Israëlbashen, de Duitse remedie om schuld omtrent Jodenmoord te wissen

Vreedzame pro-Israël betoging van 24 januari 2009 in het Duitse Bochum: Gegen jeden Antizionismus – Solidarität mit Israel

Germany bashing Israel to ease guilt

door Benjamin Weinthal

Waar kruisen grenzeloos enthousiasme voor voetbal en het omvormen van Israël in een diplomatieke bokszak elkaar? In Duitsland, alwaar de bezetenheid omtrent de kansen van het team om de Wereldbeker voetbal in Zuid-Afrika te winnen, de voorbije week werd gekoppeld aan een resolutie met een voorspelbare parlementaire veroordeling van Israël. De conventionele wijsheid onder de Israëlische diplomaten, Joodse niet-gouvernementele organisaties en zelfs sommige reguliere Duitse commentatoren is, dat de Bondsrepubliek de meest betrouwbare bondgenoot is van Israël op het Europese continent.

‘Vredesactivist’ poseert voor de camera’s aan boord van het Turkse schip de m/s Mavi Marmara enkele uren voor de confrontatie met het IDF op 31 mei 2010

Echter, sinds de onderschepping door Israël van de Mavi Marmara, een schip vol met radicale islamisten en drie anti-Israëlische Duitse leden van linkse partijen, die getracht hebben een legale maritieme blokkade te doorbreken, wordt Duitsland ’s houding ten opzichte van Israël steeds meer bevooroordeeld, zoniet ronduit vijandig. Alle reguliere Duitse democratische partijen – variërend van de Christen-Democratische Unie / Christelijk-Sociale Unie (CDU/CSU) en haar coalitie partner – de Vrije Democraten (FDP) – tot aan de sociaal-democraten en de Groenen – hebben vorige week een alliantie gevormd met de fel anti-Israëlische linkse partij, om Israël op te blazen in een zeldzame show van wetgevende unanimiteit.

Het Duitse parlement riep Israël op om in te stemmen met een onafhankelijk onderzoek naar de inbeslagname van de Mavi Marmara en tegelijk ook de blokkade van Gaza te beëindigen; het noemde ook de inspanning van de Joodse staat om zichzelf te verdedigen een “schending van het beginsel van evenredigheid.” Rainer Stinner, de woordvoerder van de FDP omtrent buitenlands beleid, de partij van de minister van Buitenlandse Zaken Guido Westerwelle, zei: “De gemeenschappelijke motie over alle partijen heen, die wij vandaag ter overweging hebben genomen, heeft al meteen gevolgen voor het publiek; dat op een correcte manier werd voorgelicht. Want wat we momenteel meemaken is echt een nieuwe stap voorwaarts in het gezamenlijke Duitse buitenlandse en veiligheidsbeleid. Ik kan dat ten zeerste waarderen.” [Stinner op zijn website op 22 juni 2010: “Wir fordern in einem interfraktionellen Antrag eine internationale Untersuchung des Einsatzes, die das Vorgehen beider Seiten, einschließlich möglicher Verbindungen einiger Organisatoren zur radikalislamischen Hamas und anderen radikalen islamistischen Organisationen, in den Blick nehmen soll. [..] Wir unterstützen die Forderung der Europäischen Union nach einer sofortigen Aufhebung der Gaza-Blockade.

Zijn tegenhanger van de Linkse Partij, Wolfgang Gehrcke, de woordvoerder inzake buitenlands beleid, stelde een dramatische verschuiving vast in Duitsland jegens Israël en zei: “Dit betekent dat, voor het eerst in de kwestie omtrent het Midden-Oosten, alle partijen in de Kamer een gemeenschappelijke ontwerpresolutie hebben.” Volgens waarnemers, is Gehrcke een fervent voorstander van Hamas en Hezbollah, die Israël gelijkgestelde met nazi-Duitsland. Gehrcke ontving lof van adjunct Phillip Missfelder van de Christen-Democratische Unie, de partij van bondskanselier Angela Merkel.” Zelfs indien vaak de indruk ontstaat in de beeldvorming naar buiten toe dat de linkse partij een fundamenteel andere mening heeft, geloof ik, mijnheer Gehrcke, dat de verklaringen die u heeft gemaakt op verschillende tijdstippen, er geen twijfel laten over bestaan dat u zich op dezelfde golflengte bevind zoals wij,” zei Missfelder.

Op zijn website schrijft Philipp Missfelder, dat hij gelooft dat de resolutie “de veiligheid van Israël versterkt”. “In einem gemeinsamen Antrag haben meine Fraktion von CDU/CSU sowie FDP, SPD und Grüne klargestellt, dass Israels legitime Sicherheitsinteressen vollständig gewahrt werden müssen. Das Existenzrecht Israels muss allgemein anerkannt werden. Besonders die radikal-islamistische Hamas ist deshalb aufgefordert, dies jetzt zu tun. Nur dann kann es wirklichen Frieden in dieser Region geben.” Missfelder zetelt in de bestuursraad van de Koordinierungsrat deutscher Nicht-Regierungsorganisation gegen Antisemitismus e.V. Toen hem werd gevraagd over de bestuurlijke alliantie van Missfelder met een advocaat van Hamas en Hezbollah en of de Raad van plan is om hem te ontslaan, schreef Klaus Faber, een vooraanstaand lid van de Raad maandag j.l. in een email aan The Jerusalem Post dat “de heer Missfelder bij ons en bij anderen bekend staat voor zijn vastberaden houding inzake de strijd tegen anti-semitisme en zich keert tegen posities die Israël trachten te delegitimizeren.”

