Paus Pius XII zweeg toen de Joden werden vermoord tijdens WOII

Eugenio Pacelli, aka de Zwijgende Paus of ook Pius XII, Paus van Adolf Hitler

Pius XII zweeg toen de Joden werden vernietigd

Dirk Verhofstadt

Paus Pius XII was ‘een van de grote rechtvaardige mensen die meer Joden heeft gered dan wie dan ook’, zegt paus Benedictus XVI in zijn boek Light of the World. Blijkbaar is de propagandamachine van het Vaticaan in volle actie gekomen om de omstreden oorlogspaus zalig- en heilig te verklaren. Ook in eigen land wordt Pius XII plots voorgesteld als de man die alles deed om zoveel mogelijk Joden te redden. Aartsbisschop André-Joseph Léonard liet in zijn boek Mgr. Léonard Gesprekken noteren dat ‘Pius XII heeft bijgedragen tot de redding van honderdduizenden Joden’, en hij werd daar in het radioprogramma Joos op Radio 1 in bijgetreden door professor Mathijs Lamberigts van de KULeuven die ook stelde dat Pius XII diverse malen de Holocaust en het antisemitisme publiekelijk had aangeklaagd. De professor verwees onder meer naar de kerstboodschap die Pius XII op 24 december 1942 uitsprak op Radio Vaticaan. Daarin zei de toenmalige paus op het einde van zijn 50 minuten durende radio-uitzending letterlijk het volgende: “De mensheid is deze belofte (om de mensheid terug te voeren naar de goddelijke geboden) verschuldigd aan de honderdduizenden, die niet door eigen schuld, maar soms alleen vanwege hun nationaliteit of afstamming zijn gedoemd tot de dood of langzaam wegkwijnen.”

Was dit een afwijzing van het antisemitisme? Was dit een uitspraak tegen de Endlösung der Judenfrage? Pius XII maakte alvast geen melding van de systematische vernietiging van de Joden en van de moordpartijen door de Duitsers in het Oosten. Hij wees noch op de daders (de nazi’s) noch op de slachtoffers (in hoofdzaak de Joden). Hij sprak met geen woord over het antisemitisme, de moordzucht van de Einsatzgruppen, en de verantwoordelijkheid van Hitler en zijn criminele medestanders. Dat hij nochtans wist wat er gaande was, blijkt uit tal van documenten die door het Vaticaan zelf werden vrijgegeven onder de titel Actes et Documents du Saint-Siège Relatifs à la Seconde Guerre Mondiale. Dit zijn de documenten uit de oorlogsperiode die door vier jezuïeten werden geselecteerd in de hoop Pius XII enigszins te ontlasten. Maar wie die documenten goed leest, merkt dat ze juist bijzonder belastend zijn voor de oorlogspaus. Zo reageerde de toenmalige paus niet of bijzonder vaag op de vele smeekbedes om te protesteren tegen de onvoorstelbare brutaliteit van de nazi’s. Zo weigerde hij de inval van de Duitsers in Polen, België, Nederland, Frankrijk en Luxemburg te veroordelen. Zo weigerde hij te protesteren tegen de bombardementen op Warschau, Rotterdam, Londen en Coventry waarbij talloze gewone burgers het leven lieten. Zo weigerde hij de nazi’s te veroordelen, ook niet in de herfst van 1942 toen bleek dat miljoenen Joden op een systematische manier werden geliquideerd.

Dat de toenmalige paus weigerde om tussenbeide te komen blijkt uit een bijzonder belastende brief van hem die eveneens terug te vinden is in de Actes et Documents du Saint-Siège. Op 6 maart 1943 smeekte Konrad Preysing, de bisschop van Berlijn, hem om zijn stem te laten horen omdat men in die periode de laatste Joden uit de Duitse hoofdstad aan het afvoeren was naar de vernietigingskampen in het Oosten. De paus antwoordde op 30 april 1943 dat het een zaak van de plaatselijke bisschoppen was om zich hier eventueel over uit te spreken. ‘Wij laten aan de bisschoppen ter plaatse over om vast te stellen of en in welke mate de gevaren van represailles en drukmiddelen en misschien andere omstandigheden vanwege de lengte en het psychologische klimaat van de oorlog tot zelfbeheersing dwingen – ondanks het bestaan van redenen voor interventie – zodat wij een groter kwaad voorkomen.’ Maar vooral het einde van de brief is ontluisterend. ‘Het spreekt vanzelf dat onze vaderlijke liefde en zorg vooral uitgaan naar niet-Arische of semi-Arische katholieken, kinderen van de kerk als alle anderen, die hun wereldse bestaan nu zien instorten en in grote geestelijke nood verkeren. In de huidige omstandigheden kunnen wij helaas geen effectievere hulp bieden dan door te bidden.’ Pius XII was dus wel bereid om te ‘bidden’ voor de Joden die tot het katholicisme gedoopt waren, maar de anderen liet hij doelbewust in de steek.

