Het Grote Geheim van de UNRWA, de bijzondere vluchtelingenorganisatie van de VN voor en door Palestijnen


De dubbelzinnige rol van de Verenigde Naties in de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen. Op de afbeelding de inkompoort van het UNRWA vluchtelingenkamp AIDA in Bethlehem, Judea. Bemerk de auto links met ‘U N’ en de blauwe VN-vlag in de mast links naast de poort. De poort heeft de vorm van een sleutelgat met een grote sleutel er bovenop, symbool van de Palestijnse “terugkeer naar Israël”. De VN houden aldus actief mee de mythe in stand dat de opvang in de kampen maar tijdelijk is en liegen de vluchtelingen al 62 jaar voor dat ze ooit zullen mogen “terugkeren naar huis”. Maar dat zal nooit gebeuren. Iemand moet die vluchtelingen ooit de waarheid vertellen.

UNRWA and the code of silence

“Durf nooit of te nimmer tegen de Palestijnen de waarheid te vertellen, met name dat ze nooit terug kunnen naar het huis van hun voorouders.”

door Alexander H. Joffe en Asaf Romirowsky

Een van de eerste regels voor een ambtenaar van de UNRWA is de omerta [=geheimhouding- of zwijgplicht]. Bovenal betekent de code van stilte de weigering om twee waarheden te vertellen. De eerste is de waarheid over de UNRWA. Het is het sleutelmechanisme dat ervoor zorgt dat de Palestijnen “vluchtelingen” blijven, ruim 60 jaar nadat hun voorouders zijn gevlucht tijdens de Arabische oorlog die gericht was tegen de oprichting van de staat Israël. Het is een internationaal gefinancierde VN-organisatie voor een bedrag van 1,23 miljard dollar [=887 miljoen euro] voor de periode 2010-2011, maar sinds dat de UNRWA wordt gerund door de Palestijnen, is het een hulpmiddel geworden voor het reproduceren van hun gevoel van wrok tegen Israël en het Westen en een unieke cultuur van afhankelijkheid waarvoor het in feite de wereld zou moeten bedanken.

De tweede zaak die de ambtenaren van de UNRWA moeten leren is om nooit of te nimmer de Palestijnen de waarheid te vertellen dat ze niet terug kunnen gaan naar de huizen van hun voorouders in wat nu Israël is. Die tunneldroom ligt aan de basis van het gehele Palestijnse gevoel van wrok en staat wellicht helemaal op zichzelf.

Andrew Whitley doorbreekt de stilte

Onlangs, en wellicht nog maar voor de derde keer in de geschiedenis van de UNRWA, liet een hoge ambtenaar zich de waarheid ontvallen. In een toespraak tot een Arabisch-Amerikaanse groep, verklaarde Andrew Whitley, de ontslagnemende chef van het UNRWA kantoor in New York, het volgende voor de hand liggende: “Wij erkennen, zoals ik meen dat de meeste doen en hoewel het geen standpunt is waarover we ons in het openbaar uitspreken, dat het onwaarschijnlijk is dat het recht op terugkeer dat wordt verhaald op het grondgebied van Israël in een belangrijke of betekenisvolle mate… Dat dit geen politiek verteerbaar probleem is, het is er geen dat de UNRWA in het openbaar verdedigt, maar het is toch een bekende omschrijving van het probleem.”

Andrew Whitley van de UNRWA: "Het is onwaarschijnlijk dat het 'recht op terugkeer' ooit zal uitgevoerd worden"

De reactie van UNRWA volgde snel, zeggende: “De UNRWA distantieert zich ondubbelzinnig van de verklaringen van de directeur van het kantoor in New York, Andrew Whitley, op de Nationale Raad voor Amerikaans-Arabische betrekkingen in Washington op 22 oktober 2010. Deze verklaringen stemmen op geen enkele manier overeen met het beleid of standpunten van het agentschap en zijn de persoonlijke opvattingen van de heer Whitley.”

Helaas, kwam Whitley onder een dergelijke druk te staan van zijn voormalige werkgever als gevolg van zijn opmerking dat hij gedwongen werd in het openbaar zijn excuses aan te bieden voor de fout die hij had gemaakt en stelde dat zijn opmerkingen “ongepast en verkeerd” waren. Om elke twijfel weg te nemen, voegde hij eraan toe dat hij “wenst[e] dat deze [uitlatingen in zijn] brief uit het openbare verslag zouden worden geweerd omdat hetgene wat ik in Washington heb gezegd, kan worden uitgelegd op een manier die een negatieve invloed kan hebben op de reputatie en het werk van de UNRWA.”

