‘Als ze dit uitzenden staat het land op z’n kop’

De sluier of hijab: hoe meer haren er te zien zijn, hoe vrijer de vrouw
Hoofddoek voor moslimvrouwen: hoe meer haren er te zien zijn, hoe vrijer de vrouw

De speelplaats stond die avond bomvol. Op het binnenplein hadden zich zo’n vijftig mensen verzameld. Het was niet duidelijk wie tot de school behoorde, wie ouder was en wie naar de school was gekomen om keet te schoppen. Tijdens mijn speech vertelde ik dat ik in Jeruzalem de Al-Aqsamoskee had bezocht en daar, uit respect voor de islam, mijn schoenen had uitgetrokken en een sluier had aangedaan. Toen ontplofte de speelplaats. Ik had blijkbaar op heel gevoelige tenen getrapt. Ik wilde vertellen over wederkerigheid, maar ik heb mijn zin niet kunnen afmaken. Er werd geroepen, gegild…

Ik heb nadien mijn verhaal wel kunnen afronden om dan het woord te geven aan imam Taouil. Tot mijn allergrootste verbazing kwam hij onze afspraak van enkele uren daarvoor niet na, maar begon hij de kinderen op de speelplaats op te ruien. Hij riep de leerlingen op niet langer naar de athenea van Antwerpen en Hoboken te gaan ‘zolang het hoofddoekenverbod van kracht is’. ‘De islam is aan expansie toe. Men is bang van ons. Dit is de wil van Allah.’

Waarop de hele speelplaats de takbir begon te scanderen: Allahu akhbar. Ik zag de monden van de journalisten openvallen. Precies omdat ze dat moment hebben meegemaakt, is de pers me altijd erg gunstig gebleven. Zij hebben ter plaatse kunnen ervaren waarom ik die beslissing heb genomen. Na Taouil kwamen er nog wat extremisten de boel opruien en Koranverzen reciteren. Als ze deze beelden straks uitzenden, staat Vlaanderen op z’n kop, dacht ik. Het pleit voor de verantwoordelijkheidszin van de pers dat ze dat niet gedaan heeft.

Na de speeches zijn enkele progressieve moslims gaan praten met journalisten om hen te smeken de beelden niet uit te zenden. ‘Wat zal men anders van ons denken?’ Er zijn moslims wenend naar mij gekomen om zich te verontschuldigen. ‘Excuseer mevrouw, maar dit zijn wij niet.’

Fragment uit het boek ‘Een tip van de sluier’, door Karin Heremans, Uitgeverij Houtekiet, 159 blz., 16,50 euro.

Bron: De Standaard

Synopsis: Een tip van de sluier

Op 1 september 2009 werd in het Koninklijk Atheneum van Antwerpen een hoofddoekenverbod ingevoerd. Veel mensen waren verbaasd dat net deze school, zowat het toonbeeld van een geslaagd diversiteitsbeleid, zo’n drastische maatregel nam. In het atheneum volgen leerlingen van zowat 65 nationaliteiten les, waarvan een groot deel moslim is. De jaren voorheen droegen sommige moslima’s wel een hoofddoek. Maar de directie merkte dat er steeds meer druk werd uitgeoefend op meisjes die zich niet volgens islamitische voorschriften wilden kleden. Belangrijke principes zoals gelijkwaardigheid en persoonlijke vrijheid kwamen in het gedrang. En in naam van de godsdienstvrijheid dreigden andere fundamentele vrijheden op een intimiderende manier beknot te worden.

In EEN TIP VAN DE SLUIER verduidelijkt Karin Heremans, directrice van het Atheneum in Antwerpen, waarom een hoofddoekenverbod past in het actief pluralistisch diversiteitsbeleid, waar ze al jaren een grote verdedigster van is. De sluier is immers een symptoom van een bredere sociale problematiek. Het hele hoofddoekendebat is letterlijk slechts het tipje van een sluier die sociale, economische, culturele en emancipatorische problemen verbergt. Als de hoofddoek, onder het mom van godsdienstvrijheid, die uitdagingen blijft toedekken, begaan we een onherstelbare vergissing, vindt Karin Heremans.

De pers over Een tip van de sluier

“Dit boek vertelt op overtuigende wijze haar motivatie om uiteindelijk te kiezen voor een hoofddoekenverbod. Niet uit vijandigheid tegen een godsdienst, maar uit bekommernis om pluralisme. Niet uit vijandigheid tegen een bevolkingsgroep, maar uit bekommernis om de rechten van de individuele leden van die gemeenschap. Het boek is overtuigend.”

(Yves Desmet, De Morgen)