Met de strop om de nek van Israël

The Noose Around Israel’s Neck

door Daniel Greenfield

Israël wordt opgehangen aan de galg, die in het openbaar werd opgericht op de grond van de Verenigde Naties en voorzien is  van vele extra meters touw, die met gulle hand door de islamitische wereld wordt aangereikt. Echter,  de beulen zijn meestal westerlingen die nog steeds denken dat de islamitische op lynchen beluste meute nog net op tijd op de stoep van hun inkomdeur kan tot staan worden gebracht, mits de dood van het slachtoffer [Israël].

Er zijn drie dingen die je kan doen als je zal worden opgehangen. Je kunt mooi en trots rechtop [naar het schavot] lopen, of je kan enkele schitterende eindcitaten declameren, of je martelaarschap insluiten in het historische geheugen van de mensheid en dan vervolgens toestaan dat je wordt opgehangen. Joden hebben een grote dosis ervaring met dat soort van martelaarschap.

Als alternatief kan u proberen – tijdens uw weg helemaal naar de galg – uw zaak te bepleiten met het argument dat er een vergissing werd gemaakt, dat uw zaak onzorgvuldig werd behandeld, smekend om iemand die naar u wil luisteren om om iets te doen. Deze manier eindigt ook in een opknoping. Maar het is het opknopen van een slaaf waaraan niet het minste greintje waardigheid aan verbonden is. Een man die sterft terwijl hij zijn moordenaars smeekt zijn leven te sparen, en zijn lot legt in de ‘eerlijkheid’ van leugenaars en huichelaars wiens eigen misdaden het slechtste van hemzelf nog steeds als een deugd laat lijken, is een laffe onnozelaar.

Want er is eigenlijk maar één ding dat je nog kunt doen als de strop om je nek wordt gelegd: verzet. Een strop werkt door het touw rondom je nek aan te trekken en je luchtpijp af te knellen of ook door het breken van je nek. Als je kan weerstaan aan het aantrekken van de strop, kan je eigenlijk overleven. Aan de andere kant, als je alle procedures volgt, als je toestaat dat je handen op je rug worden vastgebonden en de strop wordt vastgemaakt rondom je nek, want je hebt grenzeloos veel vertrouwen in het systeem dat alleen maar het beste met je voor heeft – wordt je dood onvermijdelijk.

Zeventien jaar lang is Israël op weg naar de galg. De leiders hebben het naar daar geleid aan de neusring van de internationale toezeggingen. De mensen werden er naartoe onderwijl ze blijven weigeren in te zien wat hen in de toekomst te wachten staat, zelfs terwijl het bloed van de straten werd weggespoeld. Elke poging om tot een vreedzame oplossing te komen, heeft elke toegeving en bewijs ter goeder trouw, heeft alleen maar de touwen rondom zijn handen en de strop om zijn nek aangetrokken.

Dat komt omdat elke toegeving die Israël heeft gemaakt, niet alleen haar vermogen om zich te verdedigen verder heeft aangetast, maar ook het vermogen om fundamentele zaken uit te voeren die in het belang van de eigen natie zijn zoals bijvoorbeeld het bouwen van woningen. Elk gebaar en akkoord dat Israël ooit heeft ondertekend, heeft het land vastgeklonken aan steeds meer beperkende voorwaarden. En geen van alleen heeft ooit vrede gebracht. Het enige wat ze ooit hebben gedaan, is de lat hoger gelegd voor de volgende ronde van toegevingen die door de vijand, haar handlangers en medestanders worden geëist in de volgende fase van de onderhandelingen.

Dit is geen vredesproces en dat is het ook nooit geweest. Het is een publieke lynchpartij

Dit is geen vredesproces en dat is het ook nooit geweest. Het is een publieke lynchpartij. Het is het lynchen van een land waarvan de enige echte misdaad is dat haar bestaan een belediging is voor het religieus fanatisme en de vooroordelen van een miljard moslims, die zeggenschap hebben over een groot deel van de olie in de wereld en waarvan de volgelingen bereid zijn om in bijna elke grote stad in de wereld, in de straten rellen te stichten en mensen te vermoorden bij de geringste ergernis.

