De 3 x NEEN van Khartoem uit 1967: geen erkenning, geen onderhandelingen en nooit vrede met Israël

Jeruzalem, 11 juni 1967. De Zesdaagse Oorlog is voorbij. Israëlische soldaten hebben de Tempelberg op de Arabieren heroverd. Op de achtergrond de islamitische Rotskoepel

Mahmoud Abbas (Fatah) en Khaled Meshaal (Hamas) en hun horde haveloze “Palestijnse” vluchtelingen zijn in werkelijkheid slechts poppetjes aan een touwtje die achter de schermen worden gemanipuleerd door de Arabische Liga en de Moslimwereld in de eeuwige strijd om de vernietiging van Israël. De Palestijnen zijn het middel; Israël vernietigen het ultieme doel.

Vredesonderhandelingen zijn slechts schijn en maken deel uit van een langdurige  uitputtingsslag in de islamisering van het Midden-Oosten. Wie vrede in het M-O nastreeft kan beter beginnen bij de Arabische Liga en de Moslimwereld. Palestijnen hebben niks te vragen, geen eisen te stellen en helemaal niks te vertellen en dat is niet de schuld van Israël.

Het Arabisch/islamitische cordon sanitaire rondom Israël

De vrede onderhandelen met Palestijnen heeft maar zoveel zin op voorwaarde dat de resultaten van de onderhandelingen tegelijk worden geparafeerd en gesteund in woord en daad door de Arabische Liga [=de Arabieren, 22 naties] en door de Conferentie van de Islamitische Organisatie [=de moslimwereld met 57 aangesloten landen].

Het feit dat de Palestijnse onderhandelaars tijdens het vredesproces voortdurend op en af naar Caïro [en andere Arabische hoofdsteden] reizen voor overleg, hopende op de juiste instructies te krijgen hoe het nu verder moet met Israëliërs en Amerikanen, is veelzeggend. Ook de Palestijnen beseffen dat zonder het fiat van het grootste deel van de Arabieren en de moslims er de facto geen akkoord bestaat net zomin als er ooit een Palestijnse staat zou kunnen bestaan zonder hun fiat.

Waarom er dan steeds onderhandeld wordt met de Palestijnen ipv rechtstreeks met Arabieren en moslims, begrijpt geen zinnig mens. Onderhandelen met tussenpersonen [de Palestijnen] waarvan dan achteraf telkens weer blijkt dat elders toestemming moet gevraagd worden omdat zij [de Palestijnen] dan toch niet autonoom mogen noch kunnen beslissen, ligt het toch voor de hand dat onderhandelen met Abbas volstrekt nutteloos is en verloren tijd.

Arabieren en moslims kiezen duidelijk voor een uitputtingsslag in de hoop dat Israël ooit zal toegeven, haar eigen staat zal ontbinden en de Joden zal oppakken en afvoeren uit het Midden-Oosten, verdwenen, net alsof de Joden er nooit bestaan hebben. Enkel Egypte heeft het gewaagd het veto van de Arabische en moslimwereld te doorbreken [nadat het land de Jom Kippoer oorlog in 1973 had verloren] waarna Egypte prompt uit de Liga en het OIC werd gegooid. Ook Jordanië zal later die stap zetten en er eveneens voor gestraft worden.

Op 1 september 1967 werd er door de Arabische en de moslimwereld in Khartoem in Soedan een “cordon sanitaire” rondom Israël opgericht, dat tot vandaag stand houdt [op Egypte en Jordanië na]. Dat cordon staat algemeen bekend als de Resoluties van Khartoem, kort gezegd: de 3 grote NEEN ’s van Khartoem:

  • NEEN aan de erkenning van het bestaansrecht van Israël;
  • NEEN aan onderhandelingen met Israël;
  • NEEN aan vrede met Israël.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>

Aldus werd het VETO van de Arabische èn van de Moslimwereld de rode draad van afwijzing die de wisselende verhoudingen met de Joodse staat Israël doorspekt.

Zesdaagse Oorlog 1967: De Libanese cartoonist Al-Farida, liet Nasser de ‘Jood’ van Israël in zee schoppen, met op de achtergrond rechts de legers van Libanon, Syrië en Irak die hem steunen. Een en ander verliep echter niet helemaal zoals verwacht...

