Pilar Rahola over de historische plicht van niet-Joden te vechten tegen Jodenhaat en op te komen voor Israël

Pilar Rahola: Als niet-Jood heb ik de historische verantwoordelijkheid om te vechten tegen Jodenhaat en tegenwoordig dus tegen de haat tegen hun historische thuisland, Israël. Bestrijding van antisemitisme is niet de plicht van de Joden, het is de plicht van de niet-Joden

Pilar Rahola is een Spaanse politicus, journaliste en activiste. Ze is een hartstochtelijk verdedigster van de Verenigde Staten en Israël en een onvermoeibare strijdster tegen het antisemitisme. En dat als linkse progressieveling, een zeldzaamheid in haar soort. Haar artikelen werden gepubliceerd in Spanje en in enkele van de belangrijkste kranten in Latijns-Amerika. Ze is draagster van de belangrijkste onderscheidingen van Joodse organisaties. Haar toespraken zijn in verschillende talen overal op het internet terug te vinden. Deze vertaling is van de hand van Wim Jongman, het origineel vind u hier: Portal of Ideas: Pilar Rahola van 3 november 2009. Een andere prima vertaling van de hand van Martien Pennings kan u vinden op de blog van Joost Niemöller getiteld als Links en toch pro-Israël waaruit ik  hier en daar correcties heb geleend. Om de website te bezoeken van Pilar Rahola kan u dat doen door hier te klikken. Sommige van haar artikelen werden in het Engels vertaald. Met dank aan Jook E. voor de tip.

Niet-Joden hebben een historische plicht

Waarom zien we geen demonstraties tegen islamitische dictaturen in Londen, Parijs, Barcelona? Of demonstraties tegen de Burmese dictatuur? Waarom zijn er geen demonstraties tegen de slavernij van miljoenen vrouwen die leven zonder enige wettelijke bescherming? Waarom zijn er geen demonstraties tegen het gebruik van kinderen als menselijke bommen waar sprake is van strijd met de islam? Waarom is er geen leiding ter ondersteuning van de slachtoffers van de islamitische dictatuur in Soedan? Waarom is er nooit enige verontwaardiging tegen de terreurdaden begaan tegen Israël? Waarom is er geen protest van de Europese links tegen islamitisch fanatisme? Waarom verdedigen ze niet het recht van Israël om te bestaan? Waarom verwarren ze ondersteuning van de Palestijnse zaak met de verdediging van het Palestijnse terrorisme? Een ten slotte, de miljoen dollar-vraag: waarom is de linkerzijde in Europa en over de hele wereld zo geobsedeerd met de twee solide democratieën, als de Verenigde Staten en Israël, en niet met de ergste dictaturen op de planeet? De twee solide democratieën, die hebben geleden onder de bloedigste aanslagen van terrorisme, en de linkerzijde kan het niets schelen.

Slogan van Al-Awda, een internationale linkse organisatie, die ijvert voor de vernietiging van Israël en de stichting van een Palestina zonder Joden

En dan, het concept van vrijheid. In elke pro-Palestijns Europese forum hoor ik de linksen vurig schreeuwen: “We willen de vrijheid voor het volk!” Niet waar. Ze zijn nooit bezig geweest met vrijheid voor de bevolking van Syrië, Jemen, Iran, Soedan, of andere naties. En ze zijn er nooit mee bezig geweest toen Hamas de vrijheid voor de Palestijnen vernietigde. Ze zijn alleen bezig met behulp van het concept van de Palestijnse vrijheid als een wapen tegen de Israëlische vrijheid. Een daaruit voortvloeiende gevolg van deze ideologische pathologieën is de manipulatie van de pers.

De internationale pers heeft grote schade aangericht met de rapportage over de kwestie van het Israëlisch-Palestijnse kwestie. Over dit onderwerp informeren ze ons niet, propaganda bedrijven ze. Bij de rapportage over Israël vergeet de meerderheid van de journalisten de ethische code. En ja, een Israëlische daad van zelfverdediging wordt beschreven als een bloedbad en een eventuele confrontatie als genocide. Zoveel domme dingen hebben ze geschreven over Israël, dat er geen beschuldigingen meer zijn over gebleven tegen hen. Tegelijkertijd is er nog nooit een drukke bespreking geweest tegen de Syrische en Iraanse inmenging in de verspreiding van het geweld tegen Israël, de indoctrinatie van kinderen en de corruptie van de Palestijnen. En als er wordt gerapporteerd over slachtoffers, wordt elk Palestijnse slachtoffer gerapporteerd als een tragedie en elke Israëlische slachtoffer wordt gecamoufleerd, verborgen of met minachting erover gerapporteerd.

