Op bezoek in een fabriek voor Qassamraketten in Gaza [fotosessie]


Qassamraketten. Zelfgemaakte raketten met een kleine springlading die worden afgeschoten vanaf de grond in de richting van Israël. We weten er al wat van maar nog niet hoe en wie ze maakt. De meeste raken geen doel. Maar dat is niet erg. Het èchte doel is ANGST zaaien onder de Israëlische bevolking en dan is vanuit dat opzicht elke raket en mortiergranaat die gelijk waar in Israël neerstort altijd een voltreffer. Want de angstpsychose die in Zuid-Israël heerst is TOTAAL.

De laatste tien jaren werden ongeveer 11.000 raketten afgeschoten waarbij meer dan 1000 Israëlische burgers omkwamen. Sinds de terugtrekking van het IDF uit Gaza twee jaar geleden werden meer dan 350 raketten (inclusief mortiergranaten) afgeschoten. De plaag vanuit Gaza is dus nog lang niet voorbij.

Deze fotosessie gaat over de productie van dergelijke raketten. Een bezoekje aan een raketfabriekje van de Palestijnse Islamitische Jihad, een terreurgroep die nà Hamas de grootste formatie is, laat zien hoe amateuristisch het hele opzet is. Eens de raketten zijn afgewerkt worden ze doorgespeeld aan leden van de Al Quds Brigades, de gewapende militaire vleugel van de Islamitische Jihadgroep, die ze dan naar eigen goeddunken en willekeur , lanceert van uit de Gaza naar burgerdoelwitten in Z-Israël (afbeelding bovenaan).

Een journalist van het Duitse maandblad Der Spiegel kon een tijd geleden een Qassamfabriek bezoeken. Het fabriekje bevind zich ergens in het noorden van de Gazastrook. Het bezoek dateert van januari 2008, drie jaar geleden dus en het is dan ook niet zeker of het nu nog bestaat. De kans is erg groot dat tijdens de Gazaoorlog – die elf maanden later nà deze reportage zal uitbreken – het fabriekje werd weggevaagd.

De twee foto’s hierboven tonen een reeks onafgewerkte Qassamraketten in verschillende afmetingen. De grootste reiken negen mijl ver (ongeveer 13 kilometers). Tijdens de nacht kunnen in deze fabriek door een ploegje van zo’n 12 man een 100-tal raketten worden geproduceerd.

Uiteraard het belangrijkste onderdeel is de springstof “TNT”. Op de foto’s hierboven en onder is een berg zakken te zien met hebreeuwse opschriften. Het zijn zakken met kunstmest. Abdul, één van de arbeiders legt uit: “Dat is kunstmest voor de raketbrandstof. We kopen het aan in Israël.” Hiermee wordt meteen duidelijk waarom Israël de invoer van bepaalde producten naar Gaza verbiedt: omdat er raketten van worden gemaakt.

Abdul is nauwelijkse 22 jaar oud. Hij maakt al 3 1.2 jaar raketten en vertelt dat hij al honderden qassamraketten heeft afgewerkt in die periode. Hij is een veteraan met een dubbel leven: overdag studeert hij geografie aan de universiteit van Gaza, ’s nachts levert hij zijn bijdrage aan de Jihad, de heilige oorlog tegen Joden en niet-gelovigen.

Afbeelding hierboven. Made in Israel: Israëlische kunstmest wordt in Gaza gebruikt om raketbrandstof van  te maken. Dankzij de smokkeltunnels onder de grens van Gaza met Egypte is er nooit een tekort geweest aan onderdelen voor de raketten. De TNT wordt ingevoerd vanuit Soedan naar Egypte. Andere onderdelen afkomstig uit bepaalse landen in Oost-Europa worden overzee aangevoerd en ’s nachts ontscheept op de kusten van Gaza. Het ruwe materiaal voor één dergelijke raket kost al gauw meer dan 500 dollars. Daar zouden veel hongerige monden van kunnen gevoed worden. Edoch, zoals het een goede Jihadstrijder betaamt: de strijd tegen de Joden van Israël primeert op het voeden van de eigen bevolking. Het geld dat de hele operatie financiert volgt de zelfde route als de materialen. “De Israëlische blokkade heeft helemaal geen effect op ons; die is enkel bedoeld om de mensen in de miserie te storten.”

Hierboven: militanten mengen glucose stroop met gezeefde kunstmest. Ze gebruiken gewone keukenweegschalen om de ingrediënten af te wegen. Het werk schiet lekker op. Enfin, nu begrijp ik beter waarom die anti-Israëlische organisaties zoals Stop de Bezetting, Palestina Komitee, Vrede vzw enz. wèl oproepen tot boycot van Israëlische producten zoals “grote dadels” (nee, niet omdat ze zo heerlijk smaken, maar omdat ze uit Israël komen), maar geen boycot eisen op de invoer van bv. kunstmest. Ook de vrije invoer van cement in de Gaza wordt geëist en ook daar worden explosieven van gemaakt. Daarover later meer.

