Grootste deel berichtgeving Israëlisch-Palestijns conflict is geen journalisme maar propaganda


Poseren voor de camera ‘s: “Zeg Mohammed, wil je die steen nog eens opnieuw gooien? Want ik vrees dat het er niet helemaal opstaat. Bedankt!” [Merk ook de gehelmde fotografen op, voor het geval die Palestijn een steen naar de ‘verkeerde’ kant zou werpen]

door Barry Rubin

Zo constant zijn de leugens die door de massamedia worden verspreid over Israëlisch-Palestijnse kwesties, dat het nauwelijks nog de moeite loont om artikels nog apart te bekritiseren.

Na de afgrijselijke slachting op de familie Fogel in Itamar, hebben een aantal internetauteurs [zoals ook Brabosh dat deed] – maar niet de gedrukte pers – benadrukt dat de verschillende massamedia instituten helemaal geen melding maakte van de moorden, of het allemaal minimaliseerden door bijvoorbeeld de leeftijd van de slachtoffers niet te vermelden of bedolven het verhaal onder een veel meer uitgebreide uitleg hoe verschrikkelijk de nederzettingen wel zijn en dat kolonisten slechte mensen zijn (die er zelf om gevraagd hebben?)

Barry Rubin

Om eveneens wanhopig van te worden is de complete desinteresse om zelfs maar kennis te willen nemen van de juiste basisfeiten. Lees de berichtgeving door Associated Press er maar op na, er rekening mee houdende dat AP het internationale nieuws verstrekt voor bijna alle Amerikaanse kranten.

Wanneer je zoiets dergelijks leest wordt kom je onvermijdelijk tot de conclusie dat de verslaggevers in kwestie een specifiek politiek programma promoten, doelbewust feiten verdraaien of bewust achterwege laten. Een deel van het bewijsmateriaal voor dit is dat elke vervorming, elke fout of tendentieuze berichtgeving steevast tegen Israël is gericht.

In het bewuste artikel wordt gesteld dat “Het Palestijns verzet tegen de bouw van de nederzettingen op grond bestemd voor de toekomstige [Palestijnse] staat, ertoe heeft geleid dan de onderhandelingen de afgelopen twee jaren virtueel tot stilstand zijn gekomen, met Palestijnen die weigeren om met Israël directe onderhandelingen te voeren zolang die situatie voortduurt.”

In feite, liep de Palestijnse Autoriteit weg van die besprekingen in januari 2009, naar aanleiding van de Israël-Hamas oorlog die begonnen was nadat Hamas het staakt-het-vuren had afgebroken en Israël begroef onder een spervuur van raketten en mortiergranaten. De huizenbouw in de nederzettingen was helemaal geen punt van discussie, totdat de Amerikaanse president Barack Obama het tot zijn centraal thema maakte.

Als gevolg daarvan bevroor Israël voor een periode van negen maanden de constructie in de nederzettingen, maar desondanks weigerde de Palestijnse Autoriteit al die tijd – behalve dan de laatste dagen voor het einde van die bouwstop – weer aan de onderhandelingstafel aan te schuiven en deel te nemen aan vredesbesprekingen. In wezen is het dus de schuld van het Palestijnse verzet tegen onderhandelingen die de onderhandelingen tot een virtuele stilstand hebben gebracht.

De uitdrukking “bouw van nederzettingen” is ook misleidend. Velen (de meeste?) lezers geloven waarschijnlijk dat Israël nog altijd nieuwe nederzettingen bouwt – ik weet dat omdat mensen dit aldoor beweren tegenover mij – iets dat pertinent onwaar is sinds 1993, nog voor de eerstejaars studenten geboren waren. De constructie van nieuwe flats in bestaande nederzettingen – waarover het hier gaat – is niet hetzelfde als de bestaande nederzettingen uitbreiden in oppervlakte of om er compleet nieuwe op te richten.

Tot slot, voor sommigen wellicht een minder belangrijk punt, maar wat bij mij het bloed aan de kook brengt, is met name deze verklaring: “De Al-Aqsa Martelaren Brigades, [tegenwoordig] een merendeels ‘inactieve’ Palestijnse militante groep, namen de verantwoordelijkheid voor de moorden. Maar het is niet duidelijk of de groep ook werkelijk verantwoordelijk is omdat zij vaak het krediet opeisen voor aanslagen die ze niet beging om haar profiel hoog te houden.“

Dus, zelfs als de Brigades de verantwoordelijkheid nemen, wijkt de Associated Press hiervan af door te veronderstellen dat ze waarschijnlijk wel onschuldig zullen zijn. Voorts is, door te vermelden dat de Brigades geen integraal onderdeel zijn van al-Fatah die de Palestijnse Autoriteit bestuurt, is ronduit oneerlijke [berichtgeving]. Lezen over een ietwat onbekende of ‘onafhankelijke’ terroristengroep is voor de lezer niet hetzelfde als geïnformeerd worden over terroristen die trots zeiden dat zij de moord pleegden op drie kinderen, en lid zijn van dezelfde partij als ‘president’ Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit.

En, natuurlijk zijn de Brigades in geen enkel opzicht ‘inactief’. Dat zijn in dit artikel louter verzinsels. Één andere reden waarom dit me zo boos maakt is dat ik in een rechtszaak enkel betrokken werd als raadgever. De Palestijnse Autoriteit die de gedaagde was, beweerde dat het niets te maken heeft met de Brigades en zo in geen geval verantwoordelijk kan worden gesteld [voor hun terreurdaden]. Ik verrichtte onderzoek en kwam met veel bewijs op de proppen van het tegendeel. Maar het meest overtuigende punt is dit: Als je gaat kijken naar de officiële website van de Brigades zeggen zij in het Arabisch dat de Brigades deel uitmaken van al-Fatah. Geef toe, dat was toch niet zo moeilijk om achter de waarheid te komen, ja toch?


Bronnen: The Rubin Report: Much Mass Media Coverage of Israel-Palestinian Issues Is Propaganda, Not Journalism door Barry Rubin van 20 maart 2011

2 gedachtes over “Grootste deel berichtgeving Israëlisch-Palestijns conflict is geen journalisme maar propaganda

  1. Propaganda. Ophitserij is het. Ophitserij tot moord op de Joden, vernietiging van hun Staat en hun volk (wereldwijd).
    Ieder die nog niet alle redelijkheid verloor onder de vloedgolf ophitserij kan begrijpen dat het ondenkbaar is voor Israel om een Staat te creeeren waar GEEN JODEN mogen wonen, erger nog, waar een Jood geen voet mag zetten, een Staat waar al wat de Joden bouwden in tientallen jaren dient te worden vernietigd. Wie daar steun aan geeft kan ik enkel een racist noemen, een antisemitische racist, hetgeen een onbeholpen uitdrukking is, ik geef het toe.
    Aangaande de verwarrende aantallen en namen van terreurbewegingen tegen Israel, wie kan hun namen nog noemen en, wat doet het er toe hoe men het monster noemt dat dood en verderf zaait onder het Joodse volk? Kan het schelen of het Hamas, PLO, Islamitische Jihad of een x aantal verschrikkelijke andere namen betreft? Er is maar een enkele terreurgroep die de speerpunt is van de huidige aanval op Israel en die terreurgroep heeft een naam: Jihad. Heilige oorlog.
    Sorry mensen maar het enige dat de Heilige Vrede in de weg staat is deze zelfde “heilige oorlog”.

    Like

Reacties zijn gesloten.