Nooit geen bouwstop meer voor Joden in Jeruzalem en in de Arabische gebieden

Maale Adumim, 2010 in Judea & Samaria. Toch vreemd. Als we spreken over een groep huizen waar Arabieren wonen heet dat een dorp. Echter, als het een groep huizen betreft waar Joden wonen, heet dat opeens een 'nederzetting'

Kommentar zum eventuell erneutem siedlungsbaustopp

door Ulrich J. Becker (Jeruzalem)
Vertaald uit het Duits door E.J. Bron

Op 12 november ontmoetten Hillary Clinton en Benjamin Netanyahu elkaar voor een twee uur durend gesprek… Na ongeveer zeven en een half uur verliet Netanyahu de ontmoeting en in de persverklaringen was niets bijzonders te melden. Het lijkt er dus op, dat Hillary Clinton opnieuw voor haar chef moest proberen Netanyahu tot schadelijke concessies »over te halen« en eenzijdige eisen op tafel leggen, waaraan Netanyahu niet wil of kan voldoen.

Maar kennelijk kan Netanyahu steeds minder »nee« zeggen, wanneer Obama steeds dieper in de politiek van schouderklopjes-pak slaag tegen Israël grijpt en vooral in die van de politiek van een pak slaag. Om Israël te dreigen met het opzeggen van steun in de VN en militaire hulp, is een nog nooit eerder vertoonde chantage, waarop we misschien niet tot elke prijs zouden moeten zijn aangewezen.

Okay, men kan begrijpen dat de gesprekken belangrijk zijn voor Obama en dat hij voor iedere prijs een succes in de buitenlandse politiek aan het einde van zijn ambtstermijn wil laten zien, om na zijn verprutste presidentschap überhaupt toch nog iets te kunnen laten zien. Maar waarom uitsluitend druk uitoefenen op Israël?

Hoe zit dat met de andere kant, die in tegenstelling tot Israël daadwerkelijk onderhandelingen in de weg staat? De Palestijnen weigeren de eenvoudige verbale stap te nemen om een »Joodse staat« te erkennen, wat voor Israël net zo principieel is als zogenaamd een bouwstop voor de Palestijnen.

Zou het niet net zo belangrijk zijn, wellicht zelfs veel eenvoudiger, om de Palestijnen tot deze vanzelfsprekende erkenning te bewegen, vooral nadat Netanyahu en Israël een Palestijnse staat al hebben erkend? Zouden Obama, Hillary & Co. daar niet wat meer »druk« op moeten uitoefenen?

Wat zouden de Palestijnen moeten opgeven voor deze eis? Een beetje trots en antisemitisme? In plaats daarvan geeft Obama er de voorkeur aan om meer dan 30.000 mensen het recht op een uitbreiding van hun huizen en vele andere duizenden op het bouwen van een huis te ontzeggen (terwijl uiteraard Arabieren ongehinderd aan beide kanten van de Groene Linie mogen bouwen, maar dat is sowieso geaccepteerd en niet »belemmerend voor de vrede«?).

Is Israël voor de VS werkelijk nog zo weinig waard dat men haar als een citroen in de »vriendschapspers« smijt? Zijn de Palestijnen zo strategisch belangrijk voor de VS, dat men voor hen oude vrienden een draai om de oren geeft?

Ik zou Obama graag het volgende willen zeggen: »Kijk eens om je heen. Wij zijn de enige betrouwbare partner en bondgenoot van de VS in de regio. Als je het met ons bederft, kan Amerika echt inpakken in het Midden-Oosten. Op wie moet het dan nog steunen? Op wie kan het vertrouwen, met het oog op een toenemende Iraans-islamistische regionale macht? Op Turkije, dat met Iran de gelederen sluit en juist zijn eigen atoomprogramma lijkt op ter starten – het land met de grootste VS-haat in het volk?

Op het veroverde Irak, dat juist een regering kreeg met de genade van Iran en dat in een handomdraai een »aansluiting« kan beleven aan Iran? Op Egypte, dat heel snel in handen kan vallen van de Moslimbroederschap? Op Saoedi-Arabië, dat op dit moment toetst om zich met Iran te verzoenen, wiens leger – ondanks alle hightech en prestigeaankopen – nauwelijks slagkracht heeft en betrouwbaar is en nog steeds anti-Amerikaanse islamitische stromingen van geld voorziet?

Zijn het werkelijk de Amerikaanse interesses, die een afkeer van Israël »aanbevelen«? Is het werkelijk in Amerikaanse interesse om de enige westerse democratie van de regio te offeren op het altaar van het islamgenoegen? Het zal de VS niets helpen. Juist als je dat doet, zal de islamitische wereld Amerika uit het Midden-Oosten gooien en zullen de terreuraanvallen in Amerika nog verder toenemen. Voor Amerika’s echte buitenlandse politieke interesses, verbind je met Israël en vecht niet tegen ons.«

Maar droom, droom. De man is ideologisch verhuld en staat niet open voor rationele argumenten. Hij is vanaf het begin een Palestijnenvriend en islampropagandist, heeft Amerikaanse Joden voor de verkiezingen zelfs openlijk bedrogen door zich bij AIPAC in te zetten voor een eeuwig ondeelbaar Jeruzalem.