Ramallah, 12 oktober 2000. Aziz Tzalha toont zijn bebloede handen aan het gepeupel nadat hij met blote handen een Israëlische soldaat vermoordde

De lynching begon als een proces waarbij de moordenaar een mooi kostuum droeg en zijn slachtoffer een oranje overall in het beklaagdenbankje zat. Elke dag voor de duur van het proces, werd de moordenaar telkens toegestaan om de rechtszaal te verlaten en opnieuw te doden. En elke middag zou hij met bebloede handen naar de rechtszaal terugkeren terwijl rechter en juryleden zouden doen alsof ze het niet hadden gezien. En als het slachtoffer het durfde te wagen de aandacht te vestigen op diens bloedige handen, zou hij het zwijgen worden opgelegd en hem verteld worden dat die moorden niet zijn schuld zijn. Was het tenslotte hij niet die de moordenaar had uitgedaagd om al die moorden te plegen?

Nu loopt het proces ten einde. De farce dat de procedure ooit iets te maken had met vrede, moet nog ontrafeld worden. En we kunnen daar Hamas en Obama voor bedanken. Het eindspel is maar al te duidelijk. Het ongedaan maken van die “fout” die het mogelijk heeft gemaakt dat de oudste en meest vervolgde minderheid in het Midden-Oosten haar vaderland terug kon opeisen van de tirannie van de islamitische kaliefen en sultans. Om te dienen als thuisland voor hun vervolgde broeders uit het oosten en het westen. Van het zuiden en uit het noorden. Die fout dus.

En dat in een jaar waarin het Iraanse regime demonstranten verkracht en vermoord na gestolen verkiezingen. Een jaar waarin China en Noord-Korea politieke dissidenten blijven martelen en vermoorden. Waar in Saoedi-Arabië en Dubai Zuidoost-Aziatische dwangarbeiders leven. In Venezuela waar president Chavez verder gaat met het opdoeken van onafhankelijke media en het gevangen zetten van tegenstanders van het regime. Waarin Turkije duizenden Koerden als politieke gevangenen blijft opsluiten terwijl het tezelfdertijd Cyprus bezet houdt. In welk jaar Rusland de democratie blijft ontmantelen en journalisten vermoorden. In welk jaar Soedan volkerenmoord blijft uitvoeren en de rest van de wereld van op de zijlijn treurig staat te knikken maar intussen gewoon doorgaat met business as usual. In dat jaar wordt Israël bestempeld als de hoofdschuldige voor een dergelijke laffe daad als het uitschakelen van een terroristische leider van Hamas in Dubai, en het onderscheppen van een flottielje dat steun en comfort wilde verlenen aan Hamas. Elk land, met inbegrip van de naties op deze lijst, haasten zich met hun veroordelingen naar voren en eisen dat Israël ter verantwoording wordt geroepen. Verantwoordelijk voor wat? Voor de weigering zich te laten lynchen.

Telkens wanneer Israël zich probeert aan te passen, komt het in plaats van elke keer weer een stap dichterbij de galg. Het laat toe dat de strop verder om zijn nek wordt aangespannen. En elke keer wanneer dat gebeurt, moet het harder vechten om lucht te krijgen. Uiteindelijk als de dingen op deze manier blijven voortduren, zal er helemaal geen lucht meer over zijn. Enkel nog een trieste eenzame figuur die zich slingert doorheen de hete oostelijke wind uit de woestijn. En klinken alleen nog de kreten Ibtach al Yahood [“Vermoordt de Jood“] tussen het puin van de steden en tuinen van Jeruzalem, Haïfa, Tel Aviv en Ariël.

