Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010

Shalom chaveriem,

Laat u mij ermee beginnen u mijn grote verdriet mede te delen dat ik met u deel vanwege de dood van 40 dappere Israëli’s, die hun leven hebben verloren – zo velen, die geprobeerd hebben het leven van anderen te redden in het grote vuur in de buurt van Haifa. Mijn land, Nederland, is een van de landen die meehelpt het vuur te bestrijden dat uw leven bedreigt en het eigendom van duizenden van uw medeburgers. Ik bied de families van de overledenen mijn oprechte deelneming aan. In gedachten ben ik bij hen. Israël is voor mij een geweldige inspiratiebron. Toen ik voor het eerst in uw land kwam, destijds nog als teenager, heb ik hier een jaar lang gewoond.

Ik schaam me niet, dat ik achter Israël sta, maar ik ben er trots op. Ik ben Israël dankbaar. Ik zal Israël altijd verdedigen. Uw land is de wieg van de westerse beschaving. Wij noemen haar niet zonder reden de joods-christelijke beschaving.

Israël wordt vaak unfair behandeld. De wereld kijkt naar de misère van de Palestijnen in de vluchtelingenkampen in Libanon, in Gaza en op andere plaatsen en velen veroordelen Israël. De VN beweert, dat er meer dan 4,7 miljoen Palestijnse vluchtelingen zouden zijn en velen veroordelen Israël. Deze stemmen zeggen, dat het voor de Palestijnen mogelijk zou moeten zijn om terug te keren naar »Palestina«. Maar waar is Palestina? Velen zeggen, dat Israël het Palestijnenprobleem zou moeten oplossen. Maar is Israël schuldig aan de misère van de Palestijnse vluchtelingen?

Mijn antwoord luidt: »Nee«. Hiervoor moet men de Arabische leiders verantwoordelijk maken – en de islam moet men daarvoor verantwoordelijk maken. Laat me u eerst vertellen waarom en daarna zal ik u vertellen waar men Palestina kan vinden.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog waren er 50 miljoen vluchtelingen. Tegenwoordig zijn alle vluchtelingenproblemen, die nog dateren van voor de jaren-50, opgelost. Allemaal, behalve eentje – het probleem van de Palestijnen.

Waarom kon dat probleem niet worden opgelost? Het antwoord is eenvoudig: omdat de Arabische landen niet toestonden dat het werd opgelost. En omdat de islam niet toestaat dat het wordt opgelost. In mei 1948 werd het aantal Joden in Arabische landen op bijna 1 miljoen geschat. Tegenwoordig leven er minder dan 8000 joden in de hele Arabische wereld. In het jaar 1948 gooiden de Arabische landen de Joden eruit en hielden hun vermogen. Er vluchtten meer Joden uit de Arabische landen dan er Arabieren uit Israël vluchtten. Waar zijn de joodse vluchtelingenkampen? Die zijn er niet.

Dus, waarom zijn er vluchtelingenkampen voor de Palestijnen in de gebieden rondom Israël? Omdat de Palestijnen in de naburige Arabische landen niet welkom zijn. Er was geen Arabische solidariteit; de vluchtelingen werden gedwongen om in kampen en krottenwijken te leven, waarin nu nog veel van hun nakomelingen rondhangen.

Volgens de internationale definitie wordt de status van een vluchteling of een verdreven persoon slechts toegepast op de eerste generatie vluchtelingen. Maar, de VN maakt voor de Palestijnen een uitzondering. Nakomelingen van de Palestijnse vluchtelingen krijgen dezelfde vluchtelingenstatus als hun voorouders. Dientengevolge steeg het aantal zogenaamde Palestijnse vluchtelingen van 711.000 in het jaar 1950 naar meer dan 4,7 miljoen in het jaar 2010. Deze vluchtelingen worden als demografisch wapen tegen Israël gebruikt.

In plaats van de ongastvrije Arabische regimes te veroordelen, veroordelen velen Israël.

Vrienden, deze schuld dient daarheen te worden verplaatst waar hij thuishoort: in de Arabische wereld. De joodse vluchtelingen hebben voor zichzelf een nieuw leven opgebouwd. Ze hebben gedaan, wat miljoenen vluchtelingen in het verloop van de geschiedenis daarvoor al gedaan hebben, inclusief die van de 20e eeuw, de Duitsers, die het Sudetenland moesten verlaten en de landen ten oosten van de Oder en de Neisse, de Hongaren, die uit Transsylvanië vluchtten, de Grieken, die van de Egeïsche kust van Anatolië werden verdreven en de H9ndoes die vluchtten uit de Punjab.

