Het Stappenplan van de PLO uit 1974 voor de geleidelijke vernietiging van Israël

Het grote voorbeeld voor Palestijnen en Arabieren doorheen de tijden tot op heden van hoe een echte vredesonderhandelaar zich moet gedragen ten aanzien van niet-moslims: Saladin (Salah a-Din), de sultan van Syrië en Egypte. Saladin was een moslimleider die leefde in de 12de eeuw en een grootmeester in misleiding, leugen en bedrog. Na eerst in 1178 met veel pracht en praal een wapenstilstand te hebben afgesloten met de kruisvaardersstaten, bouwde hij stiekem een nieuw leger op, kondigde de Jihad af, slachtte 20.000 kruisvaarders en christenen  af  en veroverde in 1187 Jeruzalem. Of wat een wapenbestand met een moslimarabier waard is: zero.

De Palestijnen zitten met een steen in de maag

De meesten zullen er nog nooit van gehoord hebben, herinneren het zich niet meer of doen alsof dat ze er nooit van gehoord hebben maar de PLO, de koepelorganisatie waartoe de belangrijkste Palestijnse [terreur]organisaties zijn aangesloten  en die samen de Palestijnse Autoriteit besturen, heeft op 9 juni 1974 een Resolutie omtrent een Stappenplan aangenomen waarin de krijtlijnen worden geschetst om in fazen of trappen de Joodse staat van Israël te vernietigen.

Yasser Abed Rabbo op 23.10.10: wat ons betreft is geen enkel mondeling of schriftelijk akkoord met Israël eeuwig bindend

De Palestijnen zijn dus als het ware geboren met een “steen in de maag” en die steen is de verwoesting van Israël en genocide op haar Joodse bevolking. Die steen zit daar nog altijd. Het Stappenplan werd nooit herroepen en is nog steeds de modus operandi van de Palestijnen jegens Israël.

Toen Yasser Abed Rabbo, de persoonlijke adviseur van Mahmoed Abbas op 23 oktober j.l. het volgende verklaarde: “We can’t remain committed to the agreements that were signed with Israel forever,” (geen enkel met Israël door ons ondertekend akkoord uit het verleden is bindend), kunnen we dat maar beter voor waar nemen.

Abed Rabbo herhaalde simpelweg wat Yasser Arafat, de voormalige leider van de PLO ook al op 18 april 1998 verklaarde op het Egyptische TV station Orbit over de Oslo-akkoorden: “The peace agreement which we signed is an “inferior peace”. The conditions [behind it] are the intifada, which lasted for seven years. Or twenty years. I say that all options are open before the Palestinian people.” Anders gezegd: wat de Palestijnse leiders ook mondeling of schriftelijk verklaren, eender welk akkoord zij ooit ondertekend hebben en nog zullen ondertekenen, niks is definitief want de modus operandi is aldoor en onveranderd dezelfde gebleven: Israël vernietigen.

Al het overige is tactiek bestaande uit misleiding, leugen en bedrog. De politieker of regering die ooit een akkoord heeft getekend of nog zal tekenen met de Palestijnen is altijd de klos. Voor de Palestijnen is geen enkel mondeling of schriftelijk akkoord met niet-moslims en met Israël per definitie van nul en generlei waarde. Vroeg of laat wordt die rode draad weer even zichtbaar en begrijpen we weer wat, hoe en waarom iets werd gezegd of betekend en even later om een of ander  knullig voorwendsel of excuus herroepen werd. Lees ook op deze blog: De ‘bijna-erkenning’ van de Israëlische staat door de PLO in 1993 en PLO heeft nooit het bestaansrecht van Israël erkend (een leugen weerlegd)

Binnenskamers wordt bij de Palestijnen regelmatig herinnerd en/of verwezen naar dat beruchte Stappenplan, een vernietigingsplan in fazen. Met de kennis van dit plan in het achterhoofd, kan men inderdaad veel van de vroegere en tegenwoordige manoeuvres en statements van de Palestijnse Autoriteit verklaren en begrijpen. Een interessant document dat nog niets van haar geldigheid heeft ingeboet en een waarschuwing blijft voor de toekomst zolang het niet herroepen werd. Net zoals ook het Handvest van de PLO nooit werd herschreven en nog steeds de clausule bevat voor de vernietiging van Israël.


