Volgens internationaal recht zijn Joodse nederzettingen in Judea & Samaria legaal en gewettigd


Nogal wat mensen – onder hen ook Joden en Israëli’s – die zich keren tegen het nederzettingenbeleid, schijnen vergeten te zijn dat ook Tel Aviv ooit in 1909 werd gesticht als een Joodse vooruitgeschoven ‘outpost’ ergens aan de kusten van de Middellandse Zee, aanvankelijk opgetrokken uit wat stokken en zeilen slechts met enkele meters vlastouw bij elkaar gehouden. Nu, 100 jaar later rijst een Israëlische kolonist de Israëlische vlag op een zelf in elkaar getimmerde structuur, met name in de Joodse ‘outpost’ Givat Tzuria, ergens ten noorden van de Pal-Arabische stad Tulkarem (Samaria) op 27 juli 2009 (foto: AFP/David Furst/Getty Images)

Wereldleiders negeren internationale wetten

Joodse dorpen in Judea en Samaria zijn perfect legaal en gewettigd
door Eli. E. Hertz

De Amerikaanse Regering, de Europese Unie, de Verenigde Naties en de beslissing van Rusland om de geschiedenis te herschrijven door de Gebieden te hernoemen naar ‘Bezette Gebieden’, de nederzettingen te omschrijven als een ‘Obstakel tegen de Vrede’ en als ‘Onwettig’, waardoor ze worden begiftigd met het aura van valse soevereiniteit en een valse geschiedenis. Het gebruik van deze oneerlijke beladen termen, machtigt terrorisme en zet de Palestijnse Arabieren ertoe aan om met recht alle maatregelen te gebruiken om Israël te verdrijven.

Het recht van het Joodse volk op het land van Israël
Het ‘Mandaat voor Palestina’ & de Oorlogswet

De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon, Staatssecretaris Hillary Clinton van de Verenigde Staten, en Catherine Ashton vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken van de Europese Unie, werden slachtoffers van het “Bezetter” -mantra zoals hun eigen organisaties dat steeds weer in hun propagandacampagne is blijven herhalen om de Arabische positie te wettigen.

De ononderbroken druk door het „Kwartet“ (de V.S., de Europese Unie, de V.N. en Rusland) om delen van het Land van Israël af te staan, is strijdig met de internationale wet zoals die beschreven worden in het document van het „Mandaat voor Palestina“, dat in artikel 6 met aandrang stelt dat “Joden aangemoedigd worden het land dicht te bevolken, met inbegrip van de staatsgronden en verloren gronden die geen publieke doeleinden dienen” [orig.: encourage … close settlement by Jews on the land, including State lands and waste lands not required for public purposes].

Het stelt ook dat, in het kader van Artikel 5 van het Mandaat dat “erop toe te zien dat geen grondgebied van Palestina zal worden afgestaan of worden gehuurd aan, of in geen geval zal geplaatst worden onder de controle van de overheid van om het even welke buitenlandse macht“ [orig.: seeing that no Palestine territory shall be ceded or leased to, or in any way placed under the control of the government of any foreign power.]

Om het even welke poging van de Wereldleiders om het recht van het Joodse volk op Palestina – Eretz Israël te ontkennen en hen die toegang en controle op het gebied te ontzeggen zoals door de Volkerenbond toegezegd werd aan het Joodse volk, is een ernstige overtreding van de internationale wetten, en als dusdanig — onwettig.

Het internationaal recht en het ‘Mandaat voor Palestina’

Het ‘Mandaat voor Palestina‘, een historisch document van de Volkerenbond (de directe voorloper van de Verenigde Naties), bepaalde het Joodse wettelijk recht in het kader van internationale wet in westelijk Palestina, het gebied tussen de Rivier van Jordanië en de Middellandse Zee, een betiteling die overal onveranderd werd gevolgd in de internationale wet. Eénenvijftig lidstaten – de volledige Volkerenbond van die tijd – verklaarden eenstemmig op 24 juli 1922:

“Terwijl erkenning werd gegeven aan de historische band tussen het Joodse volk met Palestina en aan de grondslagen tot het opnieuw oprichten van hun nationaal huis in dat land“
[orig.: “Whereas recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country.”]

Op 30 juni 1922, onderschreven de beide Huizen van Congres van de Verenigde Staten in een gezamenlijke resolutie eenstemmig het “Mandaat voor Palestina“:

„Goedkeurend de oprichting in Palestina van een nationaal huis voor het Joodse volk”
[orig.: Favoring the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people.]

