Het beste vredesplan: Israël zegeviert over al haar vijanden

My Peace Plan: An Israeli Victory

door Daniel Pipes

In april 2010 verklaarde Ehud Barak, de Israëlische minister van Defensie, dat Israël zich moet terugtrekken uit de Palestijnse gebieden. “De wereld is niet bereid te accepteren – en we zullen dat ook in 2010 niet veranderen – dat Israël nog decennialang een ander volk zal besturen,” zei hij. “Het is iets dat nergens anders in de wereld nog bestaat.”

Heeft hij gelijk? Is vrede zelfs mogelijk? En als dat zou kunnen, welke vorm zou het uiteindelijke akkoord dan aannemen? Dit zijn de vragen die we aan de auteurs van de National Post stelden in onze reeks: “Wat is uw plan voor de vrede?

Mijn vredesplan is simpel: Israël verslaat al haar vijanden.

Ehud Barak, Israëlisch minister van Defensie

De overwinning creëert unieke omstandigheden die bevorderlijk zijn voor de vrede. Oorlogen worden erdoor beëindigd en de geschiedenis bevestigt dat, wanneer de ene partij haar nederlaag toegeeft de andere partij heeft gewonnen. Dit geeft intuïtief het gevoel dat, zolang beide partijen ernaar streven om hun ambities te verwezenlijken, zij zullen blijven doorvechten of [de gevechten] mogelijk kunnen hervatten.

Het doel van de overwinning is niet echt iets nieuws. Sun Tzu, de oude Chinese strateeg, adviseerde dat in oorlogstijd “Uw grote doel de overwinning moet zijn.” Raimondo Montecuccoli, een zeventiende-eeuwse Oostenrijker, zei dat “het doel van oorlogsvoering de overwinning is.” Carl von Clausewitz, een negentiende-eeuwse Pruis, voegde daaraan toe dat de “Oorlog een daad van geweld is om de vijand te dwingen zich aan onze wil te onderwerpen.” Winston Churchill zei het Britse volk: “U vraagt: wat is ons doel? Ik kan antwoorden met één woord: Victory [overwinning] – Victory – ten koste van alles, overwinning, in weerwil van alle terreur, overwinnen is het enige wat telt, hoe lang en hoe moeilijk de weg er naartoe ook mag worden.” Dwight D. Eisenhower merkte op dat “in oorlogstijd er geen substituut bestaat voor overwinning.” Deze inzichten uit de voorafgaande tijdperken houden nog steeds stand, want hoe dikwijls de bewapening ook mag zijn gewijzigd, de menselijke natuur blijft dezelfde.

Overwinning betekent zijn wil opleggen aan de vijand en hem ertoe dwingen af te zien van het doel van zijn oorlog. De Duitsers, die aan het einde van de Eerste Wereldoorlog tot overgave werden gedwongen, behielden hun doel om Europa te domineren en keken een paar jaar later uit naar Hitler om dit doel te bereiken. Getekende stukken papier hebben alleen waarde als een van de betrokken partijen zich heeft overgegeven: De oorlog in Vietnam werd ogenschijnlijk beëindigd door middel van de diplomatie in 1973, maar beide zijden bleven vasthouden aan hun oorlogsdoelen totdat uiteindelijk het noorden [Noord-Vietnam] de uiteindelijke overwinning behaalde in 1975.

Wilskracht is de sleutel: het neerschieten van vliegtuigen, tanks uit schakelen, ontzaglijke hoeveelheden munitie, soldaten op de vlucht jagen en het veroveren van land, zijn op zich niet beslissend maar dienen vergezeld te gaan van een psychologische ineenstorting. Noord-Korea dat in 1953 de oorlog verloor, Saddam Hoessein in 1991 en het Iraakse soennitische verlies in 2003, heeft zich niet vertaald in complete wanhoop. En omgekeerd gaven de Fransen de strijd in Algerije op in 1962, hoewel ze veel talrijker en beter bewapend waren dan hun vijanden, net als de Amerikanen in Vietnam in 1975 en de Sovjets in Afghanistan in 1989. De Koude Oorlog eindigde zonder slachtoffers te maken. In al deze gevallen konden de verliezers grote wapenarsenalen alsmede hun legers handhaven en hun economieën laten verder functioneren. Maar ze verloren hun wilskracht.

Zo zal ook het Arabisch-Israëlische conflict alleen worden opgelost wanneer een van de betrokken partijen de strijd staakt.

Tot nog toe en van de ene gevechtsronde na de andere, hebben beide partijen hun oorlogsdoelen behouden. Israël vecht om aanvaard te worden door haar vijanden, terwijl de vijanden vechten om Israël te elimineren. Die doelstellingen zijn ruig, onveranderlijk en onderling tegenstrijdig. De aanvaarding of de eliminatie van Israël is de enig mogelijke status voor vrede. Elke waarnemer moet kiezen voor de ene of voor de andere oplossing. Een beschaafd mens zal willen dat Israël zal winnen, omdat haar doel defensief is en om een bestaande en bloeiende natie te beschermen. Het vernietigingsdoel van haar vijanden daarentegen, staat voor pure barbarij.

