Israël heeft van niemand lessen nodig in het stichten van vrede

31 mei 2010: Turkse 'vredesactivisten' op de m/s Mavia Marmara proberen met geweld de blokkade van Gaza te forceren en ontpoppen zich dra als echte terroristen. Later zal blijken dat zich aan boord van het schip niet eens hulpgoederen bevonden

door George Will in The Kansas City Star

Tijdens de intifada die begon in 2000, werden meer 1.000 Israëliërs gedood door Palestijnse terroristen. Wanneer je die dodentol zou vergelijken met de Amerikaanse bevolking, dan zou die 42.000 doden bedragen, of de Amerikaanse tol van acht jaar oorlogsvoering in Vietnam benaderen. Tijdens die slachting, die 10 septembers geleden is begonnen, zonden Israëlische ouders twee van hun kinderen op verschillende bussen naar school om de kansen te verminderen dat geen van beide zou terugkeren voor het avondeten. Uiteraard kunnen de meeste Amerikanen zich voorstellen, ook al kunnen hun potdove leiders dat niet, hoe zeer het op de zenuwen werkt wanneer die leiders Israël de les willen spellen over de noodzaak om “risico’s voor de vrede” te nemen.

Tijdens het bezoek in juli van premier Benjamin Netanjahoe aan Washington, prees president Barack Obama hem als iemand “die bereid is om risico’s te nemen voor de vrede.” Er was een tijd dat dit simpel betekende dat er “land voor vrede” moest geruild worden – Israël’s offer van iets concreet tastbaars, oninvorderbaar en van strategisch belang, in ruil voor iets ontastbaars en vergankelijk en de belofte [voor wat dat waard is] van diplomatieke normaliteit.

Netanjahoe: Handen af van Israël en van ons Jeruzalem, één en ondeelbaar!

Strategisch belang doet er wel degelijk toe in een maatschappij waar bijna iedereen soldaat is, en een maatschappij kan niet lang functioneren zolang dat bijna haar volledige bevolking gemobiliseerd is. Bovendien werden voor de Zesdaagse Oorlog van 1967, de grenzen van Israël vastgelegd binnen het wapenbestand van 1949 waardoor op één bepaalde plaats het land amper negen mijl breed was. Israël wisselde veel grond in met Egypte, ruil om een kille vrede te verwezenlijken, door de teruggave van de Sinaïwoestijn, die bijna drie keer groter is dan Israël en 89 procent van het land uitmaakte dat verovert werd door Israël tijdens de verdedigingsoorlog tegen de agressie van 1967.

De intifada werd gelanceerd door wijlen Yasser Arafat – een terroristen winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede – dat na vergaderingen van juli 2000 in Camp David, waar de toenmalige premier Ehud Barak Arafat de controle had aangeboden van de hele Gazastrook en hem meer dan 90 procent van de Westelijke Jordaanoever wilde afstaan, met kleine inwisselingen van land om de groei van Jeruzalem in de voorsteden op te vangen, aan de overkant van de wapenstilstandslijn van 1949.

Israëli’s raken zoals bekend in het algemeen snel geïrriteerd, maar de intifada heeft onder de Israëli’s een consensus geproduceerd waardoor de meeste van hun regeringen voorstellen kunnen doen, zonder dat de binnenlandse steun in het gedrang kan komen, door eender wat door welke Palestijnse gesprekspartner zou worden gevraagd. Bovendien was de intifada onderdeel van een bepaald patroon. Zoals ook in 1936 en 1947 het geval was, zet praten over verdeling aan tot nog meer Arabisch geweld.

In 1936, toen de Britten Palestina bestuurden, concludeerde de Commissie Peel dat er in het Mandaat “een niet te onderdrukken conflict bestaat tussen twee nationale gemeenschappen binnen de enge grenzen van een klein land.” En: “Geen van de twee nationale idealen laten een combinatie toe in dienst van één staat.” De Commissie beval “een chirurgische operatie” aan, met name: verdeling. Wat volgde was de Arabische Opstand van 1936 tot 1939.

Op 29 november 1947 gaven de Verenigde Naties hun goedkeuring aan het Verdeelplan [VN-resolutie 181]. Israël accepteerde de aanbeveling. Op 30 november 1947 werd Israël aangevallen.

Ehud Olmert's 2-statenoplossing van eind 2008. Abbas: "Geen interesse, wij willen Israël !"

Palestina heeft een schijnbaar onbegrensd vermogen om de grootste onzin uit te lokken die vanuit de verte komt, zoals onlangs nog bleek toen de Britse premier David Cameron verwees naar Gaza als een “gevangenen kamp.” Zijn implicatie was dat Israël de wrede gevangenenbewaarder is. De werkelijke tragedie is dat Gaza gebukt moet leven onder de ijzeren vuist van Hamas.

In mei, werd vanuit Turkije een flottielje gelanceerd die Gaza naderde met het doel een confrontatie met Israël uit te lokken, die net zoals Egypte overigens, een blokkade handhaaft om te verhinderen dat wapens de terreurorganisatie Hamas zouden bereiken. Het voorwendsel van de vloot was humanitaire hulp te leveren aan Gaza – waar de kindersterfte lager is en de levensverwachting hoger ligt dan in Turkije.

Israëli’s van minder dan 50 jaar oud bezitten geen herinnering aan hun natie toen dat nog woonde binnen de grenzen van 1967, zoals die werden vastgelegd door de wapenstilstand van 1949 nadat de Onafhankelijkheidsoorlog werd beëindigd. Echter, de rest van de wereld lijkt zich niet eens meer de doorkruisende geschiedenis van Palestina en het Joodse volk te herinneren.

De oprichting van Israël had helemaal niet de vernietiging op het oog van een Palestijnse staat, vermits nooit een dergelijke staat heeft bestaan sinds de tijd dat de Romeinen arriveerden. En als het Joodse percentage van de bevolking van de wereld, vandaag zou zijn wat het was toen de Romeinen Palestina regeerden, zou er 200 miljoen Joden leven. Na een unieke hachelijke overlevingstocht doorheen twee millennia zonder thuisland, zijn er thans 13 miljoen Joden in de wereld.

In de 62 jaar geleden dat dit thuisland werd gesticht op amper een zesde van 1 procent van het land van wat voorzichtig en weinig nauwkeurig “de Arabische wereld” noemen, hebben de Israëli’s nooit één enkel uur van echte vrede gekend. Betuttelende Amerikaanse lezingen over de realiteit van risico’s en de wenselijkheid van vrede, die ooit alleen maar dom klonken, klinken thans obsceen.

Washington, 25 maart 2010. Relatie tussen VS en Israël verzuurt. Op de foto lijkt Bibi tegen Obama te zeggen: "Wat verwacht je dan van mij? Dat ik, om jou en Europa te plezieren, de Palestijnen in mijn land de SHARIA laat invoeren en je dan binnen een paar jaren kom vertellen hoe het is geweest?!"

Bronnen: Unity Coalition for Israel / The Kansas City Star: Israelis don’t need the peacekeeping lectures door George Will van 21 augustus 2010;