Het enige wat alle Egyptenaren nog samenhoudt: haat jegens Israël


Witte Huis in Washington, 26 maart 1979. Egyptisch president Anwar Sadat, Amerikaans president Jimmy Carter en Israëlisch premier Menachem Begin tekenen de vrede

Israel could be the one thing all Egyptians agree on

door Dan Eldar

Vijandigheid jegens Israël, die diep geworteld is in het Egyptische bewustzijn en ondersteund wordt door een groeiende identificatie met de islam, zou een band kunnen vormen tussen de verschillende strekkingen binnen de oppositie en het leger.

Het was een vertekende vrede vanaf het moment dat die meer dan 30 jaar geleden werd betekend. De Egyptische ‘vrede’ strategie, die alleen bedoeld was om de Sinaï terug te vorderen en om royale Amerikaanse steun te verkrijgen, was vanaf het begin doorspekt met vijandigheid en wantrouwen jegens ons. Los van het feit van niet-in-staat-van-oorlog te zijn, hebben de Egyptenaren het verdrag op geen enkele wijze doordrongen van enig element van een volledige en oprechte vrede met zijn voormalige vijand.

Populaire gevoelens van vijandigheid tegenover Israël, het zionisme en het Joodse volk zijn nog steeds wijdverbreid onder het Egyptische volk. De publieke opiniemakers met inbegrip van liberale intellectuelen en de media die tot nog toe werden gecontroleerd door de overheid, hebben al die jaren nooit geaarzeld om Israël en zijn leiders te demoniseren om op antisemitische wijze het Joodse volk te demoniseren en het aanzetten tot haat jegens Israël, compleet tegenstrijdig aan de geest van het vredesverdrag.

Egypte gaf aan de vrede met Israël de meest beperkte betekenis mogelijk. Haar leiders en beleidsmakers, vanaf Anwar Sadat naar zijn opvolgers, hebben het vredesproces met Israël in de eerste plaats gezien als een middel om het land tot haar ‘natuurlijke grootte’ in te krimpen, waarmee terug naar de grenzen van vóór 1967 werd bedoeld en het ontnemen van haar strategische activa.

Egypte onder het bewind van Moebarak, gaf de voorkeur om het proces van vrede en normalisering tussen Israël en de rest van de Arabische wereld zo veel mogelijk af te remmen met het oog op het behoud van inter-Arabische legitimiteit m.b.t. haar diplomatieke activiteit als de enige regionale bemiddelaar.

Moebarak heeft een belangrijke rol gespeeld in het tegenwerken van de Israëlisch-Palestijnse onderhandelingen in Camp David in 2000. Met de steun van zowel de Egyptische media en de geestelijken, waarschuwde hij Yasser Arafat dat hij als een verrader zou worden beschouwd indien hij zou instemmen met de voorstellen die ter sprake kwamen tijdens de gesprekken en ontzegde hem de legitimiteit die hij zou hebben die nodig was om beslissingen te nemen over Jeruzalem.

Egypte heeft aldus bijgedragen aan het uitbreken van de Tweede Intifada, die een soort uitputtingsslag voorzag tegen Israël via de Palestijnen. Dat was het Egyptische paradigma van vrede met Israël: indirecte zeggenschap over een confrontatie op betrekkelijk laag niveau.

De combinatie van een grimmige binnenlandse dag-tot-dag realiteit in Egypte en haar beleid van minimale vrede met Israël door de jaren heen, zorgt voor een grimmige prognose voor de toekomst van de betrekkingen tussen de twee landen. In de onderhandelingen met de Egyptische oppositie over de toekomst van het regime, kan het leger zich toleranter opstellen jegens islamistische trends, al was het maar om haar status als scheidsrechter en stabilisator te behouden.