Met iedere generatie neemt de afwijzing van deze vluchtelingen en hun nakomelingen steeds verder af. De tijd heelt alle wonden. De acceptatie van de nieuwe situatie is de norm.

Maar de islam conditioneert moslims ertoe de Joden te haten. Het is een religieuze plicht om dit te doen. Israël moet vernietigd worden, omdat dit het thuisland van de Joden is.

Machtige islamitische geleerden, zoals Mohammed Tantawi, de grote imam van Al-Azhar in Cairo, het belangrijkste islamitische onderwijscentrum, noemt de Joden »vijanden van Allah«. Tantawi, die in maart overleed, werd in het algemeen door de westerse media en de politieke beleidsmakers als gematigd beschouwd. Maar hoe ontving deze »gematigde« een delegatie Palestijnse moslims, die hem in het jaar 2002 bezocht.

Hij drong er bij hen op aan om de zelfmoordaanslagen tegen Israëli’s te intensiveren en stelde vast, dat iedere zogenaamde »martelaarsoperatie« tegen – ik citeer – »iedere Israëli, inclusief kinderen, vrouwen en teenagers, een legitieme daad zou zijn volgens (islamitisch) religieus recht en een islamitisch voorschrift, totdat de mensen van Palestina hun land terugwinnen.« Einde citaat.

Nizar Qabbani, een van de meest vereerde dichters in de Arabische wereld, prees de waanzin van diegenen, die verblind werden door een ideologie van de haat. In zijn gedicht »Ode aan de Intifada« schreef hij: »O jullie waanzinnige mensen in Gaza, duizend groeten aan de waanzinnigen. De periode van de politieke rede is al lang voorbij. Dus, leer ons de waanzin.« Dat is de aard van de islamitische vijand die de Joden tegemoet komt – pure waanzin.

Israël anderzijds werd een baken van licht; het is net als bij een Chanoeka menora, waarvan de lichten worden ontstoken in een regio, die tot 1948 in duisternis was verzonken.

Vrienden, men kan Israël niet verantwoordelijk maken voor de situatie in het Midden-Oosten. Het probleem is de afwijzing van het bestaansrecht van Israël door de islam. Afgelopen maand nam Fatah zijn conventie in Ramallah aan, waarin hij verklaarde, dat hij onomwonden zou weigeren Israël als joodse staat te erkennen.

Het probleem is ook, dat onze westerse leidende persoonlijkheden weigeren te begrijpen dat Israël de westerse kanarie in de kolenmijn is: wanneer men de Joden het recht weigert om te leven in vrede en vrijheid, dan zal dit recht ons spoedig allemaal worden geweigerd. Als het licht in Israël wordt gedoofd, dan zullen we allemaal in de duisternis zitten. Als Israël valt, dan valt het hele Westen. Daarom zijn wij allemaal Israël.

Maar zolang het Westen weigert te begrijpen hoe de Palestijnen als wapen tegen Israël worden gebruikt, zal het niet in staat zijn om te zien wie men werkelijk moet veroordelen; het zal niet in staat zijn om te zien dat het niet de plicht van Israël is om de Palestijnen een staat ter beschikking te stellen – om de doodeenvoudige reden dat er al lang een Palestijnse staat bestaat en deze staat is Jordanië.

Inderdaad vrienden, Jordanië is Palestina. Kijkt u maar eens naar de wereldkaart na de val van het Ottomaanse rijk, gevolgd door de Eerste Wereldoorlog. Beiden, het voormalige Israël en het voormalige Jordanië, maakten deel uit van het Britse mandaat van Palestina.

In het jaar 1922 verdeelden de Britten Palestina in Cisjordanië en Transjordanië – de laatste omvatte 78% van het gebied van Palestina. De Britten overhandigden het gebied aan hun geallieerden, de Hashemitische machthebber Abdullah ibn Hussein. Abdullah was de zoon van de emir Hussein ibn Ali, de hoeder van de islamitische heilige stad Mekka. De Hashemieten behoorden tot de stam van de Qoeraisj – de stam van de oprichter van de islam, Mohammed. Ze zijn indringers in Palestina.