Qassams zijn primitieve raketten die geen enkel geleidingssysteem hebben. Het bouwen ervan is ‘kinderspel’ zegt Abdul zegt: Een lid van de ploeg lassen de verschillende metalen delen en buizen van de qassamraket aan elkaar, terwijl een ander raketkop vult met maximaal drie kilogram TNT. Abdul’s specialiteit is de laatste stap: de raketaandrijving. Hij en zijn makkers maken de brandstof uit een mengsel van glucose, kunstmest en een paar andere chemicaliën, die gebruikt wordt om de raketten op afstanden brand tot negen kilometer.

Helemaal op het einde bevestigd hij de ontstekingsdop waardoor de raket zal ontploffen onmiddellijk bij impact. Ze verstoppen de afgewerkte raketten in depots, waarvan de lanceercommando’s van de Al Quds Brigades dan vrijelijk over kunnen beschikken.

Met een sissend geluid, komt het gasfornuis tot leven. Een ketel gevuld met brandstof wordt op het vuur gezet, een van de mannen roert met een houten lepel in de brei die lijkt op goudkleurige stroop, terwijl de anderen de meststof afwegen die nitraat bevat. Ze leggen uit dat het nitraat zeer langzaam moet gemengd worden met de glucose (suikeroplossing). “Het ding is zeer explosief,” zegt Abdul en geeft toe dat veel van zijn vrienden ernstige brandwonden hebben opgelopen of vingers verloren. Hij haalt zijn schouders op: “Er is een lokaal gezegde in Gaza: Wie vergif kookt moet er ook zelf van geproefd hebben.”

De productie van de brandstof mag delicaat zijn, maar het echte gevaar komt van de Israëlische . “We weten dat we een makkelijke prooi zijn,” zegt Abdul, “maar we zijn klaar om te sterven, dat is de prijs van onze vrijheid.” Hij zegt dat de Palestijnen achterblijven met geen andere keuze dan de Israëli’s bevechten met wapens. “Of we weerstaan, of behandelen ze ons als slaven.” Abdul heeft nagedacht over wie wordt getroffen door zijn raketten. “Als we soldaten doden, dan zijn we meer dan tevreden,” zegt hij. “Als het een kind raakt, dan zijn we natuurlijk niet gelukkig.”

Dan stuurt Abdul iedereen naar buiten. “Dit is het meest gevaarlijke moment. Vlak voordat de brandstof klaar is, kan de hele zaak ontploffen.” Tijdens de theepauze op de veranda vertelt Abdul over hoe hij begonnen is aan zijn carrière als raketbouwer. Een paar uur theorie, dan deden hij en zijn vrienden stage bij een ervaren raketbouwer. Hij wil het niet expliciet kwijt, maar het lijkt erop alsof hij ook in het buitenland werd getraind. “Ik was in Syrië, Jordanië en een ander land”, zegt hij. In Iran? Abdul glimlacht een beetje.

De raketbrandstof in de ketel is klaar: een dikke gele deeg. Abdul draagt in een lepel het explosieve spul naar buiten en zet hem op het vuur waarop de thee werd gemaakt. Een vlam licht op, het nitraat-suiker mengsel bruist en borrelt als het wordt afgebrand. Het ruikt naar vuurwerk, Abdul is blij. Het mengsel is klaar en wordt in een plastic buis gegoten, om het te laten afkoelen. Een zekering met een lange draad wordt in het mengsel ingebed, waarmee de raket later kan worden ontstoken.

Van zodra de brandstof klaar is, zal de plastic buis worden weggesneden en zal de cilinder met de gele brandstof in de Qassam-behuizing worden geplaatst. Weer een qassamraket die klaar is om afgevuurd te worden op Joodse burgers. Abdul is trots op zijn werk: als alles meezit en zo Allah het belieft, zijn er straks weer een paar Joden opgeruimd.

Weer enkele raketten zijn gelanceerd. Tijdens de eerste twee maanden van 2008 - de periode van deze reportage - werden alleen al op Sderot meer dan 1000 afgevuurd

Intussen in Sderot Israël…





Der Spiegel Online: Graveyard Shift for Islamic Jihad – A Visit to a Gaza Rocket Facto door Ulrike Putz 29 januari 2008; One Family Fund: Sderot Under Attack: What You Need to Know

2 gedachtes over “Op bezoek in een fabriek voor Qassamraketten in Gaza [fotosessie]

  1. Hoelang kan dit nog doorgaan, eer Israel toeslaat en dan maar weer jammeren. De moslims hebben nog nooit vrede gewild maar willen de hele wereld veroveren. In vele landen worden kerken aangevallen of in brand gestoken. Vele christenen in het westen hebben de ogen nog dicht. Ze krijgen ze pas open als het te laat is.

    Like

  2. Inderdaad Tamir. Er zijn vandaag aanslagen gepleegd in Egypte en Nigeria. Waar zijn de christelijke partijen? Zou het ze wel interesseren?
    Ziende blind en horende doof. Het is te gek voor woorden.

    Like

Reacties zijn gesloten.