Wat vooraf ging aan de Resoluties van Khartoem

door Ami Isseroff

(aangevuld en geactualiseerd door Brabosh)

Na de 6-daagse oorlog van 1967, verklaarde de Israëlische regering van nationale eenheid op 19 juni 1967 dat zij bereid was de Golanhoogte terug te geven aan Syrië, de Sinaï aan Egypte en het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever naar Jordanië, in ruil voor vredesverdragen met haar Arabische buren, normalisering van de betrekkingen en garanties voor een vrije scheepvaart door de Straat van Tiran. Het vluchtelingenprobleem zou worden opgelost door hervestiging buiten de grenzen van de staat Israël.

Op dezelfde dag diende de Sovjet-Unie Resolutie 519 in bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarin werd opgeroepen tot de onmiddellijke terugtrekking van Israël uit alle gebieden. In die resolutie werd verder met geen woord gerept over vrede of onderhandelingen. De resolutie werd weggestemd op 4 juli.

In het kielzog van de Arabische nederlaag tijdens de Zesdaagse Oorlog, woonden acht Arabische staatshoofden in Khartoem een Arabische topconferentie die werd gehouden in Soedan van 29 augustus tot 1 september 1967. Zij formuleerden er de Arabische consensus die de basis zal vormen van het officiële beleid van de meeste Arabische staten voor de komende twee decennia en daarna, met uitzondering van Egypte: “Geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen met het land.”

5 juni 1967. Cartoonist Roz El Youseff tekent hoe de dwerg Israël tussen de handen van Syrië en Egypte wordt vermorzeld. Het zal echter helemaal anders aflopen...

Hetzelfde beleid werd officieel gevolgd sinds de onderhandelingen over de bestandslijn van 1949, na de Israëlische overwinning in de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949, ondanks pogingen achter de schermen om een schikking te verkrijgen.

Dit bleek het Arabische antwoord te zijn aan de Israëlische oproep tot een onderhandelde schikking gebaseerd op het beginsel van land voor vrede. Tegelijkertijd werd op de conferentie het olie-embargo op het Westen opgeheven.

Het embargo werd geïnspireerd door de manier van denken verkondigd door de Egyptische president Gamal Abdul Nasser, in zijn toespraak die volgde naar aanleiding van de Egyptische nederlaag in de 6-daagse oorlog. Nasser had de schuld van de Israëlische overwinning gelegd bij de vermeende luchtsteun die geleverd zou zijn door de Verenigde Staten en riep verbitterd uit, “De Zesde Vloot regeert de Arabische Petroleum[productie].”

Nasser kon maar niet geloven dat dat kleine “miezerige” Israël al op de eerste dag van het conflict en dat op slechts drie uren tijd tijdens Operation Focus de volledige Egyptische luchtvloot vernietigde en zal prompte de schuld voor die complete Egyptische nederlaag verkeerdelijk leggen bij de Verenigde Staten. In feite werd op die eerste dag na amper 3 uren strijd, de Zesdaagse Oorlog  al door het IDF beslecht. De vernedering voor Egypte zal nog groter worden tijdens de Jom Kippoer oorlog van 6-25 oktober 1973, toen het Israëlische leger tot op 101 kilometer de Egyptische hoofdstad Caïro was genaderd.

In de resoluties werd ook opgeroepen om een fonds op te richten om de economieën van Jordanië en Egypte er weer bovenop te helpen alsook een nieuw akkoord om de inter-Arabische oorlog in Jemen te beëindigen. Egypte doorbrak het “geen onderhandelingen, geen erkenning” taboe na de Jom Kippoeroorlog van oktober 1973. Syrië en Libië leidden het “weigeringsfront” dat weigerde Resolutie 242 van de Verenigde Naties te erkennen of te onderhandelen met Israël.