In het jaar 1946 werd Transjordanië onder de heerschappij van de Hashemieten een onafhankelijke staat. In november 1947 stelden de VN een deling voor van de resterende 22% van Palestina. Het territorium tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee werd verdeeld in een joods en een Arabisch deel. De joodse vertegenwoordigers accepteerden het delingsplan van de VN, de Arabieren weigerden het te accepteren. Met een poging »alle joden de zee in te drijven« begonnen ze in 1948 een oorlog – die ze verloren.

Maar ze namen wraak op de Joden in Oost-Jeruzalem en de rest van Cisjordanië – de oude provincies Judea en Samaria werden nu door Arabische strijdkrachten bezet. De hele regio werd etnisch gezuiverd van alle Joden. Zelfs de namen Judea en Samaria werden van de landkaart verwijderd en door het belachelijke begrip »West Bank« (westelijke Jordaanoever) vervangen. Een rivieroever, die meer dan 40 kilometer breed is. Ik kom uit een land vol rivieren en daar zijn de oevers van de rivieren slechts enkele tientallen meters breed.

Israël, inclusief Judea en Samaria, was sinds mensenheugenis het land van de Joden geweest. Judea betekent land van de Joden. Nog nooit in de wereldgeschiedenis heeft er een autonome staat in dit gebied bestaan die niet joods was. De diaspora van de Joden, die na hun nederlaag tegen de Romeinen in het jaar 70 na Chr. begon, leidde er niet toe dat alle Joden hun historische thuisland verlieten. De Joden hadden eeuwenlang in het dal van de Jordaan geleefd, totdat de Arabische indringers hen hier in het jaar 1948 verjoegen, toen de provincies van Judea en Samaria door het Hashemietische koninkrijk van Transjordanië werden bezet, dat zijn naam in het jaar 1950 verkortte tot Jordanië.

En tot 1967, toen Israël het historische joodse kernland van Judea en Samaria terugkreeg, heeft niemand, geen enkele islamitische geleerde of westerse politicus ooit verlangd dat daar een onafhankelijke Palestijnse staat op de zogenaamde Westbank zou moeten ontstaan.

Moet Israël met land handelen om vrede te krijgen? Zouden Judea en Samaria aan een andere Palestijnse staat moeten worden toegewezen – een tweede, naast Jordanië? Vrienden, laat u mij dit heel duidelijk zeggen: het conflict in het Midden-Oosten is geen conflict om land, maar veelmeer een ideologische strijd.

De mensen maken een fout, wanneer ze aannemen, dat het opgeven van Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem, opdat de Palestijnen deze kunnen krijgen, het conflict tussen Israël en de Arabieren zou kunnen beëindigen. In het jaar 2005 offerde Israël de nederzettingen in Gaza omwille van de lieve vrede op. Hebben ze vrede gekregen?

Integendeel, omdat het conflict in principe een ideologisch conflict is, is de situatie erger geworden. Omdat het conflict een ideologisch conflict is, zijn territoriale concessies contraproductief. Ideologieën kunnen niet door concessies worden overwonnen. Ze worden erdoor aangemoedigd en aangevuurd.

Men moet ideologieën met een ijzeren wil tegemoet treden, men mag nooit toegeven, nooit, nooit, nooit, nooit – in niets, groot of klein, enorm of heel klein. Dat is de les die de wereld heeft geleerd van Winston Churchill, toen hij werd geconfronteerd met de kwade ideologie van het nationaalsocialisme.

Dit conflict hier in het Midden-Oosten gaat niet om land of grenzen, maar om de islamitische Jihad tegen westerse vrijheden. Vanaf het moment dat Israël werd opgericht, hebben de Arabische leiders elk delingsplan afgewezen en ieder initiatief voor territoriale nederzettingen. De islamitische ideologie accepteert gewoon geen concept van een joodse staat. Noch Hamas noch Fatah zijn bereid het recht van de joodse bevolking op een eigen staat op hun eigen historische thuisland te erkennen. Geen enkele territoriale concessie van Israël zou dit ooit kunnen veranderen.

De ideologische vijanden van Israël willen het land als natie uitroeien. Ze ontkennen eenvoudig dat de joodse staat het recht heeft om te bestaan en in vrede, waardigheid en vrijheid te leven.

Vanwege ons eigen overleven en onze veiligheid moet Israël zijn grenzen kunnen verdedigen. Men kan geen land verdedigen, dat maar 15 kilometer breed is. Dat is de strategische reden waarom de Joden de nederzettingen in Judea en Samaria nodig hebben.