Heeft Pius XII dan helemaal gezwegen? Neen. Op het einde van de oorlog stuurde hij een telegram en een brief om de deportaties stop te zetten. Dat was onder meer het geval op 25 juni 1944 toen hij de Hongaarse leider Horty vroeg om een einde te maken aan de talloze transporten van zijn Hongaarse landgenoten naar het Oosten (hij gebruikte ook hierin het woord ‘Joden’ niet), en met succes want Horty schortte de deportaties quasi onmiddellijk op. Waarom reageerde Pius XII niet vroeger? Was hij misschien niet op de hoogte van de Hongaarse Holocaust? Uit de documenten van het Vaticaan blijkt alvast dat hij bijzonder goed op de hoogte was. Uit vijf verschillende hoeken, waaronder die van zijn eigen nuntius in Boedapest, werd hij gewaarschuwd over het enorme drama. Zes weken lang bleef Pius XII echter doofstom voor de smeekbedes om tussenbeide te komen. Van 15 mei tot 25 juni 1944 werden in totaal meer dan 437.000 Hongaarse Joden gedeporteerd en grotendeels vergast in Auschwitz. Voorstanders van de paus zeggen dat Pius XII niet kon protesteren omdat de Duitsers Rome en het Vaticaan in handen hadden, maar ook dat klopt niet, want op 4 juni 1944 werd Rome door de Amerikanen bevrijd. Dus blijft er die verpletterende vraag waarom Pius XII toen nog drie weken gewacht heeft alvorens te protesteren? En dat terwijl hij wist dat de Joden aan een tempo van ongeveer 10.000 per dag werden afgevoerd en vermoord.

Zo zijn er nog tal van documenten die aantonen dat Pius XII zweeg toen de Joden massaal werden vernietigd. Zo zijn er tal van bewijzen dat hij goede contacten onderhield met diverse dictators zoals Tiso in Slowakije, Pavelic in Kroatië, Franco in Spanje en Salazar in Portugal. Zo zijn er meer dan voldoende aanwijzingen om aan te tonen dat het Vaticaan doelbewust en actief oorlogsmisdadigers hielp ontsnappen, in het bijzonder naar Latijns Amerika. En die man willen de huidige paus en zijn supporters zalig en heilig verklaren? In elk geval kunnen we met zekerheid besluiten dat Pius XII zich zowel voor, tijdens als na de oorlog nooit verzet heeft tegen het nazisme en Hitler, dat hij nooit een hooggeplaatste nazi heeft geëxcommuniceerd, dat hij Mein Kampf niet op de lijst van de verboden boeken plaatste terwijl hij dat wel deed met boeken van Stendhal, Descartes en Montesquieu, dat hij de vervolging en vernietiging van de Joden nooit expliciet heeft veroordeeld, en dat hij de Duitse gelovige soldaten nooit heeft opgeroepen om het vijfde gebod te volgen: ‘Gij zult niet doden’.


Bronnen: Liberales.be: Pius XII zweeg toen de Joden werden vernietigd door Dirk Verhofstadt van vrijdag 03 december 2010

Een gedachte over “Paus Pius XII zweeg toen de Joden werden vermoord tijdens WOII

  1. In de jaren negentig van de vorige eeuw hebben kennissen van mij tijdens een debatavond in de Gentse Vooruit getracht de vorige paus Johannes Paulus II aan te klagen wegens zijn negatief standpunt over het gebruik van condoom in Afrika of dat Joegoslavische verkrachtte moslimvrouwen de zwangerschap niet mochten onderbreken enz.
    Eén van de aanwezigen was kunstgoeroe Jan Hoet, destijds nog conservator van het SMAK. Dezelfde man antwoordde dat de paus een ongelooflijke sympathieke man was….
    Na veel palaver kwam een jurist en expert kerkelijk recht vertellen dat het pauselijk statuut onaantastbaar was en onmiddellijke afgevaardigde van G’d was.
    Deze omschrijving is me altijd blijven nazinderen door het feit dat iemand tot paus verkozen wordt door derden en hierdoor, misschien, sprake is van democratisch beginsel niettegenstaande hem de gunst wordt toegewezen dat hij het woord van G’d vlugger ontvangt dan wie ook. Sommige politici doen het niet slechter zoals recent de uitspraak van Karel De Gucht, nochtans notoir vrijmetselaar, in persoonlijk naam en niet als Europees Commissaris voor Handel, niet als Zwalmse boerenzoon of niet als liberaal, te gaan verklaren dat Joden altijd gelijk moeten hebben.
    Alsof een publieke uitspraak al dan niet in eigen naam uitgesproken en helemaal niks te maken heeft met de functie die op dat moment bekleedt wordt.
    Hier is dus sprake van meervoudigheidsstoornis omdat het uitgesproken woord of daad naargelang de commotie die daarop volgt, de “schuld is van G’d en niet als mens”, of in het geval van Kareltje, verwezen wordt naar het “gezond (boeren)verstand”.
    Wie als “gewone sterveling” door een psychiater bovenstaande diagnose op zijn bord krijgt zal naargelang de ernst, volgepropt worden met medicatie. De niet-gewone stervelingen zoals Pius 12, Johannes 2 of de vele Kareltjes krijgen nog applaus en gaan vrijuit.
    Men zegge het voort.
    David

    Like

Reacties zijn gesloten.