Abbas wil geen president meer zijn van een staat die niet bestaat

Mahmoud Abbas: het ijzer smeden als het heet is

De chef van de Palestijnse Autoriteit (PA) Mahmoud Abbas zegt dat hij de huidige status quo niet wil accepteren en dat hij overweegt Palestijnse Autoriteit op te heffen. Abbas zei gisteren vrijdag dat wanneer de Amerikaanse bemiddelingsgesprekken met Israël nergens toe leiden en de wereld een Palestijnse staat weigert te erkennen, dat hij dan zal gedwongen worden om een dergelijke stap te nemen.

Zoals bekend is de Palestijnse Autoriteit de voorlopige werknaam die de nieuw op te richten staat Palestina in het verlengde van de Oslo-akkoorden begin jaren 1990 meekreeg en een beperkt zelfbestuur verleende aan de Arabische bevolking in Judea & Samaria en Gaza. De eerste parlementaire verkiezingen van 20 januari 1996 leverde 88 verkozen op en Yasser Arafat werd de eerste “president”.

De PA chief voegde eraan toe dat wanneer Israël weigert de “illegale” bouw van nederzettingen te bevriezen gedurende drie maanden zoals Washington had voorgesteld, dat hij dan de Verenigde Staten en de Verenigde Naties zal vragen om Palestina als staat te erkennen. Abbas zei in een tv-interview dat, indien een dergelijke erkenning niet wordt verleend, hij zou overwegen om de PA te ontbinden.

Hij zei dat hij niet kan accepteren om aan het hoofd te staan van een autoriteit die niet bestaat.

Abbas herhaalde een Palestijnse vraag naar de illegale Joodse nederzetting constructie, die Palestijnen zeggen berooft hen van de grond voor een levensvatbare staat te stoppen. De illegale nederzettingen probleem is het grootste obstakel voor de vastgelopen gesprekken tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit. Israël zich niet houdt aan de eisen van de internationale gemeenschap dat het stopt met haar nederzettingenbeleid op bezet Palestijns land.

Abbas herhaalde de Palestijnse eis om een einde te stellen aan de bouw in de “illegale” Joodse nederzettingen waarvan de Palestijnen zeggen dat die hen berooft hen van de grond voor een levensvatbare staat. Zowel Amerikanen als de PalArabieren beweren dat de kwestie van de nederzettingen de belangrijkste oorzaak is van het vastlopen van de vredesgesprekken tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit.

Israël legt de eisen van de internationale gemeenschap naast zich neer die eist dat het haar activiteiten in de nederzettingen in de zogeheten Arabische gebieden in [Oost-]Jeruzalem en de Westoever stillegt. Palestijnse functionarissen hebben hun toenemende frustratie over het vastlopen van de door Washington gesteunde gesprekken met Israël geuit, die een impasse viel kort nadat ze in september werden hervat over de kwestie van de Joodse nederzettingen.

Het Braziliaanse ministerie van Buitenlandse Zaken loopt al wat op de zaken vooruit en heeft aangekondigd dat zij de staat Palestina zal erkennen op basis van de grenzen op de Westelijke Jordaanoever van 1967. Brazilië maakte deze beslissing bekend in antwoord op een verzoek dat eerder dit jaar door Mahmoud Abbas werd gedaan tijdens het van president Luiz Inacio Lula da Silva en dat ook in de lijn ligt van de Braziliaanse steun met de VN-resoluties, die eisen dat Israël een volledig einde moet maken van de bezetting van de “Palestijnse” gebieden.