Daarom zijn de joodse steden en dorpen in Judea en Samaria geen hindernis voor de vrede; ze zijn een uitdrukking van het joodse bestaansrecht in dit land. Ze zijn hele kleine buitenposten van de vrijheid, die de ideologische krachten trotseren die niet alleen Israël, maar de hele westerse wereld het recht betwisten in vrede, waardigheid en vrijheid te leven. We willen nooit vergeten, dat de islam niet alleen Israël bedreigt; de islam bedreigt de hele wereld. Zonder Judea en Samaria kan Israël Jeruzalem niet beschermen. De toekomst van de wereld hangt samen met Jeruzalem. Als Jeruzalem valt, dan zullen Athene, Rome – en Parijs, Londen en Washington – de volgende zijn.

Daarom is Jeruzalem de voorste linie, die onze gezamenlijke civilisatie beschermt. Als de vlag van Israël niet langer boven de muren van Jeruzalem waait, dan zal het Westen niet meer vrij zijn.

Echter, er moet een vreedzame oplossing worden gevonden, voor de vele Palestijnen in de vluchtelingenkampen in Libanon, Gaza en elders. Ieder jaar worden honderden miljoenen dollars en euro’s aan de Palestijnse vluchtelingen betaald in de vorm van internationale hulp.

Maar de financiële hulp creëert voor de vluchtelingen geen nieuw thuis, een plek waar ze voor hun kinderen en kleinkinderen een toekomst kunnen opbouwen. Het is duidelijk waar deze plek zou moeten zijn. Het zou Palestina moeten zijn, zoals na de Tweede Wereldoorlog de duidelijke plaats voor de Duitse vluchtelingen uit het Oosten Duitsland was. Omdat Jordanië Palestina is, is het de plicht van de Jordaanse regering om alle Palestijnse vluchtelingen te verwelkomen, die zich daar vrijwillig willen vestigen.

Tot in de late jaren-80 ontkenden de Hashemietische heersers niet, dat hun land Palestina was. Ze zeiden dat bij talrijke gelegenheden. In het jaar 1965 zei koning Hussein: »Die organisaties, die proberen onderscheid te maken tussen de Palestijnen en de Jordaniërs, zijn verraders.« En tot laat in het jaar 1981 opnieuw Hussein – ik citeer – »Jordanië is Palestina en Palestina is Jordanië«.

In maart 1971 zei ook de Palestijnse Nationale Raad, dat – ik citeer – »wat Jordanië met Palestina verbindt is een nationale band (…) die gevormd werd, sinds mensenheugenis, door historie en cultuur. De stichting van een politieke eenheid in Transjordanië en een andere in Palestina is illegaal.« Einde citaat.

In de late jaren-70 echter begonnen de Arabische leiders onderscheid te maken tussen Jordaniërs en Palestijnen. Wat daarvoor nog als verraad werd beschouwd en als illegaal, werd plotseling de propagandalijn.

In maart 1977 gaf het lid van het uitvoerende comité Zahir Muhsein in een openhartig interview met de Nederlandse krant »Trouw« toe – ik citeer –: » Alleen uit politieke en tactische overwegingen spreken we nu over het bestaan van een Palestijns volk, want de Arabische interesses vereisen, dat wij het bestaan van een bepaald ’Palestijns volk’ als gegeven beschouwen tegenover het zionisme. Om tactische redenen kan Jordanië, dat een onafhankelijke staat met vaste grenzen is, geen aanspraken op Haifa en Jaffa doen gelden, terwijl ik als Palestijn zonder meer Haifa, Jaffa, Beer-Sheva en Jeruzalem kan eisen. Echter op het moment waarop we ons recht op geheel Palestina uitbreiden, zullen we geen minuut aarzelen om Palestina en Jordanië te verenigen.« Einde citaat.

In het jaar 1988, toen de Eerste Intifada huishield, zag Jordanië openlijk af van iedere aanspraak op een soevereiniteit van de zogenaamde Westbank. De afgelopen jaren hebben Jordaanse autoriteiten duizenden Palestijnen van hun Jordaanse staatsburgerschap beroofd. Ze doen dit om twee redenen.

Ten eerste, omdat de vreemde Hashemietische heersers bang zijn dat de Palestijnen op zekere dag hun land zouden kunnen overnemen. En ten tweede ondersteunt het onttrekken van het Palestijnse staatsburgerschap de onwaarheid, dat Jordanië geen deel van Palestina zou zijn. En dat logischerwijs de Palestijnen Israël zouden moeten aanvallen als ze een eigen plek willen hebben.