Israël kan niet overleven door zich aan te passen aan een meute lynchers

Israël kan niet overleven door zich aan te passen aan een meute lynchers. Dat kan alleen maar door de moed te hebben haar te trotseren. Als de internationale gemeenschap op verzoek van de islamistische lynchbende de parameters van de overleving van Israël dicteert, moet het die parameters uitbreiden door ze naar de andere kant in te drukken. Wanneer zij die terroristen willen erkennen, dan doden we die terroristen. Als ze de Gaza-blokkade willen doorbreken, dan heroveren we Gaza. Als ze eenzijdig een Palestijnse staat willen creëren, dan annexeren we die gebieden. Accommodatie is een strop. Verzet ademt de lucht van vrijheid. Telkens wanneer Israël zich terugtrekt, wordt het daarvoor veroordeeld. Wanneer het vooruitgang maakt, wordt het daar eveneens voor veroordeeld, maar wordt haar vrijheid van handelen vergroot.

De wereld zal Israël altijd veroordelen, ongeacht de intenties. Maar ongeacht hoe je het ook wil noemen, die veroordelingen winnen alleen maar aan kracht wanneer Israël toelaat dat haar acties door hen worden gedicteerd. Israël wordt niet veroordeeld omwille van wat Israël doet. Het wordt veroordeeld wegens het ziekelijke patroon van islamitische onverdraagzaamheid, links radicalisme en internationale dhimmitude die zich slechts op één plaats afspeelt. Dit is een patroon van de haat waar niks tegen te beginnen is. Het kan alleen maar worden genegeerd.

Als je luistert naar de bedreigingen en de hoon van degenen die je haten, geef je ze de macht over jezelf. Wanneer je probeert aan hun gedrag tegemoet te komen en hun gunst te winnen, zullen hun haatuitbarstingen jegens jou alleen maar toenemen. Want het is niet jouw gedrag dat ze haten, het ben jijzelf. Door het tonen van je zwakte, nodig je ze uit om jou aan te vallen. Door het geven van macht over je aan je vijanden, wordt het enige wat je zal bereiken is dat ze zich op het waanzinnige af telkens meer willen laven aan jouw kwetsbaarheid. Als je op deze manier blijft doorgaan, zal je eindigen als een slaaf of als een lijk. Een slaaf als het voor hen nog nut heeft je in leven te houden. Een lijk als ze dat niet doen. Hoe je het ook maar bekijkt, je hebt je hoofd in de strop gestoken die ze voor jou hebben gemaakt.

Israël kan op deze manier niet blijven doorgaan. Geen enkel land kan dat lang volhouden. Maar het doet dat toch, opmarcheren naar de galg, om aldus te protesteren dat er een verschrikkelijke vergissing in het spel is geweest. Maar er is helemaal niks fout. Helemaal niet. De beulen hebben welwillend geknikt en beloofden om het na te kijken, toen ze zijn handen achter zijn rug vastbonden. Het is een farce en iedereen – behalve de domste onder de lynchbende – en de veroordeelde weten dat.

Maar net zoals in die anekdote waarin de veroordeelde man een blinddoek afwijst voor de executie wordt uitgevoerd, worden we ervoor gewaarschuwd om vooral geen problemen te scheppen. Ga op een rustige wijze. Adem diep in en uit. Binnenkort is het allemaal voorbij. Wat zal de wereld zeggen als we er ons tegen zouden verzetten? Precies wat de wereld nu zegt. Dat we de bullebak van de buurt zijn. De relschoppers die aan de basis liggen van alle problemen van de overigens zeer vreedzame naties van het Midden-Oosten. De worm in de mooie gezonde appel die bedekt is met islamitische tirannieën.

Elke bedreiging die werd geuit is tot stand gekomen nadat Israël toegevingen had gedaan, niet omdat het dat weigerde. Elke keer dat Israël de grote baan heeft gekozen, werd het door haar vijanden in een hinderlaag gelokt vanuit lager gelegen wegen. De tijd is al lang verstreken om om wakker te worden en een aantal lessen te trekken. De strop wordt aangetrokken. En de natie snakt naar zuurstof. Die ademtocht was Jeruzalem. De volgende zal Galilea worden. En wat dan? Hoe veel meer ademtochten hebben we nog over vooraleer we stikken en sterven?