Hilton Hotel aan de Nijl in Caïro, Egypte, 27 september 1970. Arabische leiders ontmoeten elkaar om te trachten een einde te maken aan de burgeroorlog in Jordanië tussen Palestijnen en de regering van koning Hoessein. Op de foto van links naar rechts: de Libische leider Moemmar Khadafi; Yasser Arafat, chef van de PLO; de Egyptische president Gamal Abdel Nasser en koning Hoessein van Jordanië (foto:© Bettmann/CORBIS)

De Khartoem resoluties verzwakten de verzoenende stemmen in de Israëlische regering en legitimeerden anderzijds de stemmen die opriepen tot de annexatie van de veroverde gebieden en het bebouwen ervan met Joodse nederzettingen. Zij voerden aan dat het in ieder geval duidelijk was dat de Arabieren geen vrede wilden in de nabije toekomst en dat de nederzettingen hen voor “feiten aan de grond” zouden stellen (een letterlijke vertaling van een Hebreeuwse zin die fait accompli betekent) en de druk zou verhogen op Arabische regeringen en de Palestijnen om vrede te stichten.

Bijgevolg werd op 24 september, werden door de regering van nationale eenheid onder leiding van premier Levi Eshkol, onder druk van de Nationale Religieuze Partij, de Gahal (later Likoed) partij van Menahem Begin en activisten van de arbeidspartij, plannen bekend gemaakt voor het opnieuw stichten van een Joodse gemeenschap in de Oude Stad van Jeruzalem (die in 1948 verbannen werd door het Jordaanse Legioen) van de Etzion (kibboetsen op de Bethlehem-Hebron die werden weggevaagd door de Palestijnen in de oorlog van 1948) en voor het opzetten van kibboetsen in de noordelijke sector van de Golan Hoogvlakte.

Er werden ook plannen onthuld voor nieuwe wijken rond Jeruzalem, vlakbij de oude gebouwen van de Hebreeuwse Universiteit en vlakbij het Hadassah Hospitaal op de Scopusberg. Deze fase van het nederzettingenplan paste goed in de Israëlische de consensus. Jeruzalem werd altijd beschouwd als een deel van Israël en de Israëli’s waren verbitterd door de vernietiging van de Joodse gemeenschap [het zogeheten Joodse Kwartier] van de Oude Stad dat daar meer dan 400 jaar had bestaan. Het Etzion blok en andere gebieden rondom Jeruzalem werden beschouwd als deel van de “corridor” en als noodzakelijk om Jeruzalem te beschermen om aldus een herhaling van de Arabische invasie van 1948 te voorkomen.

Veel later onthulde de Jordaanse koning Hoessein II dat vanuit Arabisch oogpunt de resoluties van de conferentie Khartoem verzoenend waren bedoeld om ruimte te maken voor informele feitelijke onderhandelingen en erkenningen. Vanuit zijn oogpunt betekenden ze een overwinning van de gematigde lijn, vertegenwoordigd door hemzelf en Gamal Abdul Nasser, die net een spetterende nederlaag had geleden en niet [voor]bereid bleek om [onmiddellijk en opnieuw] de wapens op te nemen jegens de Joodse staat. Echter, aan Israëlische zijde kon men dat op dat ogenblik niet weten en het derde artikel van de Khartoumresoluties spreekt voor zich.

Nasser zal de morele klap die hij kreeg door de nederlaag hem toegebracht door het onoverwinnelijke Israëlische leger, nooit te boven komen. Als een gebroken man, overleed hij enkele jaren later aan een hartaanval, nauwelijks 52 jaar oud. Hij werd als president opgevolgd door Mohammed Anwar al-Sadat die enkele jaren later het VETO doorbrak en op 26 september 1979 een vredesakkoord afsloot met Israël en Egypte hiermee formeel het bestaansrecht van Israël erkende. Anwar Sadat zal voor deze “misdaad” persoonlijk gestraft worden en op 6 oktober 1981 tijdens een militaire parade door radicale moslims worden doodgeschoten.

Khartoem 1 september 1967. Acht Arabische staatshoofden richten het cordon sanitaire op rondom de Joodse staat Israël. In het midden Nasser (met zonnebril)

De Resoluties van Khartoem

Acht Arabische staatshoofden maakten hun opwachting op een Arabische topconferentie in Khartoem die werd gehouden van 29 augustus tot 1 september 1967. Zij formuleerden er de Arabische consensus die de rode draad zou worden van het beleid dat de meeste Arabische landen zouden voeren die betrokken partij zijn in het conflcit tot in de vroege jaren 1970.

