Mensenrechten en de Verenigde Naties: Schreeuwen in de Arabische woestijn

  • Sinds haar oprichting in 2006 heeft de Mensenrechtenraad 40 veroordelingen van landen afgeleverd waarvan 33 van hen gericht waren jegens het democratische Israël. Als gevolg daarvan, zijn de grootste schenders van de mensenrechten in de wereld, met inbegrip van de grootste misdadigers, genegeerd en straffeloos gebleven.
  • Van de tien speciale noodbijeenkomsten van de Mensenrechtenraad waarin landen worden bekritiseerd, zijn er zes gericht jegens Israël. Recente en uitvoerig gepubliceerde slachtingen op onschuldigen in Iran, China, Nigeria, Irak, Pakistan, Afghanistan, Kenia, Zimbabwe – werden allen volledig genegeerd.
  • De agenda van de Mensenrechtenraad, die elke sessie domineert, houdt altijd haar vaste blik gericht op Israël. Geen enkel ander land in de wereld is wordt op deze wijze gediscrimineerd. De anti-Israël resoluties van de Mensenrechtenraad, het eenzijdige Goldstone Rapport, de haatdragende verklaringen van EAFORD – al deze zaken verschijnen onder de noemer van de sterk bevooroordeelde agenda, die het symbool is geworden van de systematische discriminatie jegens Israël door de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties.
Hillel Neuer: Eén tegen Allen

Watching the Watchers

door Howard Bokser

Hillel Neuer, afgestudeerd aan de Concordia Universiteit in Canada in 1993 is een druk bezet man. Neuer is Uitvoerend Directeur van VN Watch, een niet-gouvermentele organisatie (ngo) die nauwlettend toekijkt op de controversiële Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties die haar kantoren heeft in Genève, Zwitserland, de Verenigde Naties in New York en schendingen van de mensenrechten overal in de wereld monitort. “En discussies over mensenrechten zijn 24 uren per dag aan de orde,” zegt Neuer.

Morris B. Abram

VN Watch (unwatch.org) werd opgericht in 1993 door Morris B. Abram (1912-2000), een Amerikaanse advocaat die na het einde van de Tweede Wereldoorlog op het Proces van Neurenberg werkte in de staf van rechter Jackson waar de nazi-top zich moest verantwoorden voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, hij was een vooraanstaande advocaat in de beweging voor de burgerrechten, diende onder vijf Amerikaanse presidenten en was de afgevaardigde voor de Verenigde Staten bij de Verenigde Naties in Genève.

De opdracht van VN Watch is om de prestaties van de Verenigde Naties te controleren met de maatstaf van haar eigen charter. Zij wordt ook vaak door de internationale media organisaties opgeroepen om analyses en commentaren te geven op de Verenigde Naties en kwesties omtrent de mensenrechten. “In een bepaald jaar, kunnen we worden geciteerd in 250 afzonderlijke artikelen in Reuters, The Economist, The International Herald Tribune, The New York Times of The Wall Street Journal. En ik heb aan debatten deelgenomen op CNN, Fox News, BBC, Al Jazeera en andere tv-netwerken,” vertelde Neuer.

Neuer studeerde af aan het Liberal Arts College en studeerde Politieke Wetenschappen aan de Concordia Universiteit. Hij behaalde vervolgens burgerlijke en common-law-graden aan de McGill Universiteit, rondde zijn laatste jaar af aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Hij bleef in Israël klerk aan het Israëlische Hooggerechtshof en behaalde zijn masters degree van licentiaat in de rechten aan de Hebreeuwse Universiteit. Neuer nam toen een positie op een New York City advocatenkantoor, Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison LLP, en in 2004 werd hij directeur van de VN-Watch.

In de laatste uitgave van het Concordia University Magazine wordt een interview met Hillel Neuer afgedrukt waarin hij over zijn tijd aan de universiteit spreekt, en meer interessant voor ons over de Verenigde Naties en de Raad voor de Mensenrechten en de rol van VN Watch.

Leg de rol van VN Watch uit.

We zijn een NGO en een door de Verenigde Naties geaccrediteerde organisatie. Wij nemen deel aan alle zittingen van de Raad voor de Mensenrechten. Wij hebben het recht om te spreken. NGO’s krijgen die kans niet in New York noch in de Veiligheidsraad en noch tijdens de Algemene Vergadering. Maar in Genève maken we deel uit van het debat.