Tunis, 4 september 1993. Ondertekening van de Oslo-akkoorden door Yasser Arafat: “We recognize the right of Israel to exist in secure and recognized boundaries.” [“Wij erkennen het bestaansrecht van Israël binnen veilige en erkende grenzen”] Op de foto: Zittend: Yasser Arafat en Johan Holst. Rechtstaand van links naar rechts: Mona Juul, Yasser Abbed-Rabbo, Terje Larsen, Abu Mazen (Mahmoed Abbas), Abu Ala en Hassan Asfour.

Yasser Arafat op 1 januari 1998 in de Palestijns-Arabische krant Al Ayyam:

  • “Sinds het besluit van de Palestijnse Nationale Raad op haar 12de bijeenkomst in 1974, heeft de PLO een politieke oplossing aangenomen voor de oprichting van een Nationale Autoriteit over elk gebied waaruit de bezetter zich heeft teruggetrokken.”

De Zionistische Organisatie van Amerika in een persbericht op 8 januari 1998:

  • “Voorafgaand aan de vergadering van 1974, was het standpunt van PLO dat het nooit iets zou accepteren dan de onmiddellijke vernietiging van Israël. Op de vergadering van 1974, heeft de PLO besloten om de vernietiging van Israël te faseren door eerst een kleine PLO staat op te richten om dan nadien van daar uit de rest van Israël te veroveren. In punt 2 van het 10-puntenprogramma uit 1974 wordt gezegd dat de PLO een ‘nationale, onafhankelijke autoriteit moet creëren en vechten voor elk deel van het Palestijnse land om bevrijd te worden.’ In punt 8 wordt uitgelegd dat ‘de Palestijnse nationale entiteit, kort na het begin van haar bestaan zal trachten om de bevrijding van het gehele Palestijnse grondgebied te voltooien.”’

Wat vooraf ging aan de goedkeuring van het Stappenplan van de PLO

In de Jom Kippoer Oorlog van oktober 1973, begonnen de Arabische landen een zoveelste verrassingsaanval tegen Israël op de heiligste dag van de Joodse kalender. Nogmaals probeerden ze Israël te elimineren, deze keer nog meer gemotiveerd om hun eer te verzilveren na hun grote nederlaag in de Zesdaagse Oorlog van 1967. Hoewel Israël aanvankelijk werd overrompeld, heeft het land zich vervolgens gehergroepeerd en sloeg de Arabische aanval af, maar niet vooraleer zij zware verliezen leden.

De oorlog overtuigde de Arabieren ervan dat ze niet in staat zouden zijn om Israël militair te vernietigen Israël binnen de grenzen van na 1967. Waardoor ze begonnen aan een nieuwe drie-traps strategie voor de vernietiging van Israël, belichaamd in het besluit van de PLO in 1974 dat algemeen bekend werd als het Stappenplan (waarvan de tekst hieronder wordt weergegeven).

Het Stappenplan in een notendop:

  1. Via de “gewapende strijd” (dwz, terrorisme) een “onafhankelijke slagvaardige Nationale Autoriteit” op te richten op elk gebied dat “bevrijd” werd van de Israëlische bezetter. (Artikel 2)
  2. Het voortzetten van de strijd tegen Israël, met gebruik van het grondgebied van de Nationale Autoriteit als uitvalsbasis. (Artikel 4)
  3. Om een totale oorlog uit te lokken waarin de Arabische buren Israël in haar geheel vernietigen (“bevrijden van het gehele Palestijnse grondgebied”). (Artikel 8 )