“Besloten door de Senaat en het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten van Amerika in gezamelijk Congres. Dat de Verenigde Staten van Amerika de oprichting in Palestina van een nationaal huis voor het Joodse volk goedkeurt, het duidelijk moet begrepen worden dat niets zal worden gedaan dat de burgerlijke en godsdienstige rechten van Christen en alle andere niet-Joodse gemeenschappen in Palestina zal kunnen schaden en dat de heilige plaatsen en de godsdienstige gebouwen en de plaatsen in Palestina voldoende beschremd zullen worden.”
[orig.: “Resolved by the Senate and House of Representatives of the United States of America in Congress assembled. That the United States of America favors the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, it being clearly understood that nothing shall be done which should prejudice the civil and religious rights of Christian and all other non-Jewish communities in Palestine, and that the holy places and religious buildings and sites in Palestine shall be adequately protected.” [italics in the original]

Wet van Oorlog – Arabische onwettige handelingen van agressie in 1948

Zes maanden vóór de Israëlische Oorlog voor de Onafhankelijkheid in 1948 begon, lanceerden de Palestijnse Arabieren een reeks van rellen, plunderingen en bloedvergieten. Daarna kwam de invasie van zeven Arabische legers uit de naburige staten om te proberen te verhinderen dat de Joodse staat zou worden opgericht, volledig conform de aanbevelingen van de Verenigde Naties van november 1947 om Palestina te verdelen, het eerste 2-statenplan [VN-Resolutie 181] dat toen ook al door de Arabische landen werd verworpen.

De Joodse staat slaagde er niet alleen in om [de Arabische aanvallen] te overleven maar kwam in het bezit van gebieden – land waaruit haar tegenstanders hun eerste poging hadden gelanceerd om de pas gecreëerde Staat Israël te vernietigen.

Burgers van Israël begrepen dat een nederlaag tegelijk het einde zou betekenen van hun Joodse staat nog vooraleer die van de grond zou zijn gekomen. In de eerste kritieke weken van de veldslag, en tegen alle kansen in, heerste Israël op verscheidene fronten.

De metafoor van een Israël met de rug naar de zee gekeerd, weerspiegelde het beeld dat door de Arabische politieke en religieuze leiders in hun retoriek en ophitserij was gecreeërd. Reeds in 1948 hadden verscheidene bomauto’s Joden gedood en de slachtingen onder Joodse burgers onderstreepten Arabische vastbeslotenheid om de Joden en hun staat teniet te doen.

6,000 Israëliërs stierven als resultaat van die oorlog op een bevolking van 600.000. Één procent van de Joodse bevolking was gesneuveld. In Amerikaanse termen, is dat het equivalent 3 miljoen Amerikaanse burgers en militairen gedood over een periode van 18 maanden [of vergeleken met België zou dat 108.000 doden betekenen, meer dan 2 x het totale aantal slachtoffers tijdens WOII, Joodse slachtoffers en verzetsstrijders inbegrepen!]

De Israëlische Oorlog voor de Onafhankelijkheid in 1948 werd als wettig beschouwd en uit zelfverdediging zoals in de resoluties van de Verenigde Naties kan worden weerspiegeld die Israël een “vredelievende Staat“ noemden toen het land kandidateerde voor het lidmaatschap van de Verenigde Naties. Zowel de Veiligheidsraad (4 Maart, 1949, S/RES/69) en de Algemene Vergadering van de V.N. (11 Mei, 1949, (A/RES/273 (iii)) verklaarden:

„[Veiligheidsraad] Besluit in haar oordeel dat Israël een vredelievende Staat is en zich bereid acht om de verplichtingen uit te voeren in overeenstemming met het Handvest…“ [orig.: [Security Council] Decides in its judgment that Israel is a peace-loving State and is able and willing to carry out the obligations contained in the Charter…]

Arabische onwettige daden van agressie in 1967

In juni 1967, vielen de gecombineerde legers van Egypte, Syrië en Jordanië Israël aan met een duidelijk doel voor ogen zoals door Gamal Abdel Nasser, de toenmalige president van Egypte, duidelijk werd uitgedrukt: “Vernietiging van Israël.“

Aan het eind van wat nu genoemd de Zesdaagse Oorlog wordt genoemd, kon Israël opnieuw, en tegen alle kansen in, zegevieren en kwam terug in het bezit van het oudste deel van Joods Jeruzalem [door Arabieren en andere vijanden van de Joodse staat smalend ‘Oost-‘-Jeruzalem genoemd], de gebieden van Judea en Samaria [toen nog Cisjordanië genoemd], de Sinaïwoestijn en de Golanhoogten.