In de resolutie wordt opgeroepen om de strijd tegen Israël onverminderd verder te zetten; tot de oprichting van een fonds om de economie van Egypte en Jordanië te steunen, de opheffing van een Arabische olieboycot tegen het Westen en een nieuwe overeenkomst om een einde te maken aan de oorlog in Jemen. Met het aannemen van het dictaat van geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël en geen onderhandelingen met Israël, leek aller erop dat de Arabische landen de deur dichtsloegen die elke vooruitgang naar vrede onmogelijk zal maken.

Definitieve tekst van de resoluties:

  1. De conferentie heeft de eenheid van de Arabische gelederen bevestigd, de eenheid van de gezamenlijke actie en de noodzaak van coördinatie en opheffing van alle verschillen. De koningen, presidenten en vertegenwoordigers van de andere Arabische staatshoofden en regeringsleiders op de conferentie hebben het standby bevestigd van hun landen in de uitvoering van het Handvest van Arabische Solidariteit dat ondertekend werd op de derde Arabische topconferentie in Casablanca.
  2. De conferentie is het eens geworden over de noodzaak alle inspanningen te consolideren om alle gevolgen van de agressie weg te werken die aan de basis liggen van de bezette gebioeden die Arabisch land zijn en dat de last van het herwinnen van deze gebieden ten laste vallen van alle Arabische staten.
  3. De Arabische staatshoofden zijn overeengekomen om hun politieke inspanningen samen te brengen op het internationale en diplomatieke niveau om de gevolgen van de agressie te elimineren en te zorgen voor de terugtrekking van de agressieve Israëlische troepen uit de Arabische landen, die bezet worden sinds de agressie van 5 juni. Dit zal gebeuren binnen het kader van de belangrijkste beginselen waarover de Arabische staten het eens zijn, met name: geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen met het [land] en aandringen op de rechten van het Palestijnse volk in hun eigen land.
  4. De conferentie van Arabische ministers van Financiën, Economie en Olie hebben de opschorting aanbevolen van het gebruik van de oliepompen als een wapen in de strijd. Echter, na het grondig bestuderen van de materie, is de topconferentie tot de conclusie gekomen dat de olie pompen zelf kunnen gebruikt worden als een positief wapen, want olie is een Arabische bron die gebruikt kan worden voor het versterken van de economie van de Arabische staten die rechtstreeks getroffen worden door de agressie, zodat deze lidstaten in staat zullen zijn om standvastig te blijven in de strijd. De conferentie heeft daarom besloten om het oppompen van de olie te hervatten, want olie is een positieve Arabische bron die gebruikt kan worden in dienst van de Arabische doeleinden. Het kan bijdragen aan de inspanningen om de Arabische staten die werden blootgesteld aan de agressie en daarmee economische middelen verloren in staat te stellen weerstand te bieden en de gevolgen van de agressie te elimineren. De olieproducerende lidstaten hebben in feite bijgedragen aan de inspanningen het staten mogelijk te maken die getroffen werden door de agressie, standvastig te blijven weerstand te bieden in het gezicht van elke economische druk.
  5. De deelnemers aan de conferentie hebben het plan goedgekeurd zoals werd voorgesteld door Koeweit tot het oprichten van een Arabisch Fonds voor Economische en Sociale Ontwikkeling op grond van de aanbeveling die tijdens de Bagdad-conferentie door de Arabische Ministers van Financiën, Economie en Olie werd gedaan.
  6. De deelnemers zijn het eens geworden over de noodzaak de nodige maatregelen te nemen om de militaire voorbereiding te versterken en voorbereid te zijn op alle eventualiteiten.
  7. De conferentie heeft besloten de afschaffing te versnellen van buitenlandse bases in de Arabische Staten.

Bronnen: IMFA : The Khartoum Resolutions 1 Sep 1967; Palestine Facts: What was the Khartoum Resolution of 1967?; Mideast Web: Khartoum Resolutions September, 1967 door Ami Isseroff; Procon.org: How did the 1967 Khartoum Summit of the Arab states affect Arab-Israeli relations?

Advertenties