Hillel Neuer (r) in 2006 samen met Kofi Annan (l), voormalig voorzitter van de VN-Mensenrechtenraad

De missie van de VN-Watch steunt zich op de beginselen van het VN-Handvest, een indrukwekkend liberaal document geschreven door idealisten die werkten voor de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt, vanuit de visie van een internationale organisatie die de beginselen van vrijheid en vrede zou moeten beschermen. Wij monitoren de Verenigde Naties en nemen het woord als we denken dat wordt afgeweken van die beginselen – wat helaas maar al te vaak gebeurt – en wij bevorderen de mensenrechten.

Een groot deel van onze tijd besteden wij om te kijken naar de Commissie voor de Mensenrechten, die een nobele start kende maar – helaas – ontspoorde. Het werd zo erg dat in 2005 toenmalig VN-secretaris-generaal Kofi Annan de commissie daadwerkelijk ophief. Hij zei dat ze gepolitiseerd was geworden en dat landen erin toetraden om de misdaden van hun eigen regeringen af te schermen. Hij stelde voor om de organisatie te schrappen en te vervangen door een Raad voor de mensenrechten. Helaas doet dit nieuwe orgaan niet beter. In feite is het nog erger geworden. De regering van de Libische dictator Muammar Khadhafi werd onlangs verkozen om de Raad de komende drie jaar voor te zitten. Libië zal toetreden tot de bestaande leden zoals China, Cuba, Pakistan, Egypte en Saoedi-Arabië – allemaal landen die stuk voor stuk worden bekritiseerd voor het op grote schaal op systematische wijze schenden van de mensenrechten en die de agenda domineren. Het is de wereld op zijn kop.

Niet verwonderlijk dat deze Raad vaak resoluties goedkeurt die de mensenrechten ondermijnen. Voorbeeld: In mei 2009, nadat Sri Lanka naar schatting 20.000 burgers had gedood in de oorlog met de Tamil-rebellen, liet de Europese Unie een bijzondere zitting van de Raad voor de Mensenrechten samenroepen om Sri Lanka ter verantwoording te roepen. Maar omdat de democratische partijen in de minderheid zijn in de Raad, waren de repressieve regimes in staat om de tekst volledig om te draaien zodat het uiteindelijk een tekst werd vol lof voor het regime van Sri Lanka. Degenen die de sessie hadden ingeleid werden gedwongen hun steun aan het ontwerp weer in te trekken, en hun goede bedoelingen werden in de Raad omgedraaid bij gewone meerderheid.

Hoe past VN-Watch in die vergelijking?

De VN heeft waakhonden nodig. Canada bijvoorbeeld, is een levendige democratie, want we hebben instellingen met verantwoordingsplicht: de vrijheid van meningsuiting, blogs die kritiek uitoefenen op de regering, een onafhankelijke rechterlijke macht, vrije verkiezingen, een vrije pers, enzovoort. Maar wanneer de Raad voor de Mensenrechten een resolutie aanneemt die onjuist is of ronduit op het kwaadaardige af zoals de resolutie waarin Sri Lanka werd geprezen [ipv veroordeeld] dan is er geen verhaal mogelijk, men kan geen beroep doen op instanties zoals een onafhankelijke rechtbank. Dus beperkt onze rol zich ertoe om de VN-beginselen te verdedigen, net zoals het Hooggerechtshof van Canada het Handvest van Rechten en Vrijheden verdedigt tegenover elke overschrijding van de overheid. Een andere belangrijke kwestie voor VN-Watch, dat aangesloten is bij het American Jewish Committee, is het antisemitisme en de ongelijke behandeling van Israël, waarvan we geloven dat die niet enkel Israël schaadt, maar ook Palestijnen, het Midden-Oosten en de Verenigde Naties als geheel.

Embleem van de door de Arabische landen gedomineerde Verenigde Naties

Israël moet ter verantwoording kunnen worden geroepen. Het probleem bij de Raad is dat wij geen enkel evenwicht zien. Israël wordt herhaaldelijk veroordeeld, maar er is nog nooit de minste poging gedaan om de naaste buren van Israël ter verantwoording te roepen, met name dan de Palestijnen, Syrië en zelfs Iran. Deze eenzijdige benadering neemt bij de Israëliers het vertrouwen weg in de Verenigde Naties. Hoewel deze resoluties pro-Palestijns lijken te zijn, zijn ze dat niet. Ze hebben alleen maar de extremisten aangemoedigd, staan elk compromis in de weg en schaden de eigen geloofwaardigheid van de VN als bemiddelaar voor het Midden-Oosten.

