Waar blijft het protest tegen de Arabische Apartheid?

De auteur van dit artikel – Khaled Abu Toameh – een Israëlische Arabier en moslim- is het levende bewijs dat eenieder in Israël die zich loyaal achter de Joodse staat schaart in plaats van die van binnenuit te bestrijden met het doel de staat te vernietigen, alle en evenwaardige kansen krijgt die aan elke inwoner van Israël worden aangeboden. Khaled kreeg onlangs, samen met het satirische Latma TV een bijzondere Israëlische persprijs voor verdienste.

Where Is The Outcry Against Arab Apartheid?

door Khaled Abu Toameh

Mohammed Nabil Taha, een 11-jarige Palestijnse jongen, stierf deze week aan de inkomhal van een Libanees ziekenhuis in Sidon, nadat de artsen weigerden hem te helpen omdat zijn familie het zich niet kon veroorloven een medische behandeling te betalen. Het gezin Taha is afkomstig uit het nabijgelegen Palestijnse vluchtelingenkamp Ain al-Hilweh in Zuid-Libanon.

Het tragische geval van Taha benadrukt de benarde toestand waarin honderdduizenden Palestijnen in verarmde vluchtelingenkampen in Libanon leven en die slachtoffers zijn van een systeem van Libanese Apartheid dat hen de toegang ontzegt tot werk, onderwijs en medische behandeling.


Ain al-Hilweh in Zuid-Libanon, het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp in Libanon. De Palestijnse gemeenschap in Libanon bestaat uit nakomelingen van de ongeveer 100.000 Arabieren die voor, tijdens en na de Israëlische oorlog om de Onafhankelijkheid van 1947-1949 gevlucht zijn naar Libanon. Vandaag zijn er 416.608 Palestijnen in Libanon door de UNRWA geregistreerd. Het overgrote deel van hen werd geboren in Libanon. Zoals bekend weigert Libanon de Palestijnen op te nemen en te integreren in eigen land en worden er meedogenloos als 3de rangsburgers behandeld.

Ironisch genoeg stierf de jongen aan de ingang van het Libanese ziekenhuis, net op het ogenblik dat de jaarlijkse boycot Israëlische Apartheid Week van start ging, een feest van de haat en hetze die door anti-Israëlische activisten aan de universitaire campussen in de V.S., Canada en in andere landen wordt georganiseerd. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat de mensen achter dit haatfestijn over het geval van Taha hebben gehoord. Oordelend vanuit vroegere ervaringen, is het ook hoogst onwaarschijnlijk dat zij het geval bekend zouden maken indien zij erover zouden horen.

Waarom zou er ook maar iemand zich moeten bekommeren om het lot van die Palestijnse jongen die elke medische behandeling door het Arabisch ziekenhuis werd ontzegd? Dit is een verhaal waar geen anti-Israëlisch kantje aan vastkleeft. Kan iemand zich voorstellen wat er zou gebeuren wanneer andersom een Israëlisch ziekenhuis een jongen op het parkeerterrein zou achterlaten om er te sterven omdat zijn vader geen 1200 euro op zak had om zijn behandeling te betalen?

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zou in een spoedzitting bij elkaar komen en Israël krachtig veroordelen en het voor de dood van de jongen verantwoordelijk stellen. Dit alles gebeurt op een tijdstip dat tienduizenden Palestijnse patiënten van de behandelingen in Israëlische ziekenhuizen blijven profiteren.


Barzilai Hospitaal van Ashkelon, 3 maart 2008. In het ziekenhuis van Ashkelon in Zuid-Israël zorgt een Israëlische verpleegster voor een Palestijnse premature tweeling afkomstig uit de Gazastrook. Het hospitaal dat zelf verscheidene voltreffers te verwerken kreeg, inslagen van katyoesja raketten afgevuurd door Hamas en Co vanuit de Gazastrook, behandelt zowel de Israëlische slachtoffers van die aanslagen als de patiënten die afkomstig zijn uit het aanvallende Gaza [bron: David Silverman/Getty Image.] Ziet u het al voor zich dat Israëlische Joden verzorgd zouden worden in Gazaanse ziekenhuizen? Nee, ik ook niet. Die worden binnen de vijf minuten de nek omgedraaid of gegijzeld tot ze kunnen ingeruild worden voor 1000  en 1 Palestijnse terroristen.

Vorig jaar alleen al bezochten zowat 180.000 Palestijnen afkomstig uit de streek van Samaria en Judea en de Gazastrook ziekenhuizen in Israël om er een medische behandeling te ontvangen. Velen van hen werden behandeld ondanks het feit dat zij niet genoeg geld hadden om de rekening te betalen.

In Israël wordt zelfs een zelfmoordbommenlegger behandeld die zich slechts – en zichzelf alleen! – verwondde op het ogenblik dat hij trachtte Joden te doden omdat hij toch automatisch recht heeft op de fijnste medische behandeling. En er zijn vele situaties geweest waarin Palestijnen die zich verwondden tijdens het plegen van terreuraanslagen tegen Israël, werden opgenomen en behandeld in de beste ziekenhuizen van Israël.

Overigens is Libanon niet het enige Arabische land dat officieel de wetten van de Apartheid tegen Palestijnen toepast, door hen onder meer het recht te ontzeggen op de juiste medische behandeling en het recht op eigendom. Toevallig kondigde vorige week een medisch centrum in Jordanië aan dat het besloten heeft om de behandeling van Palestijnse kankerpatiënten te stoppen omdat de Palestijnse Autoriteit er niet in geslaagd is om haar schulden aan het centrum te betalen.

Andere Arabische landen hebben het ook aan de Palestijnen erg bemoeilijkt om een medische behandeling te ontvangen. Het is beschamend dat terwijl Israël Palestijnse patiënten aan haar ziekenhuizen toelaat, de Arabische ziekenhuizen hen medische behandeling ontzegd om diverse redenen met inbegrip van financiële redenen.

Maar anderzijds moeten we ons ook herinneren dat wanneer de Arabische dictators niet eens om hun eigen mensen geven, waarom zouden zij dan aandacht schenken aan een stervende 11-jarige jongen aan de ingang van een ziekenhuis omdat zijn vader geen 1200 euro cash kon ophoesten?

Maar aangezien het tragisch sterfgeval zich voordeed in een Arabisch land – en het slachtoffer een Arabier is – waarom zou iemand er zich ook maar iets van aantrekken? Waar blijft het protest tegen de Arabische Apartheid?


Bronnen: Hudson New York: Where Is The Outcry Against Arab Apartheid? door Khaled Abu Toameh van 11 maart 2011