Zo toegewijd is de UNRWA in het voorliegen van de Palestijnen, wellicht met het doel om haar eigen rol als hun vaste verzorger te handhaven, dat zij bereid om een van haar eigen ambtenaren in het openbaar te blameren en hem zelfs dwingt zijn eigen verklaringen weer in te trekken.

De UNWRA als reguliere sponsor van het internationale terrorisme

Een niet zo kosjere klokkenluider

Hetzelfde gebeurde in 2009 toen James Lindsay, een voormalige adviseur van de UNRWA die de organisatie weer verliet in 2007, een kritisch rapport schreef over de organisatie van het Instituut in Washington voor het Nabije Oosten Beleid. Lindsay bekritiseerde onder andere de voortzetting van de samenwerking van de UNRWA met bekende terroristen [“UNRWA pays terrorists!“] en de voortzetting van de politisering van de “vluchtelingen” kwestie.

Ironisch genoeg was het toen Andrew Whitley, die de ondankbare taak kreeg om Lindsay weer tot de orde te roepen, zeggende: “Het agentschap is teleurgesteld door de bevindingen van deze studie, vond ze tendentieus en partijdig en betreurt in het bijzonder de krappe marge van de gebruikte bronnen … De studie gaat voorbij aan de context waarin de UNRWA opereert en het dunnen koord waarover het agentschap loopt als gevolg van diverse drukkingsgroepen.”

Whitley wees er eveneens op “dat wanneer iemand zonder achtergrond dit document zou lezen, hij zou kunnen veronderstellen dat de Israëlische regering een goedaardige betrokkene was. Er wordt geen melding gemaakt van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en van de Gazastrook.” Voor het gemak werd ‘vergeten’ dat Israël de Gazastrook had geëvacueerd in 2005.

‘Arabische leiders geven geen barst om de Palestijnse vluchtelingen’

Somtijds zal de UNRWA zelfs gewoon het bestaan ontkennen van haar interne critici. In april 1952 maakte Luitenant-generaal Sir Alexander Galloway, een bekende Britse soldaat-diplomaat die vervolgens directeur werd van de UNRWA in Jordanië, wat later een beroemde uitspraak is geworden, zei ten overstaan van een groep bezoekende Amerikaanse kerkleiders het volgende:

“Het is volkomen duidelijk dat de Arabische landen het Arabische vluchtelingenprobleem niet willen oplossen Ze willen een open wond laten, als een belediging voor de Verenigde Naties en als wapen tegen Israël. De Arabische leiders kan het geen barst schelen of de vluchtelingen leven of sterven.”

[Orig. “It is perfectly clear than the Arab nations do not want to solve the Arab refugee problem. They want to keep it as an open sore, as an affront against the United Nations, and as a weapon against Israel. Arab leaders don’t give a damn whether the refugees live or die.”]

Galloway’s oplossing voor de kwestie was simpel:

“Geef elk van de Arabische landen waar de vluchtelingen worden aangetroffen een afgesproken som geld voor hun verzorging en hervestiging en laat ze er zelf mee omgaan. Indien de Verenigde Naties dit onmiddellijk na het conflict hadden gedaan – en het aldus uitleggend aan de Arabische staten: “Het spijt ons dat dit gebeurd is, maar hier is voor u een som geld om de zorg voor de vluchtelingen op u te nemen” – zou het probleem al lang geleden opgelost zijn geweest.”

[Orig. “Give each of the Arab nations where the refugees are to be found an agreed-upon sum of money for their care and resettlement and then let them handle it. If… the United Nations had done this immediately after the conflict – explaining to the Arab states, ‘We are sorry it happened, but here is a sum of money for you to take care of the refugees’ – the problem might have been solved long ago.”]

In een opiniestuk in datzelfde jaar klonk Sir Galloway zo mogelijk nog botter over de UNRWA:

“Personeel verwekt meer personeel. Plan volgt plan. Schrijfmachines tikken. Brochures en statistieken worden uitgebracht. De vluchtelingen blijven en eten, en ze klagen en ze planten zich voort; terwijl een politiek spel wordt gespeeld van het “leggen van de laatste hand aan” tussen de lokale overheden en de directeur, UNRWA “.

[Orig. “Staff begets more staff. Plan follows plan. Typewriters click. Brochures and statistics pour out. The refugees remain and eat, and complain and breed; while a game of political ‘last touch’ goes on between the local governments and the director, UNRWA.”]