Algiers, 15 november 1988:Yasser Arafat roept de onafhankelijkheid uit van Palestina. Die wordt erkend door 107 landen waaronder de moslimwereld (OIC) en de Arabische Liga, door China, Cuba, Rusland en de Oostbloklanden èn door de Verenigde Naties

15 november 1988 – Arafat roept de onafhankelijkheid uit

Of dat manoeuver van Abbas veel resultaat zal opleveren valt nog te bezien. Zijn voorganger Yasser Arafat heeft al eerder eenzijdig de onafhankelijkheid uitgeroepen die werd goedgekeurd door de Palestijnse Nationale Raad, het wetgevende orgaan van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). Dat gebeurde met de Verklaring van Algiers op 15 november 1988. Het uitroepen van Palestijnse soevereiniteit met Jeruzalem als hoofdstad werd afgerond toen Arafat, als voorzitter van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie, zichzelf kroonde tot “president van Palestina.”

De Arabische Liga was de eerste die “Palestina” erkende samen met de Organisatie van de Islamitische Conferentie [de moslimwereld] en in totaal zouden ongeveer 107 landen Palestina erkennen waaronder ook China, Rusland en de landen van het voormalige Oostblok en hun satelietstaten in Afrika, Azië en Z-Amerika. Echter, door het feit dat de Verenigde Staten en een groot aantal West-Europese landen niet volgden [ook België en Nederland niét maar bv. wèl Turkije, Griekenland, Pakistan en Oostenrijk] en uiteraard al helemaal Israël niet, maakte dat Arafat’s “Palestina” een lege doos bleef.

Op 15 december 1988 werd door de permanente vertegenwoordiger van de PLO in de Verenigde Naties de Verklaring van Algiers ter stemming voorgelegd in de Algemene Vergadering. De VN, in haar gekende traditie van Israëlhaat, werd resolutie 43/177 aangenomen met 104 tegen 2 stemmen (de VS en Israël tegen, bij 36 onthoudingen), waarin onder meer werd verwezen naar die Verklaring van Algiers, en waaruit zou blijken dat het Palestijnse volk het recht heeft om haar soevereiniteit uit te roepen op basis van resolutie 181.

Braziliaanse president Luiz Inacio Lula da Silva (L) en Mahmoud Abbas

Brazilië erkent Palestina binnen 1967 grenzen maar deed dat in 1988 ook al eens een keertje

Ook Brazilië was bij die landen die in 1988 de onafhankelijkheid van Palestina erkenden en kondigt aan dat het dat graag nog eens een 2de keer wil doen. Ik kan me best voorstellen dat de Arabische Liga en het OIC [de moslimwereld] staan te trappelen om dat ook nog een paar keer te doen. Maar zolang de VS en de Europese Unie en last but not least Israël! niet volgen, houdt dat maar allemaal weinig in.

President Silva stuurde op 1 december 2010 een brief aan Abbas zeggende dat Brazilië de Palestijnse staat erkent en “hoopt dat de erkenning zal helpen leiden tot een situatie waarin Israël en Palestina zal ‘naast elkaar zullen bestaan in vrede en in veiligheid,’ zo meldde het Braziliaanse ministerie van Buitenlandse Zaken in een verklaring. Brazilië deed die aankondiging na de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aan het einde van een tweedaagse debat op 30 november, en zes resoluties werden aangenomen omtrent de kwestie Palestina en de situatie in het Midden-Oosten.

“Ervan overtuigd dat een rechtvaardige, duurzame en alomvattende regeling van de Palestijnse kwestie absoluut noodzakelijk is voor blijvende vrede in Midden-Oosten, onderstreept de Algemene Vergadering van vandaag de dringende noodzaak voor duurzame internationale betrokkenheid, onder meer door het diplomatieke Kwartet voor het Midden-Oosten, de beide partijen te ondersteunen bij het hervatten van vastgelopen onderhandelingen,” zo deelde de Algemene Vergadering van de VN mee in een verklaring.

De resolutie werd aangenomen met een hoofdelijke stemming van 165 voor en 7 stemmen tegen (Australië, Israël, de Marshall Eilanden, Micronesië, Nauru, Palau en de Verenigde Staten), bij 4 onthoudingen (Kameroen, Canada, Ivoorkust, en Tonga). Congreslid Eliot Engel had ernstige kritiek op de Braziliaanse actie zeggende: “Het besluit van Brazilië om Palestina te erkennen is bijzonder misleidend en symboliseert de laatste snik van de door Lula geleide buitenlandse politiek dat voordien reeds aanzienlijk was ontspoord.”