De Internationale wet maakt een duidelijk onderscheid tussen verdedigingsoorlogen en oorlogen van agressie. Meer dan een halve eeuw na de Oorlog van 1948, en meer dan vier decennia sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967, is het moeilijk om de penibele omstandigheden onder ogen te zien waarmee Israël werd geconfronteerd en de prijs die werd betaald om de aanvallen van haar buren af te weren.

Wie de oorlogen begint telt mee

Professor, rechter Stephen M. Schwebel, voormalig president van het Internationaal Gerechtshof (ICJ) verklaarde de volgende feiten:

“De gebeurtenissen tijdens de ‘Zesdaagse Oorlog’ van juni 1967′ tonen aan dat Israël defensief reageerde tegen de bedreiging en het gebruik van geweld dat tegen haar werd gebruikt door haar Arabische buren. Dit wordt bewezen door het feit dat Israël reageerde door de eerdere sluiting door Egypte van de Straat van Tiran, het aankondigen [door Egypte] van de blokkade van de Israëlische haven van Eilat en de manifeste bedreiging die uitging van de Verenigde Arabische Republiek [UAR / een staat die gezamenlijk door de republieken van Egypte en Syrië in 1958 werd gevormd] door het groeperen van strijdkrachten in de Sinaï, gekoppeld aan haar uitstoting uit de UNEF.

„Ook wordt gewezen op het feit dat, op de Israëlische ontvankelijke actie tegen de UAR, Jordanië begon met vijandigheden tegen Israël op te starten. Het wordt eveneens bewezen geacht omwille van het feit dat, ondanks de meest intense inspanningen door de Arabische Staten en die van hun verdedigers, onder leiding van de Eerste Minister van de Sovjet-Unie, om een veroordeling van Israël te bewerken door de bevriende leden binnen de Verenigde Naties, inspanningen die ontegenzeglijk werden verslagen.

De conclusie naar waar deze feiten leiden is dat de Israëlische verovering van Arabisch en door de Arabieren bezet grondgebied eerder een verdedigings- dan een agressieve verovering was.”

Rechter Sir Elihu Lauterpacht schreef in 1968, een jaar na de Zesdaagse Oorlog van 1967, het volgende:

„Op 5 juni 1967 verwierp Jordanië doelbewust het Wapenstilstandsakkoord door het door Israël vastgehouden deel van Jeruzalem aan te vallen. Het stond buiten kijf dat deze Jordaanse actie een reactie was op om het even welke Israëlische aanval. [Die aanval op Israël] vond toch plaats ondanks de stilzwijgende expliciete Israëlische garatie, zoals die aan koning Hoessein door de bevelhebber van de Verenigde Naties werd overgemaakt, dat als Jordanië Israël niet zou aanvallen, Israël ook niet Jordanië zou aanvallen.
Hoewel de gratuite beschuldiging van agressie tegen Israël wordt gemaakt met betrekking tot de Zesdaagse Oorlog, blijft het feit dat de twee pogingen die werden gedaan in de Algemene Vergadering van de V.N. in juni en juli 1967 om Israël te veroordelen als agressor, faalden. Een duidelijke en opvallende meerderheid van de leden van de Verenigde Naties stemden tegen het voorstel dat Israël een aanvaller was.

Israël heeft betere papieren omtrent het gebied dat ooit Palestina was, inbegrepen heel Jeruzalem

De Internationale Wet maakt het duidelijk: Al de oorlogen die Israël met haar Arabische buren uitvocht, gebeurden uit wettige zelfverdediging.

Professor en rechter Stephen M. Schwebel, schreef in What Weight to Conquest:

“(a) een staat [Israël] die handelt in wettige uitoefening van haar recht op zelfverdediging, kan buitenlands grondgebied veroveren en zo lang bezetten als dergelijke beslaglegging en bezetting noodzakelijk zijn voor haar zelfverdediging;
„(b) als voorwaarde tot haar terugtrekking van dergelijk grondgebied, mag de staat een reeks veiligheidsmaatregelen instellen die redelijkerwijze ontworpen zijn om ervoor te zorgen dat dat grondgebied niet opnieuw zal gebruikt worden om een bedreiging op te bouwen of het gebruik van geweld tegen de staat van die aard is, dat deze de uitoefening van zelfverdediging zou rechtvaardigen;
„(c) Waar de vroegere houder van het grondgebied dat grondgebied op onwettige wijze heeft veroverd, kan de staat, die later het grondgebied heeft gegrepen in de wettige uitoefening van haar recht op zelfverdediging, jegens de voormalige houder, betere rechten laten gelden.
“… zoals tussen Israël, dat uit verdediging ageerde in 1948 en 1967 enerzijds, en haar Arabische buren die in 1948 en 1967 agressief handelen anderzijds, kan Israël betere rechten laten gelden op het grondgebied van wat eens Palestina was, met inbegrip van het geheel van Jeruzalem, dan Jordanië en Egypte.“