Voor [de akkoorden van] Oslo, werd Israël met terreur bedreigd indien zij [de akkoorden] niet zouden toepassen. Het voldeed aan de akkoorden en de terreur nam nog toe en in varianten. En als niet verder werd onderhandeld, werd het bedreigd met een internationaal isolement. Het onderhandelde. Het gaf toe. En het werd toch geïsoleerd. Het werd bedreigd met een boycot, en het gaf toe, en de boycots kwamen toch. Nu dreigen ze met de eenzijdige erkenning van een Palestijnse staat. Gevolgd door een Eén-Staat-Oplossing. Gevolgd door een internationale interventie. Strop, galg en alles erop en eraan. En denk je dat er iemand is die gelooft dat het allemaal wel niet zal gebeuren, ook als Israël aan Abbas en zijn terroristische trawanten hun eigen officiële staat geeft met een hoofdstad in Jeruzalem?

Geen enkel compromis heeft tot nu toe gewerkt. Wat betekent dat ook geen enkel compromis zal werken. Een proces waarin van de ene kant herhaaldelijk compromissen worden gevraagd en de andere kant herhaaldelijk dreigt en neemt, is geen proces maar een overval. Als een man je bedreigt met een pistool, dan zou je kunnen denken dat je hem dat kan afkopen. Totdat hij telkens weer maar blijft terugkomen. En dan is dat niet langer een bedreiging, dan is het een methode, een werkwijze. Israël zit in dat proces, of beter gezegd: het wordt verwerkt. Aan het eind van het proces wacht de dood. Als je enkel het kanon in het oog houdt, en niet het patroon van de bedreigingen, kan je blijven toegeven en toegeven totdat je je huis hebt afgegeven, je vrouw en je kinderen en op het einde hou je niks meer over dan enkel nog je leven. En ook dat zul je nog verliezen. Dat is de aard van de methode. Om te overleven, moet je niet enkel het pistool zien maar ook de methode waarvan het deel uitmaakt.

De voorbije maand had een goede les moeten zijn. Een grimmig bewijs van het feit dat zelfs toen Israël zich had teruggetrokken uit Gaza, het Hamas heeft toegestaan om het te besturen en het niets anders heeft gedaan dan te voorkomen dat Hamas toegang kreeg van buitenaf, de hele wereld huilde alsof Israël het land van het begin tot het einde had gevuld met graven, zoals Soedan of Iran of sommige van de andere leden en voormalige leden van de VN-Commissie voor de Mensenrechten deden. Dat is wat zij gerechtigheid heten. Het is een bende lynchers. En wat doet Netanjahoe als antwoord? Zoals bijna iedere Israëlische regering voor hem heeft gedaan, hij bouwt de blokkade [van Gaza] weer af. Want met een lekker hapje zal de honger van de bende lyncherd wel worden gestild. Dat zal het toch, of niet soms? Zal het niet?

We praten niet langer over de onderhandelingen. Of elke serieuze discussie over een staat. We hebben het over de hele wereld die als één stem moet opkomen om haar rechten te verdedigen jegens een genocidale organisatie die wordt gefinancierd door Mahmoud Ahmadinejad, wiens charter de volgende woorden bevat: “Op de Dag des Oordeels, zullen de moslims tegen de Joden vechten die zich zullen verbergen achter rotsen en bomen. De rotsen en bomen zullen roepen: O moslim, een Jood verbergt zich achter mij. Kom hier en doodt hem.” De schijn is over en uit. Dit gaat niet over iets dat lijkt op vrede. Dit gaat over de dood. Dit is een lynchpartij. Sommige zullen dat graag verwelkomen. Anderen denken dat ze geen andere keuze hebben. Dat ze met een enkele moord de tolerantie van de Dar Al Islam kunnen afkopen.