Op de laatste zitting van de Raad voor de Mensenrechten van maart 2010, waren er vijf resoluties over Israël en de overige vier resoluties gingen over de hele wereld samen. Dat is belachelijk! Het is schadelijk voor de miljoenen slachtoffers van de mensenrechten in de hele wereld die in omstandigheden leven die nooit het daglicht zien. Er is slechts een zeer beperkte hoeveelheid tijd en middelen die diplomaten zullen besteden aan een zitting van de Raad. Elke eenzijdige resolutie over Israël is verspilling van tijd en middelen waardoor geen resoluties worden gewijd aan de slachtoffers in Tibet, Zimbabwe of Tsjetsjenië. Degenen die deze resoluties indienen of ondersteunen zijn gewoonlijk zelf de ergste schenders van de mensenrechten. Het is een doelbewuste strategie om de aandacht af te leiden van hun eigen inbreuken.

In maart werd Canada bekritiseerd vanwege haar behandeling van minderheden door de onafhankelijke deskundige inzake minderhedenkwesties van de Verenigde Naties de Amerikaanse Gay McDougall. Wat denkt u daarover? De deskundige, die werd aangeduid door de VN-Mensenrechtenraad, kiest elk jaar een aantal te bezoeken plaatsen uit en rapporteert er in de VN over schending van de rechten van minderheden. Een plaats die ze dit jaar uitkoos was Canada. Canada moet zich daarover verantwoorden, maar het is een kwestie van prioriteiten. Canada is een van de beste landen voor minderheden om te leven. Natuurlijk, is dat een blaam [voor het land]. Ik ben opgegroeid in Quebec en ik ben me bewust van de werkelijke problemen en wensen. Dit gezegd zijnde, vanuit een mondiaal perspectief, met de schaarse tijd en middelen waarover de Verenigde Naties beschikken, zou er natuurlijk beter voorrang worden gegeven aan landen die genocide plegen of etnische zuiveringen uitvoeren en waar geen vrije pers is, geen rechterlijke macht, en geen mensenrechtenorganisatie bestaat die het opneemt voor de rechten van de minderheden. Dit zijn slachtoffers die echte hulp nodig heeft van een internationale stem als de Verenigde Naties. Om dan de aandacht af te leiden naar Canada daaruit blijkt, denk ik, een uiterst gebrekkig gevoel voor prioriteiten.

Zijn de Verenigde Naties nog relevant?

De Verenigde Naties zijn nog steeds onmisbaar. Onze wereld van vandaag is geglobaliseerd. We hebben nood aan een mondiale instelling dat een permanent diplomatiek forum voor dialoog kan bieden om op wereldniveau problemen te regelen, zoals gezondheid, arbeid, handel, humanitaire rampen en hulpverlening. We hebben de VN nodig. Maar we moeten de VN op de juiste manier laten werken. Welke macht mag de Raad voor de Mensenrechten hebben? De Raad voor de Mensenrechten heeft niet de macht van het zwaard, dat in handen is van de Veiligheidsraad. Zij heeft geen macht over onze portemonnee, die bij de Algemene Vergadering ligt. Alles wat zij heeft is de macht van schaamte, misbruiken in bepaalde landen in de schijnwerper brengen die anders nooit aan het licht zouden komen. Het is tekenend daarvoor. We weten dat alle landen, inclusief grote schenders zoals China, hard lobbyen om elke kritiek te onderdrukken. Dat bewijst dat woorden belangrijk zijn.

Welk kracht kan VN Watch inzetten?

m een grote bevolking op te voeden door onze boodschap uit te zenden via de omroeporganisaties en aldus druk opbouwen om te hervormen. Onze video’s worden meer dan een miljoen keer bekeken op YouTube. Als we kritiek hebben over een bepaalde kwestie zullen de Verenigde Naties ons horen. Het betekent niet dat ze altijd op de juiste manier zullen reageren, maar ze wordt gehoord. Een paar jaar geleden heeft de voormalige Canadese rechter Louise Arbour en Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN, een verklaring uitgegeven waarin zij het Arabische Handvest voor de Rechten van de Mens prees, nadat het was bekrachtigd door verscheidene Arabische landen. De belangrijkste bepalingen in die tekst zeiden dat het zionisme moet vernietigd worden, samen met racisme. Gelijkstelling van zionisme met racisme is iets wat de VN zelf ooit gedaan heeft maar in 1991 weer heeft ingetrokken.

In zijn memoires beschreef de Canadese jurist John Humphrey, die in 1948 nog heeft geholpen bij het opstellen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, dit soort taalgebruik nog als antisemitisme. We spraken onze afkeuring onmiddellijk over uit. Dit werd opgepikt over de hele wereld, waaronder ook diverse Canadese kranten. Binnen een dag of twee, bracht Arbour een verklaring uit waarin ze haar uitspraken weer introk zeggende dat ze in strijd waren met deze bepalingen. Door onze protest via de media hebben we die intrekking gedaan gekregen. Woorden zijn belangrijk. Het woord is de vader van daad. Regeringen en beschavingen zijn gebaseerd op een perceptie van legitimiteit. Regeringen die niet alleen besturen door de macht; moeten eventueel regeren via het recht en het gevoel van legitimiteit.