“Geen enkel wettelijk recht zal ontspruiten uit een fout recht”

Professor Stephen M. Schwebel verklaart dat het principe van „aanwinst van grondgebied door oorlog ontoelaatbaar is“ moet samen gelezen worden met andere principes:

„… namelijk, dat geen wettelijk recht zal voortkomen uit foutief recht en dat het principe zoals dat vastligt in het Handvest van de Leden van de Verenigde Naties, zich terughoudend zal opstellen in hun internationale relaties jegens de bedreiging of het gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of politieke onafhankelijkheid van om het even welke Staat.“

Eenvoudig verklaard: De Arabische onwettige agressie tegen de territoriale integriteit en de politieke onafhankelijkheid van Israël, kan niet en zou niet mogen beloond worden.

Professor Julius Stone, een belangrijke autoirteit op het gebied van Volkerenrecht, zei hierover het volgende:

„Territoriale Rechten in het kader van het Internationaal Recht… Door gewapende aanvallen [door de Arabische landen] tegen de Staat Israël in 1948, 1967, en 1973, en door diverse handelingen van aanvalslust doorheen deze periode, hebben deze Arabische staten bewezen dat ze hun basisverplichtingen als leden van de Verenigde Naties in de wind slaan en integendeel zich uiten in bedreigingen of dreigen met het gebruik van geweld jegens de terrirtoriale integriteit van Israël en haar politieke onafhankelijkheid. Deze handelingen zijn een flagrante schending van Artikel 2(4) en paragrafen (1), (2), en (3) van het zelfde artikel.“

Aldus, in het kader van het Internationaal Recht, handelde Israël rechtmatig door haar recht op zelfverdediging uit te oefenen, toen het Judea en Samaria opnieuw verwierf en het gebied legaal opnieuw bezette, gebied dat ook bekend is als de Westelijke Jordaanoever.

Alle wettige argumenten even terzijde gelaten, waren er vóór 1967 geen Joodse nederzettingen in Cisjordanië, en tijdens de eerste tien jaren van de zogenaamde ‘bezetting’ waren er ook bijna geen Joodse kolonisten aanwezig in Cisjordanië. Toch nog was er geen vrede mogelijk met de Palestijnen.

De opmerking dat de aanwezigheid van Joodse gemeenschappen in Judea & Samaria een obstakel voor de vrede vormen is een rode haring die gecreërd werd om Israël ervan te beschuldigen dat het elke vooruitgang in het ‘vredesproces’ zou belemmeren en het aldus aan de Palestijnse leiding toestaat om het even welke vorm van compromis en verzoening met Israël als Joodse staat te verwerpen.


Bronnen: Myths and Facts: World Leaders Ignore International LawJewish Villages in Judea and Samaria are Perfectly Legal and Legitimate door Eli. E. Hertz van 21 februari 2011; vertaald door Brabosh.com op zondag 6 maart 2011 met behulp van  Systran 7 Home Translator en Im Translator, geregistreerde edities bijgewerkt tot 2011

8 gedachtes over “Volgens internationaal recht zijn Joodse nederzettingen in Judea & Samaria legaal en gewettigd

  1. Dit is nu net het probleen, wel het internationaal recht aan je zijde hebben maar het niet krijgen. Ach als men gewoon nadenkt en de feiten en geschiedenis kent weet iedereen het wel…… het is denk ik meer een kwestie van niet gunnen, misleiding en vooroordeel.

    Like

    1. Nee, dat geloof ik niet. Genoeg mensen die net zoals ik de feiten kennen, blijven desondanks hardleers uit… pure Jodenhaat. Geen idee waar die haat vandaan blijft komen, haat die unaniem en universeel is en zich zo specifiek tot één welbepaald volk richt.

      Blijkbaar bestaat er een al dan niet natuurlijke behoefte naar een universele zondebok, voor alle mensen, ongeacht opvoeding, rang & stand of intelligentie, voor alle generaties en volkeren en voor alle tijden. Ik ken zelfs Joden die andere Joden haten omdat ze Jood zijn.

