Obamagekte in Hamastan: ‘Aboe Hoessein! Palestina houdt van u!!!’

“Abu Hussain! Palestine loves you!!!”

Deze slogan in het Engels, verschijnt op een poster en andere producten die door de Palestijnse regering van Hamas te koop worden aangeboden in de Gazastrook. Dinsdag 9 november sierde deze kop de voorpagina’s van verschillende vooraanstaande Arabische dagbladen. De bewuste “Abu Hussain”  (ned. Aboe Hoessein) is namelijk president Obama wiens tweede voornaam Hussain is. Op de afbeelding wordt Obama getoond met het bekende arafatsjaaltje om zijn hoofd, de keffiyeh, symbool van Palestijns/Arabisch terrorisme, moord en doodslag jegens alle Joden in de wereld en in het bijzonder tegen de Joodse staat Israël.

Dat de meest radicale Palestijnse factie openlijk haar liefde heeft verklaard voor de Amerikaanse president kan slecht nieuws betekenen voor de vastgelopen vredesbesprekingen in het Midden-Oosten, waarvan Obama heeft beloofd dat hij ze voor het einde van het jaar zal herstarten. Volgens haar Handvast wil Hamas Israël elimineren en vervangen door een Palestijnse staat die het volledige huidige grondgebied van de Joodse staat omvat inclusief de gebieden die in juni 1967 werden geannexeerd (‘Oost-Jeruzalem en Golan) of ontwikkeld en bebouwd werden en nog worden (Judea & Samaria).

Iran, Libië en een reeks van radicale islamitische bewegingen waaronder Al Qaeda, steunen het beleid van Hamas, ook wel bekend als de “één-staat-oplossing.” Maar Obama heeft gezegd dat hij het twee-statenoplossing” -beleid steunt van de vorige president George W. Bush’. Indien de liefdesverklaring van Hamas aan Obama gebaseerd is op een misverstand, kan de oorzaak daarvan liggen in dubbelzinnige aanpak door Obama van het Arabisch-Israëlisch conflict. Toen Bush zei dat hij een twee-staten-oplossing wilde, baseerde hij zich op de reële feiten op de grond. Echter, Obama en zijn speciale afgezant, George Mitchell, hebben gesproken over een terugkeer naar de pre-1967 “grenzen”, zoals geësit wordt in verschillende VN-resoluties.

Maar er bestonden in 1967 geen grenzen – alleen staakt-het-vuren lijnen getekend op het einde van de oorlog van 1948. En er bestond nog geen Palestina dat eventueel grenzen zou kunnen hebben – de staakt-het-vuren lijnen scheidden Israël aan de ene kant van Egypte, Jordanië en Libanon en aan de andere kant Syrië. En inderdaad zou een terugkeer naar de staakt-het-vuren lijnen neerkomen op het herscheppen van een situatie die al heeft geleid tot twee oorlogen.

Aboe Obama Hoessein, alias de 'Keffiyeh Boy'

Obama laat ook doorschemeren dat hij de intentie heeft om Israël het vuur aan de schenen te leggen. Om zijn vastberaden aanpak te etaleren doet hij af en toe uitspraken over de Joodse nederzettingen. Maar dit plaatst de hele denkoefening op een compleet ander traject, met lezingen en uitspraken die gericht zijn naar de nederzettingen in plaats van zich te richten op de kern van de zaak – met name de oprichting van een Palestijnse staat.

Israël onder druk zetten ziet er goed uit voor “Abu Hussein” en zijn bewonderaars bij Hamas. Maar het vermindert aanzienlijk de kansen op een overeenkomst die moet leiden naar de oprichting van een Palestijnse staat. Gevreesd wordt dat haar voornaamste bondgenoot, Amerika, misschien wel zou proberen om die strategie te verlaten of, erger nog, een steek in de rug zou geven zodat Israël de kans krijgt om terug te keren tot wat premier Yitzhak Shamir destijds “de egel-strategie” noemde. Omdat Israël de gronden vasthoudt waarop de toekomstige Palestijnse staat eventueel zou worden gebouwd, zou er geen vooruitgang in die richting worden gemaakt.

De geschiedenis laat zien dat Israël alleen concessies heeft gemaakt – met inbegrip van de terugtrekking uit uitgestrekte gebieden die het veroverd had op Egypte, Jordanië en Libanon – op het ogenblik dat het zich zeker was dat het kon betrouwen op haar belangrijkste bondgenoot.

Vrede wordt aangegaan wanneer: 1) de winnaar van een oorlog (of een reeks van oorlogen) ervan overtuigd is dat hij een nieuw status quo kan creëren dat in zijn voordeel is, met name door zijn eigen veiligheid te verzekeren, en 2) dat ook de verliezer van mening is dat het vredesaanbod het beste is wat hij onder de gegeven omstandigheden kan verhopen. Obama’s aanpak voldoet aan geen van beide voorwaarden.

De winnaar, Israël, voelt zich bedreigd door wat het aanvoelt als Amerikaans gestuntel dat kost wat kost zal omgebogen worden tot een akkoord. De verliezer, de Palestijnse kant, wordt misleid in het denken dat hij, dankzij de steun van Obama, het kan uithouden tot een steeds verder verwijderd beter akkoord. Ervan uitgaande dat zij de steun van de Verenigde Staten hebben, praten sommige zelfverzekerde Palestijnen zoals Saeb Erekat er al over om de soevereiniteit van de Palestijnse staat uit te roepen zonder vooraf de Israëlische instemming te [willen] hebben.

De Midden-Oosten politiek van Obama hypothekeert elke vooruitgang die tot nog toe werd geboekt in de richting van vrede. Zijn belofte om een vredesakkoord te bereiken vóór het einde van het jaar lijkt voorbestemd om toegevoegd te worden aan de lijst van andere gebroken beloftes die elke dag langer wordt.


 

Bronnen: New York Post: Why Hamas loves Bam – Cheered by his Mideast moves door Amir Taheri van 11 november 2010; Amir Taheri is de auteur van “The Persian Night: Iran Under the Khomeinist Revolution.”