En wat Abbas betreft. Die moet niet zeggen dat hij geen president is van een staat die niet bestaat want dat liegt hij. Arafat riep al de onafhankelijkheid uit op 15 november 1988. Alleen werd zijn staat niet erkend door Israël, noch door de belangrijkste Westerse landen en al helemaal niet door de Verenigde Staten, en dàt is precies zijn grootste probleem: de staat Palestina bestaat officieel al 22 jaar, maar wordt officieel niet erkend door de Vrienden van Israël. Ik ben benieuwd of Obama in die val zal stappen en een “Palestina” zal erkennen; dat wordt gokken!


Bronnen: Press TV: Abbas warns of dissolving PA en Brazil recognizes State of Palestine van 4 december 2010;

5 gedachtes over “Abbas wil geen president meer zijn van een staat die niet bestaat

  1. Een niet bestaande Palestijnse staat erkennen is nog altijd makkelijker dan een bestaande Israëlische staat te ontkennen.

    Like

  2. Ik vraag me af of er ooit, ooit in de geschiedenis zoveel woorden verspild werden aan iets wat niet bestaat, nimmer bestond en nooit bestaan zal. De PLO is een organisatie die leeft van de gaven uit de wereld, om het DOEL van de organisatie, namelijk de bevrijding van “Palestina”, d.w.z. de vernietiging van Israel.
    Hoeveel geld dit in het laadje brengt en bracht kan ik zeker niet meer becijferen. Abbas c.s. leven hier koninklijk van. Wie verwacht dat zij dit luxe bestaan op zullen geven is geen realist.

    Like

    1. Inderdaad Wiesje: de enige reden waarom Palestina werd uitgevonden is om de Joodse staat Israël te vernietigen. Palestina oprichten is in feite Israël vernietigen of op z’n minst schade toebrengen. Tenandere, de enige Palestijnse staat die ooit werd opgericht ligt in Jordanië. Daar zal het bij moeten blijven.

      Like

  3. @Brabosh; En ook in het zg. Jordanië hoort een Arabischa/Muslim staat niet te zijn.
    Omdat dit stuk land door de Eeuwige evenzo aan de nazaten van Ya’acov is gegeven.

    Like

  4. Je hebt uiteraard gelijk Pieter. Ook Jordanië hoorde bij het land dat door Lord Balfour in 1917 werd voorbehouden als Joods Nationaal Tehuis. Wat overigens juridisch bevestigd werd met de Verklaring van San Remo in 1922.

    Tot dat de Britse Bezetter die de Ottomanen (lees: Turken) had overwonnen, als usurpator van het Britse Mandaat Palestina al dat door Balfour aan de Joden beloofde land, weggaf aan de hasjemitische emir Abdoellah die er zijn koninkrijk Transjordanië oprichtte, later herdoopt tot het Koninkrijk Jordanië. Jordanië dat overigens net zoals Israël tot 1917 een deel was van het Ottomaanse Rijk.

    Maar laat ons realistisch blijven. De huidige bevolking van de in 1923 door de geallieerden opgerichte kunstmatige staat Jordanië, bestaat voor meer dan 70 procent uit Palestijnen. Dwz: nazaten van Arabieren die om de een of andere reden verhuisden naar de Arabische landen en de Jordaanse nationaliteit bezitten.

    Het land is groot genoeg om zowel de PalArabieren, de Gazanen èn de Israëlische Arabieren op de Westoever onder te brengen. Het kan alleen maar een langdurige vrede tegemoet komen, vermits Jordanië (naast Egypte in 1975) reeds in 1994 een vredesakkoord heeft aangegaan met Israël.

    Like

Reacties zijn gesloten.