Kofi Annan’s laatste woorden op de VN

Niemand – en al zeker niet Ban Ki-moon – die zich nog de afscheidswoorden herinnert van de vorige secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan [°Ghana, 1938] op de Veiligheidsraad van 12 december 2006:

Kofi Annan: Wat heeft decennialang Israëlbashen door de VN uiteindelijk opgeleverd voor de Palestijnen? Niets, helemaal niets

“Sommigen tonen zich bijzonder tevreden door herhaaldelijk resoluties in te dienen en conferenties te houden voor de Algemene Vergadering van de VN die het gedrag van Israël veroordelen. Maar men moet zich ook de vraag durven stellen of dergelijke stappen ooit enige tastbare verlichting of voordeel voor de Palestijnen hebben opgeleverd.

Er zijn tientallen jaren van resoluties voorbij gegaan. Er is een wildgroei van speciale commissies, sessies en toegevoegde secretariaten aan divisies en eenheden [die allen Israël in het vizier houden].

Heeft een van deze ooit het geringste effect gehad op het beleid van Israël of bij de meeste van haar aanhangers bij wie het integendeel het geloof in Israël nog heeft versterkt, dat deze grote organisatie een veel te eenzijdige positie inneemt en daardoor nooit een belangrijke rol in het vredesproces voor het Midden-Oosten zal mogen spelen?”

[Some may feel satisfaction at repeatedly passing General Assembly resolutions or holding conferences that condemn Israel’s behavior. But one should also ask whether such steps bring any tangible relief or benefit to the Palestinians. There have been decades of resolutions. There has been a proliferation of special committees, sessions, and Secretariat divisions and units. Has any of this had an effect on Israel’s policies, other than to strengthen the belief in Israel, and among many of its supporters, that this great Organization is too one-sided to be allowed a significant role in the Middle East peace process?] Lees hier meer.


Bronnen: UN Watch: Concordia University Magazine Profiles Hillel Neuer and UN Watch van 1 juli 2010; Concordia University Magazine, Summer 2010 edition; op Brabosh.com: VN-Mensenrechtenraad andermaal in opspraak van 22 juni 2010; José María Aznar: Het einde van Israël betekent het einde van ons allemaal van 18 juni 2010; Hoe de hele wereld het dikwijls compleet mis kan hebben met Israël van 3 mei 2010; VN weigert om beschuldiging over vermeende Israëlische organenhandel terug te trekken van 1 mei 2010; Dubbele standaarden: Israël doelwit bij uitstek van A.I.-Vlaanderen van 13 april 2010; Incident tussen Belgische voorzitter VN-Mensenrechtenraad en UN Watch over Israël van 27 maart 2010; De speech in de Verenigde Naties die niemand mocht zien noch horen van 7 maart 2010; Israël vs Goldstone: 1 – 0 (medewerkster Goldstone teruggefloten) van 7 maart 2010; Palestijnse klacht: teveel VN-rapporten over Palestijnen van 21 februari 2010; Israël zetelt voor het eerst in randorganisatie van VN-Mensenrechtenraad van 28 januari 2010;

Een gedachte over “Mensenrechten en de Verenigde Naties: Schreeuwen in de Arabische woestijn

  1. Het is niet eenvoudig om ons in deze kwestie tot de ware feiten te bepalen. “Hebben decennia van anti-Israel resoluties ooit iets uitgehaald…voor de Palestijnen?” Dat is totaal niet de vraag, niemand wilde iets bereiken voor de Palestijnen, men wilde van alles bereiken tegen Israel, m.a.w. Israel doen verdwijnen en waarom konden al die resoluties met elkaar dat nu niet bereikten? Omdat onzin gebaseerd op waanzin nooit iets uit zal kunnen halen. Israel weet van wie het Heilige Land is, wie daar de erfgenamen van zijn en wie de valse pretendenten. Deze waarheid wegwissen, daar is de VN nimmer in geslaagd. Waarin dan wel? De VN is zeker medeplichtig aan het groeiend antisemitisme in de wereld, ieder die leugens verkondigt tegen Israel gericht is medeplichtig aan die groeiende dreiging tegen elke Jood. Het begrip “Palestina” staat buiten dit alles in zoverre dat niemand streeft naar de stichting van iets dergelijks. De begeerde ondergang van Israel sleurt het begrip “Palestina” mee de afgrond in.

    Like

Reacties zijn gesloten.