Door zich te beroepen op de veiligheidsbelangen van de Joodse staat als voorwendsel om de anti-Israël resolutie te rechtvaardigen, proberen de Duitse politici de aandacht af te leiden van een bloeiende Duits-Iraanse handelsrelatie die, volgens deskundigen, de veiligheid van Israël ondermijnt. Het Duits-Iraans handelsvolume van jaarlijks ruwweg 4 miljard dollar is een stevige steun voor de Holocaust-ontkennende regering van Mahmoud Ahmadinejad en de Opperste Leider Khamenei. Rainer Stinner van de FDP heeft de handel met de Iraanse Revolutionaire Garde verdedigd, een door de VS wereldwijd aangeduide terroristische entiteit. “Als we de Revolutionaire Garde op onze EU terreurlijst zouden plaatsen dan zou dit de facto resulteren in een breed economisch embargo dat noch Duitsland, noch de andere EU-lidstaten willen,” zei Stinner.

Dr. Matthias Künzel, een autoriteit op het gebied van Duits-Iraanse betrekkingen, schreef in juni op zijn website, dat “De klantenkring van de FDP – terreur of geen terreur – graag goede zaken zou blijven doen.” De grote Duitse media hebben Stinner’s uitspraken genegeerd over zijn steun voor de terreurorganisatie de Revolutionaire Garde, die vastberaden achter het illegale nucleaire wapenprogramma van Iran staat en de internationale terreur tegen Joden en Israëli’s. Critici zien de resolutie van vorige week als een zoveelste poging om Israël internationaal te isoleren en de schuld omtrent het incident met de Gaza-vloot volledig in de schoenen van Israël schuiven, en als een manier van de Duitse parlementariërs door het meten met twee maten en gewichten het Israëlische defensiebeleid eenzijdig te veroordelen.

De term “dubbele standaard” is een kernelement van de definitie van de Europese Unie van de hedendaagse antisemitisme. Volgens de EU, wordt onder antisemitisme begrepen: “het meten met twee maten door van [Israël] een gedrag te eisen dat van geen enkele andere democratische natie wordt verwacht of verlangd.” De Duitse Bondsdag heeft geen interfractionele resoluties uitgegeven jegens de Verenigde Staten voor de blokkade van Cuba en ook geen afgegeven aan de strijdkrachten van het Verenigd Koninkrijk die betrokken zijn bij schendingen van de mensenrechten in Irak. Unanieme Duitse parlementaire resoluties die gericht zijn tegen Hamas voor het afvuren van meer dan 8000 raketten op Israël in de afgelopen jaren, ontbreken opvallend in de uitgaven en edicten van de wetgevende werkzaamheden.

Evenmin heeft het Duitse parlement een resolutie uitgegeven ter veroordeling van de herbewapening van Hezbollah sinds het einde van de Tweede Libanonoorlog in 2006. Volgens de door de Verenigde Naties bemiddelde staakt-het-vuren-overeenkomst, moet Duitsland helpen om de levering van wapens aan Hezbollah te blokkeren. Hoe kan men dan verklaren dat de meeste betrouwbare partner van Israël in Europa een parlementaire resolutie heeft goedgekeurd die de veiligheidsbelangen van Israël in gevaar brengt? Er is geen ander land dat zoals in Duitsland zulke intense emotionele gevoelens van walging jegens Israël kan opwekken.

De Nederlands-Joodse schrijver Leon de Winter schrijft in The Wall Street Journal in juni, dat geprobeerd werd deze uitbarsting van haat te verklaren. De Winter merkte op dat de Europeanen “het moe zijn om de schuld te moeten dragen voor de uitvoering van de vernietiging van de Joden op het continent. Ze zijn begonnen met te verlangen naar bepaalde vorm van historische bevrijding.”

Aldus is Duitslands gerichte obsessie jegens Israël om het te beladen met schuld, grotendeels een poging om zich te zuiveren van de in haar diep verankerde gevoelens van schuld over de misdaden van de Shoah. Israël en de Joden vormen een permanente levende herinnering aan de Holocaust. Alzo is de anti-Israël Bondsdag resolutie niet zozeer een uiting van een voorzichtige kritiek op het buitenlands beleid, maar eerder een daad van absolutie voor een door schuld geteisterd land dat vaak Israël beschouwt als een verstoorder van de vrede in plaats van een liberale democratie met gedeelde westerse waarden.

Kortom, het is Duitse schuld, stom.


Bronnen: The Jerusalem Post: Comment: Germany bashing Israel to ease guilt door Benjamin Weinthal van 6 juli 2010;