Dit is zoals een strop eruit ziet. Dit zijn de galgen. Zoals de handen werden vastgebonden, verliest Israël het vermogen om zichzelf te verdedigen. Als de strop strakker wordt, zal Israël sterven. Alleen door ons te verzetten tegen de strop, kan het overleven. Alleen door te vechten om de handen weer vrij te maken, zal het zich kunnen verweren. Het pad van de overgave is het pad van de dood. En nadat Israël is gestorven, zullen haar eigen beulen de volgende [slachtoffers] zijn. Omdat het lynchen nog maar pas is begonnen. Zijn eetlust wordt opgewekt door de dood. Zijn honger zal alleen worden aangescherpt door bloed en nooit verzadigd raken. En het zal de hele wereld overdekken met bloed als het niet wordt gestopt. Maar nu trekt de strop aan. Alleen nog een beetje lucht blijft over. Wat gaan we doen met dat beetje lucht? Oproepen tot rechtvaardigheid of vechten met al onze kracht om de strop van ons weg te duwen. Net zolang we nog de keuze hebben. Wanneer als straks de strop zijn werk heeft gedaan, hoeft het allemaal niet meer.

“Well, the chances are against it and the odds are slim
That he’ll live by the rules that the world makes for him
’Cause there’s a noose at his neck and a gun at his back
And a license to kill him is given out to every maniac”

Uit “Neighborhood Bully” van Bob Dylan

Bron: Sultan Knish: The Noose Around Israel’s Neck door Daniel Greenfield van 16 juni 2010; vertaald door Brabosh.com op 4 juli 2010

3 gedachtes over “Met de strop om de nek van Israël

  1. Baruch Ha Ba B’shem Adonai (“Gezegend is hij die komt in de naam van de Heer”)

    “Mijn rechterhand mag verlamd raken, als ik Jeruzalem zou vergeten! Als ik Jeruzalem niet zou bezingen als de mooiste en hoogste stad, zou mijn tong krachteloos in mijn mond mogen liggen.” [Psalmen: 137:5-6]

    Like

  2. Israel stel uw hoop op God bij Hem is veel verlossing.
    Israels God heeft het laatste woord.
    En het ziet er slecht uit voor de wereld als zij zo blijft handelen. Jesaja 60:12 Want het volk en het koninkrijk,die u niet willen dienen,zullen ten gronde gaan ,en die volken zullen zeker verwoest worden

    Like

  3. Israël is het meest geduldige land ter wereld, wanneer wij van uit Nederland continu op Duitsland zouden schieten dan krijgen we alles weer dubbel terug en natuurlijk een inval in Nederland die niet vriendelijk zou zijn.
    Daarom heb ik een enorme bewondering voor Israël en weet zeker dat al dit onrecht door onze God gewroken zal worden als Hij Zijn Zoon naar deze wereld zal zenden om Zijn broeders/zusters te helpen.
    Daarom sta ik vierkant achter Israël want besef goed wat er is gebeurd toen Hitler de holocaust liet uitvoeren. 6 miljoen doden , met een gemiddelde lengte van 1.70 meter en u legt elke dode achter elkaar dan krijgt u een lengte van af hartje noordpool tot op de evenaar. Allemaal dode Israeliërs/Joden het is een gruwel. Bedenk ook hoeveel er al voor de oorlog vermoord zijn in de Europese landen, dat zijn er ook miljoenen en met de wegvoering uit Israël door Rome. In de loop der tijden zijn er wel ongeveer 18 miljoen Joden gestorven dat is driekwart van de omvang van de aarde. Afschuwelijk, wij kunnen niet anders dan Israël liefhebben om Gods Woord maar ook uit liefde over wat ze mee gemaakt hebben heeft nog nooit een volk meegemaakt.
    Robinson

    Like

Reacties zijn gesloten.