Hij ging door met te zeggen:

“Er is behoefte om onderscheid te maken tussen [enerzijds] een verleidelijk politiek manoeuvre en [anderzijds] het harde, onverteerbare feit dat de vluchtelingen in de nabije toekomst niet kunnen terugkeren naar hun huizen in Palestina. Dit te kunnen aanvaarden is een kwestie van politiek: het ligt buiten de bevoegdheden van de UNRWA. Ten tweede moet een vastberaden actie worden ondernomen zodat de ‘ontvangende’ landen [van de vluchtelingen] de hulptaken van het agentschap overnemen en het [agentschap] aldus ontlast zal worden zodat het aan de slag kan met de veel belangrijkere taak van hervestiging.”

[Orig. “There is need to distinguish between a tempting political maneuver and the hard, unpalatable fact that the refugees cannot in the foreseeable future return to their homes in Palestine. To get this acceptance is a matter of politics: It is beyond the function of UNRWA. Second, a determined effort should be made to get the ‘host’ countries to take over relief from the agency, thus freeing it to get on with the much more important task of resettlement.”]

De tijd dringt dat de multinationale FABRIEK van de UNRWA wordt gesloten en haar ruim 30.000 werknemers een andere baan zoeken

Het verschijnsel van de twee Galloways

 

Voor zijn eerlijkheid werd Galloway op vraag van de Jordaanse overheid de laan uitgestuurd, die voor de UNRWA lokale burgers wenste aan te werven in plaats van vreemdelingen. En inderdaad, sinds die tijd heeft de UNRWA precies het tegenovergestelde gedaan van wat Galloway had aanbevolen door te kiezen voor het “verleidelijk politiek manoeuvre” om de Palestijnen in de toekomst te blijven voorliegen, nooit te eisen van de ‘ontvangende’ landen om de Palestijnse vluchtelingen te hervestigen en in plaats daarvan Palestijnse ministeries op te richten voor Volksgezondheid, Welzijn, Onderwijs en tot de verbazingwekkende graad van: Buitenlandse Zaken.

Door een vreemde reeks gebeurtenissen hebben historici en journalisten Luitenant-generaal Sir Alexander Galloway vervangen door “Ralph Galloway,” waarvan de ambtenaren van de UNRWA het tot op vandaag is toegestaan om te ontkennen dat een dergelijke persoon ooit bestaan heeft. Maar de problemen die hij ondervond in 1951 en 1952 blijven bestaan, alleen zijn ze nu veel groter, steviger verankerd en duurder. De oplossingen die hij toen heeft aanbevolen zijn vandaag nog even bruikbaar.

De werkelijke raison d’être van de UNRWA is het laten voortbestaan van de Palestijnse ‘vluchtelingen’ [kwestie] en zij heeft op haar beurt de Palestijnse samenleving afhankelijk gemaakt van haar diensten. Galloway zal misschien al lang vergeten zijn maar Lindsay en Whitley zijn moeilijker te negeren in de hedendaagse tijd. Als er een kans bestaat voor vrede tussen Israëli’s en Palestijnen, moeten de Westerse leiders de politieke wil hebben om de waarheid te vertellen aan de Palestijnen [dat ze niet kunnen terugkeren] en controle blijven uitoefenen over de UNRWA, want anders zal de organisatie blijven liegen, geld blijven uitgeven en de omerta blijven opleggen aan haar ambtenaren.



Iemand zal die mensen ooit moeten vertellen dat er niet en nooit “terug naar huis” wordt gegaan. Dat gaat niet en zal nooit gebeuren. Dat is een leugen. Hoe meer jaren er verstrijken hoe groter de sleutels worden en de Mythe van de Nakba parallel blijft aanzwellen. Er wordt beweerd dat 4,7 miljoen nazaten van de in 1948 gevluchte Arabieren ‘terug naar huis’ zouden willen gaan. In werkelijkheid zouden er, wanneer de algemene internationale bepalingen van de UNHCR zouden worden toegepast op de ‘Palestijnse’ vluchtelingen, slechts 200.000 authentieke vluchtelingen in aanmerking voor ‘terugkeer’ komen.


Bronnen: The Jerusalem Post: UNRWA and the code of silence door Alexander H. Joffe en Asaf Romirowsky van 7 november 2010; Alexander H. Joffe and Asaf Romirowsky are the authors of “A Tale of Two Galloways: Notes on the Early History of UNRWA and Zionist Historiography,” published in the journal Middle Eastern Studies; op Brabosh.com: Palestijnse vluchtelingen: waarom liegt iedereen tegen hen? door Khaled Abu Toameh van 19 oktober 2010; Zionism Israel: Right of Return of Palestinian Refugees: International Law and Humanitarian Considerations