Door opzettelijk duizenden van hun burgers stateloos te maken, willen de Jordaanse autoriteiten de Palestijnen dwingen hun aanspraken aan de gevestigde orde van een andere Palestijnse staat te richten in Judea en Samaria. Deze beslissing is een groot onrecht, dat door de Hashemietische heersers in Jordanië wordt begaan – een vreemde stam, ooit geïnstalleerd door de Britten.

Ik ben niet naïef. Ik sta niet blind tegenover de mogelijkheid, dat wanneer Jordanië door de Palestijnen geregeerd zou worden dit zou leiden tot een politieke radicalisering in Jordanië. Echter een voortzetting van de huidige situatie hoogstwaarschijnlijk tot een radicalisering leiden. We hebben een paradigmawisseling nodig. Als we steeds verder in dezelfde categorieën denken zoals we tot nu toe hebben gedaan, zal er geen vreedzame oplossing voor het Palestijnenprobleem komen zonder het bestaan van Israël te bedreigen en de sociale en economische structuren in Judea en Samaria kapot te maken. Om miljoenen Palestijnen in deze kleine provincies nieuw te vestigen is gewoon onmogelijk en zal ook niet gebeuren.

Tegen de sceptici zeg ik: wat is het alternatief? De huidige situatie zo laten zoals zij is? Nee, vrienden, de wereld moet erkennen dat er al sinds 1948 een onafhankelijke Palestijnse staat bestaat en dat is het koninkrijk Jordanië.

Wanneer men alle Palestijnen toestaat zich vrijwillig in Jordanië te vestigen, is dit een betere weg naar de vrede dan de huidige zogenaamde twee-staten-oplossing (in werkelijkheid een drie-staten-oplossing) die door de VN wordt gepropageerd, door de Amerikaanse regering en door alle regerende elites in de hele wereld. We willen slechts een democratische, niet gewelddadige oplossing voor het Palestijnenprobleem. Dit vereist, dat de Palestijnse bevolking het recht krijgt zich vrijwillig in Jordanië te vestigen en vrij in Amman een regering te kiezen. Wanneer de huidige Hahemietische koning nog altijd zo populair is als nu, kan hij aan de macht blijven. Het ligt aan de mensen van Palestina om hierover in echte democratische verkiezingen te beslissen.

Vrienden, laten we een volledig nieuwe aanzet wagen. Laten we erkennen dat Jordanië Palestina is.

En tegen de westerse wereld zeg ik: laat ons gezamenlijk achter Israël staan, want de Joden hebben geen andere staat, terwijl de Palestijnen Jordanië al hebben. Laat ons achter Israël staan, omdat de historie van onze civilisatie hier begon, in dit land, het thuisland van de Joden. Laat ons achter Israël staan, omdat de joodse staat verdedigbare grenzen nodig heeft om zijn eigen overleven te garanderen. Laat ons achter Israël staan, omdat Israël in de voorste linies staat van de strijd om het overleven van het Westen.

We moeten de waarheid zeggen. De waarheid, dat Jordanië Palestina is, de waarheid dat Judea en Samaria deel van Israël zijn, de waarheid, dat Israël niet mag vallen, de waarheid, dat Israël de enige democratie in een duistere tirannieke regio is, de spil van het Westen.

Natuurlijk ben ik maar een buitenlandse gast en dien ik bescheiden te zijn. Israël is een democratie en ik respecteer iedere beslissing die haar burgers en regering nemen. Maar ik ben er trots op hier te zijn en ik ben dankbaar voor de gelegenheid mijn ideeën en overtuigingen met u te delen.

Omdat het hier is waar onze civilisatie wordt aangevallen, terwijl wij met elkaar praten. Het is hier waar wij, mannen en vrouwen van het Westen, onze vastberadenheid moeten tonen om onszelf te verdedigen. Het is hier, waar Israël het licht van de vrijheid heeft ontstoken en dat Europeanen en Amerikanen de Israëli’s moeten helpen om het licht in de duisternis te laten schijnen. Voor het welzijn van Israël en voor het welzijn van ons allen.

Toda raba…en shalom aan u allen.