      Ook die vooroordelen krijg je er met geen stokken uit weggeslagen. Vroeg of laat duikt hetzelfde vooroordeel 5000 kilometer verder en 200 jaar later toch weer elders op. Jodenhaat is iets dat rustig verder kabbelt – er altijd is, nooit weggaat – tot het weer in alle hevigheid als een vulkaan uitbarst. Het blijft m.a.w. ook voor mij nog altijd een mysterie.

      Like

      1. Ja klopt die mensen die het niet gunnen worden gedreven door Jodenhaat. Maar er bliven ook nog over die worden misleid en vol zitten met vooroordeel en deze groep zijn ook te scharen onder de antiesemieten.

        Hoe dan ook het is wel het recht hebben. maar het niet krijgen.

        Het is voor mij geen mysterie, maar het is voorzegd.

        Like

  2. Het mysterie is niet zo groot voor wie geloofd. 2000 jaar geleden heeft Satan hard meegewerkt aan het kruisigen van Jezus. Had hij geweten dat dat Gods plan was dan had hij zeker anders gehandeld.
    Helaas weet Satan nu wel dat de Joodse Messias eraan komt (ik laat in het midden hoe deze Messias heet) en hij doet er alles aan om Israel van de kaart te vegen en in een kwaad daglicht te stellen.
    De profeet Zacharias beschreef al dat alle volken op zullen trekken naar Jeruzalem en dat dat hun zwaar zal vallen.
    En de profeet Joel beschreef dat de volken afgevoerd zullen worden naar het dal Josafat omdat de Here daar een rechtzaak houdt over hoe de volken zijn volk Israel behandeld hebben.
    Het zal geen makkelijke tijd worden ,maar voor Israel is er hoop aan het eind van de tunnel

    Like

    1. Het is inderdaad geen mysterie waar de Jodenhaat vandaan komt voor wie gelooft dat God een tegenstander heeft die satan heet en die erop uit is om te pogen om de aanwezigheid van de Joden en van de herinnering aan de Joden uit te roeien.

      Echter: het enige wat satan hiermee bereikt is dat het Joodse volk en met name Israël alleen maar belangrijker wordt en dat is Bijbels gezien logisch omdat de Messias naar Israël zal terugkeren en met name naar Jeruzalem.

      De identiteit van deze Messias is ook geen raadsel want dat zal de Heer Jezus (de) Christus zijn, die de Israëliërs en de wereldbewoners tegen die tijd zullen leren kennen als Jesjoewa ha Masjiach (Yeshua ha Mashiach), wat hetzelfde betekent als Jezus (de) Christus.

      Het hele doel van God met het Joodse volk was om via dat volk de redder van ons mensen te kunnen genereren, en uit liefde voor dat volk zal God die redder terugsturen naar zijn land van herkomst en daar is satan mee bekend, en omdat deze tegenstander van God en van mensen niet wil dat ook maar iemand tot behoudenis komt spant hij zich tot het uiterste in om Jezus (de) Christus elk motief proberen te ontnemen om weer te keren naar deze aarde, zoals voorzegd in de Bijbel.

      satan zal jammerlijk falen en ondanks alle ellende die hij zal veroorzaken via zijn twee komende uitverkorenen -de antichrist en de valse profeet- zal hij een grote nederlaag lijden als Jezus (de) Christus zal terugkeren naar zijn land en naar (het overblijfsel van) zijn volk.

      Jodenhaat is de haat van satan tegen alles wat God uitverkoren heeft en die haat geldt dus de Joden en Israël en allen die van Jezus (de) Christus houden en die daarom ook van Israël houden, want een ware volgeling van Jezus (de) Christus houdt tevens van Gods volk, ondanks het feit dat de meerderheid van Gods volk er nog niet aan toe is om Jezus als Messias en als persoonlijke redder en verlosser te aanvaarden.

      Like

    1. Om de eenvoudige reden dat de berichten op deze blog worden gemodereerd. Ruim eenderde verdwijnt in de prullenbak. Ik heb geen zin om 24 uren online te zitten om al die antisemitische troep te verwijderen. Vandaar dat de boodschappen worden opgehouden, gefilterd en dan pas vrijgegeven. Dat gebeurt niet automatisch maar manueel. Dus wat geduld, je boodschap komt er heus wel door van zodra de moderator weer online verschijnt.

      Tip: als je je registreert kan je wel doorlopend posten zonder censuur.

      Like

  3. Ik dacht al dat het zo ging, brabosh, maar dat wist ik niet zeker….vandaar.
    Op mijn eigen site werkt het overigens ook zo.
    Ik zal het overwegen om me te registreren en bedankt voor het plaatsen van mijn mening.

    Met vriendelijke groet,

    Hans S, een vriend van Israël

    Like

Reacties zijn gesloten.