En dan links in Spanje. Talrijk zijn de voorbeelden van anti-Amerikanisme en de anti-Israëlische sentimenten. Zo heeft een van de linkse partijen in Spanje zojuist een van haar leden uit de partij gezet vanwege een door hem opgezette pro-Israël website. Ik citeer uit het excommunicatie-document: “Onze vrienden zijn de mensen van Iran, Libië en Venezuela, onderdrukt door het imperialisme, en niet een nazi-staat als Israël.”

In een ander voorbeeld, veranderde de socialistische burgemeester van Campozuelos Shoah Dag, ter herdenking van de slachtoffers van de holocaust, in de Palestijnse Nakba Dag, die om oprichting van de staat Israël rouwt, daarmee aangevende de minachting voor de zes miljoen vermoorde Europese joden in de Holocaust. Of in mijn geboortestad Barcelona, daar heeft de gemeenteraad besloten ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van de oprichting van de Staat Israël, een week van solidariteit te houden met het Palestijnse volk. Zo nodigde men Leila Khaled uit, een bekende terrorist uit de jaren ‘70 en de huidige leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, een terroristische organisatie aldus beschreven door de Europese Unie, die het gebruik van bommen tegen Israël bevordert. En zo verder en verder.

Deze politiek correcte manier van denken heeft zelfs de toespraken van president Zapatero vervuild. Zijn buitenlands beleid valt binnen die van het de krankzinnige links, en over kwesties van het Midden-Oosten is hij ondubbelzinnig pro-Arabisch. Ik kan u verzekeren dat in particuliere, Zapatero plaatsen op Israël de schuld voor het conflict in het Midden-Oosten, en het beleid van minister van Buitenlandse Zaken Moratinos weerspiegelen dit. Het feit dat Zapatero gekozen voor een kafiah in het midden van het Libanon-conflict slijtage is geen toeval, het is een symbool.

Spanje heeft geleden onder de ergste terroristische aanslag in Europa en het is een doelwit van elke islamitische terroristische organisatie. Zoals ik eerder schreef, zij doden ons met mobiele telefoons gekoppeld aan satellieten die zijn verbonden met de Middeleeuwen. En toch is Spaans links het felst anti-Israëlisch van de hele wereld. En dan zegt links dat het anti Israëlisch is vanwege solidariteit. Dit is de waanzin die ik aan de kaak wil stellen in deze conferentie.

Conclusie

Ik ben niet Joods. Ideologisch ben ik links en van beroep journalist. Waarom ben ik niet net zo anti Israëlisch als mijn collega’s? Omdat ik als niet-Jood de historische verantwoordelijkheid heb om te vechten tegen Joden-haat en tegenwoordig dus tegen de haat tegen hun historische thuisland, Israël. Bestrijding van antisemitisme is niet de plicht van de Joden, het is de plicht van de niet-Joden. Als journalist is het mijn plicht om te zoeken naar de waarheid achter de vooroordelen, leugens en manipulaties. De waarheid over Israël wordt niet verteld.

Als iemand van links die houdt van de vooruitgang, ben ik verplicht om vrijheid te verdedigen, cultuur, burgerlijk-beschaafde vorming voor kinderen, vreedzaam samenleven en de wetten die door de Tafelen van het Verbond zijn gemaakt tot universele principes. En dat zijn beginselen die door het islamitisch fundamentalisme systematisch worden vernietigd. Dat wil zeggen dat ik als niet-Jood, journalist en politiek links persoon, een drievoudige morele plicht heb tegenover Israël, want als Israël wordt vernietigd, zullen vrijheid, moderniteit en cultuur ook worden vernietigd.

De strijd van Israël, zelfs als de wereld het niet wil accepteren, is de strijd van de wereld.

Advertenties

3 gedachtes over “Pilar Rahola over de historische plicht van niet-Joden te vechten tegen Jodenhaat en op te komen voor Israël

Reacties zijn gesloten.