Ook vandaag is het stappenplan nog altijd relevant. Sprekende net na de presentatie van het Oslo-akkoord tussen Israël en de PLO in 1993, kondigde PLO voorzitter Yasser Arafat aan dat de historische overeenkomst “een basis zal zijn voor een onafhankelijke Palestijnse staat in overeenstemming met de resolutie die in 1974 door de Palestijnse Nationale Raad werd uitgegeven…. Die bewuste PNC resolutie uit 1974 pleitte voor de invoering van een Nationale Autoriteit op elk deel van de Palestijnse grond waaruit Israël zich heeft terug getrokken of dat bevrijd werd.” (Radio Monte Carlo, 1 september 1993)

Het is vermeldenswaardig dat de term die door de PLO toen [in 1974] werd gebruikt voor een zelfbesturend orgaan over de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, sinds de Oslo-akkoorden van twintig jaar later en tot op vandaag de ‘Palestijnse Nationale Autoriteit’ wordt genoemd, in navolging van de gebezigde taal van het stappenplan van juni 1974.

De Britse uitverkoop van het toekomstige Joods Nationaal Tehuis

Het verraad van Winston Churchill

Merk ook op dat in de artikelen 5 en 6 wordt opgeroepen tot een revolutie in Jordanië om er een nieuw Jordaanse regime op te richten dat zich zal vastklinken aan Palestijnse Nationale Autoriteit. Historisch bestaat Jordanië voor het grootste deel uit Palestijns grondgebied en een grote meerderheid van meer dan 70 procent van de bewoners zijn van Palestijnse origine. De PLO heeft nooit de legitimiteit erkend van het Koninkrijk van Jordanië als een staat die onafhankelijk bestaat van Palestina.

Strikt juridisch gezien was het grondgebied van Jordanië [net zoals Gaza, Judea & Samaria] met de Verklaring van Balfour uit 1917 toegewezen als Nationaal Tehuis voor het Joodse volk, een toewijzing die juridisch bevestigd werd met de Resolutie van San Remo van 25 april 1920, waarin de gehele Verklaring van Balfour werd opgenomen. Echter, enkele jaren later zal de Britse regering terugkomen op de Balfour Verklaring.

Op 3 juni 1922 werd door de Britse regering onder Winston Churchill het zogeheten White Paper uitgegeven waarin de Joodse immigratie naar het Britse Mandaat Palestina werd beperkt en waarin de Britten stelden dat haar regering niet van plan was om van Palestina een Joodse staat te maken, wat uiteraard in regelrechte tegenspraak was met de Verklaring van Balfour en de Resolutie van San Remo. Zowat 75 procent van het aan de Joden beloofde thuisland werd afgesneden van het geheel en weggeven aan het Hasjemitische Koninkrijk van Transjordanië – het latere Jordanië – waarvan het bestaansrecht op 15 mei 1923 door Groot-Brittannië werd erkend.

Het stappenplan van de PLO

Politiek programma zoals werd aangenomen tijdens de 12de Sessie van de Palestijnse Nationale Raad; Caïro (Egypte), 9 juni 1974

Tekst van de resolutie van het Stappenplan:

De Palestijnse Nationale Raad (PNC)

Op basis van de Palestijnse Nationale Handvest en het politiek programma dat werd opgesteld tijdens de elfde zitting die gehouden werd van 6 tot 12 januari 1973, en uitgaande van de overtuiging dat het onmogelijk is om een permanente en rechtvaardige vrede in het gebied te vestigen, tenzij ons Palestijnse volk wordt hersteld in al haar nationale rechten en bovenal en in de eerste plaats, haar rechten op de terugkeer en zelfbeschikking verkrijgt over het geheel van het grondgebied van het vaderland en in het licht van een onderzoek naar de nieuwe politieke omstandigheden zoals die zich ontwikkeld hebben in de periode tussen de laatste en huidige zittingen van de Raad, werd het volgende overeengekomen:

  1. Om de eerdere houding van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie jegens Resolutie 242 opnieuw te bevestigen, waarin de nationale rechten van ons volk worden uitgewist en de kwestie van ons volk behandelt wordt als een vluchtelingenprobleem. De Raad weigert daarom ook maar iets te maken willen hebben met deze resolutie op eender welk niveau, het Arabische of of internationale, met inbegrip van de Conferentie van Genève.
  2. De Bevrijdings Organisatie zal alle middelen inzetten – en in de eerste plaats de gewapende strijd – om het Palestijnse grondgebied te bevrijden en om een onafhankelijke slagvaardige Nationale Autoriteit op te richten voor het volk op elk deel van het Palestijnse grondgebied dat wordt bevrijd. Dit vergt verdere aanpassingen die het machtsevenwicht moet doen overhellen in het voordeel van ons volk en van hun strijd.
  3. De Bevrijdings Organisatie zal elk voorstel voor een Palestijnse entiteit bestrijden waarvoor erkenning, vrede en veilige grenzen moeten opgegeven worden en afstand wordt gedaan van onze nationale rechten en van het recht op terugkeer van ons volk en wordt afgezien van hun recht op zelfbeschikking op het grondgebied van hun thuisland.
  4. Elke stap in de richting van de bevrijding is een stap naar de realisatie van de strategie van de Bevrijdings Organisatie om de oprichting van een democratische Palestijnse te realiseren zoals vermeld staat in de resoluties van de vorige Palestijnse Nationale Raad.
  5. Door gezamenlijke strijd met de Jordaanse nationale krachten een Jordaans-Palestijnse nationaal front op te richten dat tot doel zal hebben om in Jordanië een democratische nationale autoriteit op te richten die een nauwe band zal hebben met de Palestijnse entiteit en die door strijd zal gevestigd worden.
  6. De Bevrijdings Organisatie zal ijveren om de strijdende krachten in beide volkeren te bundelen en alle krachten binnen de Arabische bevrijdingsbeweging samen te brengen die het eens zijn met dit programma.
  7. In het licht van dit programma zal de Bevrijdings Organisatie strijden om de nationale eenheid te versterken en te verhogen tot op een niveau waarin het in staat zal zijn om haar nationale rechten en taken uit te voeren.
  8. Eenmaal wanneer dit bereikt wordt zal de Palestijnse Nationale Autoriteit streven naar het bereiken van eenheid onder de oorlogvoerende landen met het oog op de voltooiing van de bevrijding van alle Palestijnse gebieden en als een stap op de weg van een allesomvattende Arabische eenheid.
  9. De Bevrijdings Organisatie zal ernaar streven om haar solidariteit met de socialistische landen te versterken alsmede met de vooruitstrevende en bevrijdingsbewegingen over de hele wereld, met het doel de verspreiding van alle Zionistische, reactionaire en imperialistische stromingen te verijdelen.
  10. In het licht van dit programma, zal de leiding van de revolutie de te volgen tactiek bepalen die deze doelstellingen zullen dienen en de realisatie ervan mogelijk zullen maken.

Het Uitvoerend Comité van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie zal alles in het werk stellen om dit programma uit te voeren, en indien een situatie zou ontstaan die het lot en de toekomst van het Palestijnse volk zou beïnvloeden, zal de Nationale Vergadering worden bijeengeroepen in buitengewone zitting.


Bronnen: IRIS.org: The PLO’s “Phased Plan”; Palestine Facts: What was the 1974 PLO “Phased Plan” for Israel’s destruction?; Camera: Prisoners’ Document: Peace Plan or “Phased Plan”? van 25 juni 2006; Free Middle East.com: The Phased Plan; Frontpage Mag Com: Hamas Will Accept Phased Destruction of Israel door Ryan Jones van 28 februari 2006; Zionism.com: THE PLO’S PHASED PLAN; IRIS org: Arafat Invokes 1974 Phased Plan Calling for Israel’s Destruction