Bronnen: Europe News: Rede von Geert Wilders in Tel Aviv am 5. Dezember 2010 van 6 december 2010; vertaald uit het Duits door E.J. Bron als “Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv op 05-12-2010” gepubliceerd op Artikel 7. Nu

Advertenties

5 thoughts on “Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010

  1. Devorah 9 december 2010 / 14:39

    Beeld en geluid voor de mensen onder ons die Engels kunnen.

    Devorah

    Like

  2. Peter van Schie 11 december 2010 / 11:02

    Mooi, helder en zeer goed gedocumenteerd betoog! Een geweldig voordeel dat Geert Wim Kortenoeven kan raadplegen als Midden-Oosten deskundige. Jammer dat Uri Rosenthal deze gedachte naar de prullenbak verwijst. Het feit dat Jordanië Palestina is, staat namelijk niet ter discussie. Het is een feit.

    Like

  3. Dirk 13 december 2010 / 08:43

    Vlaamse vrienden van Israël? Tof, jullie hebben mijn steun!


    Moderator: bedankt voor de sympathie. Kom snel weer 🙂

    Like

  4. Marianne Koedood 28 februari 2011 / 23:28

    Geert heeft het heel duidelijk neer gezet . Er zijn er maar weinig die het zo scherp zien en er voor gaan staan. Wie Abraham zegent wordt gezegend.Ik reken mezelf als christen ook tot Israël (geënt op de edele olijfboom) en heb er ook een aantal jaren gewoond.
    Er staat heel duidelijk dat Jeruzalem de steen is die alle volken tillen zullen. Dat is dus de toets voor alle volken.De Almachtige,Schepper van hemel en aarde , de God van Abraham ,Izaäk en Jacob waakt over Jeruzalem. Hij is getrouw en verandert niet. Zijn beloften zijn ja en amen. Hij zelf zou zijn volk uit alle hoeken van de aarde terug brengen naar het land dat hij aan Abraham beloofd had . Na 2000 jaar zie je dat voor je eigen ogen gebeuren. Dit is nog maar het begin. De Joden is niet heel Israël , er komen nog 10 stammen aan.Als de hele wereld zich tegen Jeruzalem gaat keren , komt Jezus terug als Koning. Dan pas zal er echte vrede zijn. Maar het komt , zeker weten! Dat staat vast. Leg de Bijbel maar naast het hele wereld gebeuren.Het is het enige godsdienstige(geschiedenis ) boek dat de hele wereld geschiedenis omvat en de toekomst erbij waarvan de Schrijver leeft en de regie in handen heeft.

    Like

  5. Martin de Koning 3 maart 2011 / 13:13

    Shalom chavarim

    Helaas moet ik concluderen dat ik in een samenleving leef , hier in Nederland , die steeds meer anti-Israël begint te worden!
    Aan de aanvallen op dhr. Wilders kan je al afmeten hoe anti-semitisch de Nederlandse samenleving geworden is!
    Jammer dat hij die voor Israël staat , tegenwoordig een verrader wordt genoemd!
    Moge de Heere Heere zijn volk ten alle tijden bijstaan , zoals de Heere Heere dit ook heeft aangegeven in zijn woord!
    Israël is ondeelbaar , Jeruzalem is ondeelbaar en het volk Israël is terug waar zij zijn gebracht door de Heere Heere!
    En niemand zal dit kunnen veranderen , er zal een moment zijn zoals wordt gesproken door de profeten!
    Maar dat geeft niet aan dat de Heere Heere zijn volk nogmaals zal laten uitgaan uit het hen beloofde land!
    De profetie rond de Arava vallei is nu ook al uitgekomen , als de olijfboom in bloei zal staan dan moet u uw ogen richten naar de Heere Heere van Israël en zien dat zijn woord werkelijk stand heeft en altijd zal standhouden!
    Maar onthoudt dat in de grote verdrukking de Heere Heere nooit zijn volk zal laten vallen!
    De mens wel , maar de Heere Heere van Israël nooit , want zijn woord is goed en waarachtig!
    Kies voor Israël en de Heere Heere en je zal leven , kies voor al het andere en het leid alleen maar naar de dood!
    Wees niet bevreesd , Israël heeft de grootste en machtigste bondgenoot in de gehele schepping achter zich en over zich staan!
    Amen en hallelujah.

    P.S. een nieuw spreekwoord dat mijn gevoel weergeeft;
    -Liever een slecht betaalde voetveeg in Israël , dan een dik betaalde baan in een islamitisch kalifaat!

    Like

Reacties zijn gesloten.