Al bijna 60 jaar hebben Arabische rejectionisten, tegenwoordig in het gezelschap van Iraanse en linkse tegenhangers, geprobeerd om Israël te vernietigen door middel van verschillende strategieën: zij werken op intellectuele wijze om haar legitimiteit te ondermijnen, overweldigen het demografisch, isoleren het economisch, weerhouden er haar van zich diplomatiek te verweren, bestrijden het conventioneel, demoraliseren met terreur en dreigen de staat te vernietigen met massavernietigingswapens. Hoewel de vijanden van Israël hun doelen steeds energiek en wilskrachtig hebben nagestreefd, hebben ze maar erg magere resultaten behaald.

Ironisch genoeg, hebben de Israëliërs in de loop der tijden en de onophoudelijke aanvallen op hun land, gereageerd door het inzicht te verliezen op de noodzaak om te winnen. De rechterzijde ontwikkelde schema’s om de overwinning af te ronden, het centrum experimenteerde met verzoeningspolitiek en unilateralisme en de linkerzijde wentelde zich in schuld en zelfverwijt. Slechts héél weinig Israëli’s begrijpen het onafgemaakte werk van de overwinning, van het breken van de wilskracht van de vijand en hem er met geweld toe dwingen het bestaansrecht van de Joodse staat te accepteren.

Gelukkig voor Israël, heeft het enkel de nederlaag van de Palestijnen nodig, en niet die van de gehele Arabische of islamitische bevolking, die uiteindelijk de Palestijnse koers in het accepteren van Israël zal volgen. Gelukkig ook, hoewel de Palestijnen hebben een geweldige reputatie opgebouwd voor hun vastberadenheid, kunnen ze worden verslaan. Als de Duitsers en Japanners kunnen worden gedwongen de strijd op te geven in 1945 en de Amerikanen in 1975, hoe zouden de Palestijnen dan kunnen ontkomen aan de uiteindelijke nederlaag?

De VN-Veiligheidsraad, als een factor die het Arabisch-Israëlisch conflict nodeloos rekt

Natuurlijk ontmoet Israël vele hinderpalen op haar weg naar de overwinning. Het land wordt in het algemeen ingekapseld door de internationale verwachtingen (door die van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties bijvoorbeeld) en in het bijzonder door het beleid van haar belangrijkste bondgenoot, de Amerikaanse regering. Daarom, als Jeruzalem wil winnen, moet het beginnen met het beleid te veranderen in de Verenigde Staten en in andere westerse landen. Die regeringen moeten er bij Israël op aandringen dat het achter de overwinning aan moet door de Palestijnen ervan te overtuigen dat zij de strijd verloren hebben.

Dit betekent dat de percepties over de zwakte van Israël ongedaan moeten worden gemaakt, die zijn ontstaan tijdens het Oslo-proces (1993-2000) en vervolgens na de twee terugtrekkingen uit Libanon en Gaza (van 2000 tot 2005). Jeruzalem raakte weer terug op de sporen tijdens de eerste drie jaren van de regeringsperiode van Ariel Sharon als premier (2001-2003) en zijn stugge houding die voor echte vooruitgang zorgde in Israël’s oorlogsinspanningen. Pas toen eind 2004 duidelijk werd dat Sharon echt van plan was om zich unilateraal terug te trekken uit de Gazastrook, sloeg de Palestijnse stemming helemaal om en kwam er een einde aan het Israëlische winnen. De weifelende regering van Ehud Olmert kende het afgelopen jaar slechts een licht herstel onder de huidige premier Benjamin Netanjahoe.

Ironisch genoeg zou een Israëlische overwinning meer voordelen opleveren voor de Palestijnen dan voor Israël. Israëli’s zouden er zeker van profiteren doordat het eindelijk een atavistische oorlog kwijt is, maar hun land is een goed functionerende, moderne samenleving. In tegenstelling tot de Palestijnen die, nadat ze hun kwalijke irredentistische droom van het elimineren van hun buurman hebben opgegeven, hen uiteindelijk een kans wordt geboden om zelf te zorgen voor hun eigen verwaarloosde tuin en de ontwikkeling van hun zeer gebrekkige staatsinrichting, economie, samenleving en cultuur in eigen handen te nemen.

Zo maakt mijn vredesplan zowel een einde aan de oorlog en brengt het unieke voordelen voor alle directe betrokkenen.


Bronnen: The National Post: Daniel Pipes: Towards an Israeli victory door Daniel Pipes en Daniel Pipes.org: My Peace Plan: An Israeli Victory van 29 april 2010; Mr. Pipes is director of the Middle East Forum and Taube distinguished visiting fellow at the Hoover Institution of Stanford University.