Als ik een Amerikaanse Jood zou zijn, zou ik waarschijnlijk proberen een grote anti-Obama demonstratie voor het Witte Huis te organiseren, met borden zoals »Shame on you!« en »Lier!«, »Know who your friends are!«, »Israël deserves a friend, not you!«, »Get sober!« en een Nederlands bord: »Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig!«, etc.

Stil volhouden? Maar weg met alle puberale ideeën, wat kan Israël in deze situatie doen? Welke speelruimte heeft Netanyahu?

Men mag niet vergeten, dat Bibi veel dingen weet die wij niet weten, bijvoorbeeld over de kwestie Iran. Het is heel goed mogelijk, dat Obama, net als eerder, een voor Israël (en de rest van de wereld) steeds urgenter wordende anti-Iraanse militaire actie afhankelijk maakt van een bouwstop op de nederzettingen. Er blijft voor Bibi eigenlijk niets anders over dan zo weinig mogelijk concessies te doen – ook al zijn deze niet in het interesse van Israël –, zodat Obama niet compleet doordraait en om hem geen aanleiding te geven tot grotere vijandigheden tegenover ons, in de hoop dat zijn rechtse coalitie thuis steeds opnieuw de speldenprikken van Obama slikt zonder de regering op te blazen – en alles in de hoop, dat Obama dan op zeker moment eindelijk weg is en men tot dat moment nog op een of andere manier alle interesses heeft bewaard.

Uiteraard is het behoorlijk waarschijnlijk, dat Obama ons nu wil overhalen tot het doen van concessies door hulp tegen Iran te beloven om ons uiteindelijk, nadat wij ons weer in ons eigen vlees hebben gesneden, tegen Iran met smoesjes desondanks in de steek te laten. Openlijke confrontatie? Maar er bestaat nog een tweede mogelijkheid, die mij ondanks haar radicaliteit steeds plausibeler voorkomt:

Het erop aan laten komen, een risico nemen, en de VS openlijk afwijzen. Natuurlijk is Amerika onze belangrijkste, meest standvastige partner en dit zou zware gevolgen voor Israël kunnen hebben: de VS zouden in de VN gewoon anti-Israël veroordelingen en sancties kunnen laten passeren of zelfs steunen en zelfs – en daarop lijkt het op dit moment uit te draaien – een door de VN afgedwongen Palestijnenstaat à la Kosovo kunnen steunen. Dat zou werkelijk gevaarlijk zijn en Israël zou een terreurstaat opgedrongen krijgen en tegelijkertijd bij verdedigingsmaatregelen door de wereld actief worden bedreigd en bestreden.

Maar het zou ook kunnen, dat de situatie weliswaar afkoelt en de VS hun militaire hulp bevriezen enz., maar dat Israël – ook met steun van de Republikeinen en Israël-vrienden in de VS – tot het einde van het presidentschap van Obama op een bepaalde manier standhoudt.

Als Obama dan niet wordt herkozen – hij krijgt op die manier ook niet zijn bejubelde schijnvrede in het Midden-Oosten –, zou men namelijk helemaal niet zo bang hoeven zijn de relatie tot de VS voor tientallen jaren bedorven te hebben, want Obama is bij de Amerikanen zelf door de mand gevallen. Het Amerikaanse volk en de hopelijk dan regerende Republikeinen of Israël-vriendelijke Democraten, zouden de twist met de regering Obama door de vingers kunnen zien. De kans bestaat zelfs, dat Obama thuis en tegen Israël dermate veel schade aanricht, dat de VS zich uit schaamte over de Israëlvijandige politiek van Obama nog eerder bij ons zullen verontschuldigen dan wij ons in Washington.

Ik hoop, dat er geen nieuwe bouwstop op de nederzettingen komt en dat Obama verstandig wordt, Amerika’s ware vriend herkent en niet langer de anti-Israëlische leeuw Israëlische vleesbrokken toewerpt. En zo niet, dan in ieder geval, dat verstandige politici in de VS hem van de macht beroven of de handen binden, dat wij volhouden, of gewoon – bij nog meer grove eisen en dreigementen – het erop laten aankomen.

Wij hebben een land te verliezen, hij alleen een baan – zijn roep heeft hij sowieso al geruïneerd.


Bronnen: met dank aan Loor Schrijft voor de hint: Commentaar bij de nieuwe bouwstop van nederzettingen van 23 november 2010