, is een aanslag op de Eeuwige.
    Zo voelt Hij dat en zo zal Hij dat t.z.t. beoordelen.
    Want zo zegt YWWH Adonai TSe ba Ot:
    Wie u Avraham (en uw nazaten) zegent; zullen door mij worden gezegend. Echter, de genen die u (en uw nazaten) vervloeken; zal Ik vervloeken.
    Het beste voor u, Daphne v/d Ploeg.
    Shalom ha Massiach.

    Like

  5. Dit is het verslag van mijn vader. Die was op 100m afstand van deze aanslag:

    Rotary Jeruzalem verslag en aanslag 
    Woensdag 23 maart 2011
    
    Vanmiddag bezocht ik naar gewoonte, wanneer ik in Jeruzalem ben, de Rotary bijeenkomst in de Jerusalem International YMCA. Het was een interessante bijeenkomst. Een Palestijnse en Israëlische jongere vertelden over een gezamenlijke boekenclub. Voor iedere bijeenkomst lezen de veertien deelnemers, zeven van ieder van de twee deelnemende scholen, een boek dat ze vervolgens samen bespreken. Ieder komt met eigen inbreng. Ze vertelden hoe door deze aanpak ze gaan ontdekken dat ze allemaal tieners zijn met vergelijkbare levensvragen, die niet aan politiek partijschap gebonden zijn. Ik dacht, wat een goed project om eventueel te steunen.
     	Na afloop nam ik, zoals gewoonlijk, de bus naar huis. Ik had geluk, want toen ik nog geen minuut bij de bushalte stond, kwamen achter elkaar de twee bussen aan die ik naar huis kon nemen, eerst lijn 75, daarna lijn 74. Ik stapte uiteraard in de eerste, meestal de rustigste van de twee en zat op de derde rij. De rit verliep spoedig en beide bussen bleven direct achter elkaar rijden. Meestal heb ik dan wel een boek bij me om te lezen. Ik had net een hoofdstuk uit voordat we bij de voor mij een na laatste halte kwamen. 
    Bij die halte is het altijd druk. De chauffeur van mijn bus reed iets verder dan de halte om mensen te laten uitstappen. Op het moment dat de bus stopte, ontplofte de bom. Letterlijk. Uren later dreunt de klap nog na. In de bus brak paniek uit. Mensen renden gillend naar de openstaande deuren. De paniek overviel me wel. Maar dat komt waarschijnlijk, omdat ik zelf nog nooit zo dicht bij een aanslag was geweest. Voor vandaag was dat in april 2002, toen Marian en ik op de markt waren en er een aanslag op een paar honderd meter afstand van ons plaatsvond. Marian is toen eerste hulp gaan verlenen als verpleegkundige en ik ben naar huis gegaan om de kinderen te zeggen dat ons niets was gebeurd.
    Iemand kwam van achteruit de bus en zei tegen de chauffeur: we kunnen toch gewoon doorrijden, want de bus is toch niet geraakt. Dat dacht ik ook, maar de chauffeur zei: stap uit, want er is iets met de bus. Hij moet zich toen gerealiseerd hebben, wat ik pas later besefte, dat de bus door de schok van de explosie een paar meter was doorgeschoten.
    Omdat het 10 minuten lopen van ons huis is, begon ik naar huis te wandelen. En deed wat iedereen dan doet. Mobiel bellen naar huis. Marian bleek niet thuis. Toen mobiel geprobeerd. Achteraf bleek dat zij door het lawaai van de sirene van de tientallen ambulances en politieauto’s  bij de markt waar ze rondliep de telefoon niet hoorde. Zij had bij die halte kunnen staan. Meteen dochter Elisheva gebeld in Ramat Gan: er is net een aanslag geweest bij Binjane Ha-uma. Ik zat in de bus net voorbij de halte, maar krijg je moeder niet te pakken.
     Gelukkig was Marian dus op behoorlijke afstand van de aanslag en die had naar huis gebeld waar ik toen nog niet was. Daarna belde ze mijn mobiel waar ze mijn voicemail kreeg en insprak: ‘potdomme dat schiet niet op bel direct terug’. Zij wist dat ik die halte moest passeren!  Het duurde ruimt tien minuten voor ik wist dat Marian veilig was. Ik wist niet dat 10 minuten zo lang kan duren.  Marian zweette ook peentjes want iedereen op de markt brulde: ‘pigoea, pigoea’ (aanslag, aanslag). Radio’s stonden keihard en iedereen was mobiel aan het bellen. Bus 74 was geraakt door een bom in een tas die neergezet was bij een publieke telefooncel naast een kiosk, waar altijd een 50-tal mensen staan om in of over te stappen op een van de bussen naar buiten de stad. De bom was 1 à 2 kg, gelardeerd met schroeven en spijkers. Eén vrouw overleed naar het ziekenhuis. Daarnaast waren er 45 gewonden.
    Voordat ik de eerste 200 meter had gelopen kwamen de eerste ambulances aan. Mensen klampten me aan: wat is er gebeurd? Zijn er slachtoffers? Dan antwoordde ik: dat weet ik niet, we werden meteen tegengehouden, bovendien kan ik geen medische hulp geven. Later bleek ik wat hoofdpijn en een lichte schouder en nekpijn te hebben, gevolg van het doorschieten van de bus. Marian smeerde me in met Arnica. Ik verwacht niet er fysieke gevolgen van over te houden, maar wel het pijnlijke besef, hoe gemakkelijk het is initiatieven van verzoening met één klap in de kiem te smoren. 
    

    Like

Reacties zijn gesloten.