Dhimmie in eigen land: Europees masochisme

Europa! We komen eraan!

“Er waart een spook door Europa – het is het spook van het islamisme.”

Zo zou de inleidende tekst van het wereldberoemde Communistisch Manifest van Karl Marx en Friedrich Engels die werd gepubliceerd in 1848, anno 2010 kunnen luiden, waarbij het begrip islamisme het oorspronkelijke communisme vervangt. Sinds het failliet van het communisme eind jaren 1980 begin jaren 1990 heeft een nieuw gevaar de kop opgestoken: de islamistische onverdraagzaamheid en georganiseerd moslimracisme. Intussen is dat al lang geen spook meer en dat merk je niet alleen in de Verenigde Staten of Groot-Brittannië, ook in andere landen zoals Nederland en België beginnen de incidenten zich op te stapelen waarbij islamitische onverdraagzaamheid zich manifesteert.

Wat België en meer bepaald Antwerpen betreft, herinnert iedereen zich nog het incident in de Antwerpse Universiteit van 31 maart 2010, toen Benno Barnard een debatavond wilde houden over het verschijnsel van de radicale islam en… prompt het zwijgen werd opgelegd. Dat gebeurde niét door in discussie te gaan en zoals het normaal past met woord en wederwoord, maar door brutaal en keihard te verhinderen dat Benno Barnard uberhaupt aan het woord kon komen. Ontnuchterend en bijzonder schokkend verschijnsel. Sindsdien durft niemand meer een openbaar debat te houden over de islam en wordt elke vorm van kritiek in de kiem gesmoord. Lees op deze blog: Moslimextremisten dreigen met geweld tegen België omwille boerkaverbod

Europees masochisme

door Mia Doornaert

‘Wij lijken alleen nog vreemde geloven en culturen als onze naasten te beschouwen’

Ban Ki-moon vond het vorige week nodig de landen van de Europese Unie te kapittelen wegens onverdraagzaamheid jegens immigranten, in het bijzonder moslims. De secretaris-generaal van de Verenigde Naties deed dit dinsdag in een toespraak tot het Europees parlement. Bij het lezen van zijn woorden vraag je je af hoe het komt dat miljoenen moslims hun paradijzen ontvlucht zijn naar ons ongastvrij continent. Bij mijn weten is Ban Ki-moon nooit de Organisatie van de Islamitische Conferentie, met haar 57 aangesloten moslimlanden, de les gaan spellen, dus zou je denken dat het daar allemaal veel beter is.

Nochtans is de wijze waarop immigranten in een aantal moslimlanden behandeld worden berucht. De gastarbeiders die in de luxeparadijzen aan de Perzische Golf de schitterende nieuwe gebouwen optrekken, worden genadeloos uitgebuit. Veel geïmporteerd huispersoneel in Saudi-Arabië en andere olielanden leeft in een toestand die neerkomt op lijfeigenschap en seksuele slavernij. Godsdienst en gewetensvrijheid bestaan niet in de overgrote deel van de OIC-landen. Niet-moslims worden institutioneel gediscrimineerd. De media staan bol van hate speech tegen de ‘kruisvaarders’ (westerlingen/christenen), en de antisemitische haatpropaganda in een aantal moslimlanden herinnert aan die van de nazi’s.

Het verschil is dat Ban Ki-moon onmiddellijk de wraak van het grote moslimblok in de VN zou voelen als hij op de balk in hun oog zou wijzen. Terwijl Europa niets liever doet dan zichzelf kastijden en laten kastijden. Natuurlijk is de vaststelling dat het elders veel slechter is geen argument om blind te zijn voor de eigen tekortkomingen. Maar evenmin gaat het op juist een continent waar immigranten uit de moslimwereld jaarlijks en masse naartoe komen, op de vingers te komen tikken. Niet alleen is Ban Ki-moon eenzijdig in zijn vermaningen, hij is ook slecht op de hoogte van Europese toestanden.

Het zijn niet de Europeanen, het is de moslimwereld, het zijn de moslimimmigranten die van religie een zo dominerend thema van identiteit maken, die de andersgelovige als de Andere zien. Het is onder die mosliminvloed dat er hier nu een enorme druk ligt op de vrije meningsuiting, in de naam van ‘respect’ voor de religies – lees voor de islam, want het christendom kan niet genoeg bekritiseerd en bespot worden. Geert Wilders is een zeldzame uitzondering, niet de regel. Er is een enorme censuur en zelfcensuur aan de gang, op alle niveaus, juist om moslims niet voor het hoofd te stoten – of uit schrik voor moslimgeweld, waar Ban Ki-moon ook niet over sprak.

De Nederlandse liberale voorman Frits Bolkestein wijdde daar eind vorig jaar in de Volkskrant een opmerkelijk artikel aan. Hij gaf onder meer het voorbeeld van het Europees waarnemingscentrum tegen racisme en vreemdelingenhaat ‘dat in 2003 een onderzoek naar antisemitisme geheim hield omdat daaruit bleek dat het antisemitisme in Europa voornamelijk werd gevoed door moslims en pro-Palestijnse groeperingen’. De vaststelling van dat onderzoek klopt vandaag de dag nog altijd, maar blijft een even groot taboe.

De intellectuele goegemeente vindt pittige kritiek op de islam niet kunnen, ook al is die gegrond, want dat werkt ‘polariserend’. Alsof niet elk debat dat is, getuige onze aanslepende preformatie. In die context wordt het spannend te zien welk onthaal de indrukwekkende bundel De islam. Kritische essays over een politieke religie (ASP), van Vlaamse en Nederlandse auteurs, straks op de boekenbeurs te wachten staat.

In hetzelfde artikel stelde Bolkestein vast dat het Westen niet meer voor de eigen cultuur durft op te komen. ‘In confrontatie met de islamitische cultuur die zichzelf verabsoluteert en uitsluitend kritiek heeft op anderen, neemt dit soms zelfdestructieve vormen aan’, schreef hij over een Europa dat niet eens zijn eigen erfgoed in zijn grondwet durfde benoemen. Het gevolg is dat ‘wij niet opkomen voor de onzen en alleen vreemde geloven en culturen als onze naasten lijken te beschouwen’.

Dat masochisme levert Europa alvast weinig respect op, getuige onder meer de selectieve verontwaardiging van Ban Ki-moon ten aanzien van een Europese Unie die nota bene 40 procent betaalt van het budget van de VN. Zijn toespraak was veelzeggend over het gewicht in de VN van het moslimblok, dat zelf geen godsdienstvrijheid erkent (ook in het zogenaamd seculiere Turkije zijn godsdiensten niet gelijkwaardig) maar onze democratische landen constant aanvalt op hun zogenaamde islamofobie.

 


Bronnen: De Standaard: Mia Doornaert: Europees masochisme van 25 oktober 2010;