Vijandigheid tegen Israël, die diep geworteld zit in het Egyptische bewustzijn en ondersteund wordt door een groeiende identificatie met de islam, zou een band kunnen vormen tussen de verscheidene oppositie elementen enerzijds en het leger anderzijds. Als de Moslim Broederschap deel wordt van de volgende regering, kunnen de betrekkingen met Israël snel verslechteren, tot het punt dat het vredesverdrag wordt ingetrokken, ondanks recente uitspraken door de legerleiding.

Het Egyptische leger, dat niet per se loyaal staat aan een seculiere ethos, zoals het Turkse leger wel is, zou haar oriëntatie kunnen wijzigen m.b.t. het vredesverdrag met Israël. In haar trainingsprogramma wordt Israël nog steeds behandelt als de grootste bedreiging. De verschuiving van een sfeer van wapengekletter zou geleidelijk kunnen overgaan van een schelle anti-Israël retoriek van legale oppositie partijen naar het door middel van eisen te formuleren in de fora van de Verenigde Naties om demilitariserings akkoorden omtrent de Sinaï te herzien door inspecties te eisen naar nucleaire wapens waarvan Egypte beweert dat Israël die zou bezitten.

Het Israëlische beleid ten aanzien van Egypte, zowel van links als van rechts, en doorheen de jaren aangepast aan de parameters van de koude en vervormde vrede zoals gedicteerd door het Moebarakregime, inbegrepen het vasthouden en het overdrijven van het regionaal belang van Egypte. Nu, met het verdwijnen van Moebarak van het toneel, lijkt de tijd aangebroken om dit beleid te herzien en om elk diplomatiek en veiligheidsinstrument dat Israël ter beschikking heeft, voor te bereiden op de mogelijke negatieve ontwikkelingen in het zuiden van het land.


VS-president Barack Obama, ‘vriend’ van Israël: “Ik blijf naast Israël staan!”


Bronnen: Haaretz: Israel could be the one thing all Egyptians agree on door Dan Eldar van 20 februari 2011; The writer, a former senior Mossad official, is currently a researcher on the Middle East.


3 gedachtes over “Het enige wat alle Egyptenaren nog samenhoudt: haat jegens Israël

  1. Geldt ditzelfde niet voor heel die wereld-in-oproer-, de zgn Arabisch Islamitische landen waar geen cohesie bestaat, enkel chamoelot, familieclans die ook weer onderling verdeeld zijn. In uiterste instantie is het een “ieder voor zich”. En de rest is doodsangst, zoals we dat ook kenden in de comunistische wereld. Als je niet vocht tegen de vijand werd je in je rug geschoten door de communistische agenten. Wat is die zgn religieuze politie anders dan een dunk-politie naar George Orwells profetische boek?
    Is het overigens niet haat-tegen-Israel in uiterste instantie die de oorzaak werd van de hopeloze situatie waarin genoemde landen verkeren?

    Like

    1. Je bedoelt dat ze in hun haast en ijver om Israël te vernietigen, struikelend over elkaars armen en benen van de goot in de sloot zijn gedonderd en wat tijd nodig hebben om weer op adem te komen? Dat zou best kunnen. 😉

      Like

    2. De haat-tegen-Israel is natuurlijk de oorzaak voor de hopeloze situatie in de genoemde landen. Het is rechtstreeks het gevolg van ‘diegenen die u vervloeken zullen vervloekt worden’ uit parashat Lech-Lecha (Gen 12 vers nogwat)
      het Midden-Oosten had met de kennis van de Israeli’s/Joden in combinatie met de vele oliedollars een grote plek van ‘peace and prosperity’ kunen worden voor het gehele gebied rondom de middelandse en de rode zee waarbij zowel de US, EU en de Chinezen een punt aan hadden kunnen zuigen.
      Ishmael zal inderdaad een ‘pere adam’ blijven: een ‘wilde’ (pere) en het ‘mens’ (adam) gedeelte ondergeschikt te laten zijn.

      Like

Reacties zijn gesloten.