De Boom van het Zionisme

The Tree of Zionism

door Daniel Greenfield

Helen Thomas (°1920) suggereerde dat Joden beter terug naar Polen en Duitsland kunnen gaan [“They should go home to Poland, Germany, America and everywhere else.bron] De Turkse vloot die op weg was naar Gaza, was meer specifieker op de radio: “Ga terug naar Auschwitz” [“Go back to Auschwitz!” bron]. Maar beide zijn slechts bubbeltjes op het oppervlak van het grotere verhaal in de islamitische wereld, dat op grote schaal wordt verspreid door links en extreem-rechts, namelijk dat de Joden buitenlandse vreemdelingen zijn in het land. Op het eerste gezicht lijkt dit duidelijk compleet absurd. Israël is niet zomaar een of andere obscure voetnoot in de geschiedenis of een vergeten stukje van het verleden dat moet worden opgezocht in een encyclopedie.

Beide dominante religies van de wereld ontlenen hun achtergrond uit Israël. David en Salomon, die koningen van Israël zijn, worden zowel binnen de islam als in het christendom als profeten beschouwd. De Joodse geschiedenis is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van het christendom en de islam. Geen gelovige van een van beider religies kan de geschiedenis van het Joodse volk ontkennen zonder tegelijk ook hun eigen geschriften en geloof te ontkennen. Dat betekent dat in de huidige stand van zaken waarbij moslims en sommige christenen beweren, dat Israël in de jaren 1940 zomaar uit het niets kwam opgedoken nadat de wereld zich schuldig voelde omtrent de Holocaust, is een obscene brutaliteit.

Israël werd niet opgericht na de Holocaust. Het werd opnieuw gesticht na de val van het Ottomaanse Rijk dat de deur opende voor volkeren die voorheen onder het Ottomaanse juk leefden, hun eigen landen weer opbouwden en begonnen te besturen. De ironie wil dat Israël slechts een korte vermelding kreeg op de lijst van landen die moesten worden gesticht na de nederlaag van het Ottomaanse Rijk, en die lijst het grootste deel van de Arabische wereld omvatte. Het omvatte ook landen die op dat ogenblik niet zo erg succesvol bleken om hun onafhankelijkheid te verwerven zoals bijvoorbeeld Armenië. Het Zionisme was gewoon een andere nationale bevrijdingsbeweging, een van de velen die een nieuwe impuls kregen na het uiteenvallen van het Ottomaanse en het Oostenrijk-Hongaarse Rijk.

Het anti-Zionistisch discours blijft er op aandringen dat Joden buitenlanders zijn omdat ze afkomstig zijn uit de Diaspora. Maar het woord “diaspora” op zich benadrukt het feit dat de teruggekeerde Joden in feite de leden waren van een religieuze en etnische groep die gedwongen werd het gebied te verlaten en nu aan het terug komen zijn. Ook waren de Joden in deze positie helemaal niet uniek in de post-Ottomaanse periode. Er bestond ook een grote Armeense diaspora over de hele wereld. Zelfs vandaag de dag zijn er meer Armeniërs die buiten Armenië wonen dan erin. Dit doet niets af aan de rechten van de Armeniërs ten opzichte van hun thuisland noch dat het hen tot buitenlanders zou maken. Er zijn nog andere soortgelijke diaspora van volkeren afkomstig uit het het grondgebied van het voormalige Ottomaanse Rijk.

De meerderheid van de Joden die vandaag de dag in Israël wonen zijn vluchtelingen of kinderen van vluchtelingen uit islamitische landen, uit de landen van de voormalige Sovjet-Unie en uit Europese landen die [tijdens de Tweede Wereldoorlog] door de nazi’s werden bezet. Die diaspora worden voortdurend genegeerd ten gunste van wat schamper die “Kolonisten uit Brooklyn” wordt genoemd. Nochtans is het diezelfde media die krachtig deze verkeerde karakterisering propageerde, niet dezelfde maatstaven hanteerde voor de Amerikaanse Arabieren die midden de jaren ’90 verhuisden naar de Palestijnse Autoriteit (net voor ze zouden weerkeren gedégoûteerd als ze waren door de afpersing- en corruptiepraktijken van Arafat’s trawanten). Die diaspora was op de een of andere manier meer legitiem dan de Joodse. Dit vooroordeel is meteen de kern van de zaak tegen Israël.

Het is voor Arabische moslims vanzelfsprekend dat zij het gevoel hebben dat ze meer recht hebben op Israël dan de Joden zèlf. Volkeren van veroveraars hebben wel meer de neiging zich op die manier te voelen. Het is zeker gemeengoed in de moslimwereld. Dat is ook de houding van Turkije wanneer het de rechten van de Koerdische minderheid ontkent. Eenzelfde houding van Iran wanneer zij de rechten van de Azeri minderheid ontkent. Ten aanzien van Israël, vindt zij steun voor haar repressieve houding in de Koran, in de vervolging door Mohammed van de Joden en door te blijven benadrukken dat de islam het Jodendom en het christendom moet vervangen en dat niet-moslims nooit recht mogen hebben om moslims te besturen. Maar het idee dat een volk van veroveraars meer rechten kan laten gelden op het land dan de autochtone bewoners die zij besturen en onderdrukken, is een bizarre perversie van de eigen doctrines van het liberalisme.

Steen van een synagoge in Galilea, 1800 jaar oud

Toch blijft de linkerzijde erop aandringen dat zionisme racisme is, terwijl zij geen dergelijke standaard toepassen op de Arabische nationalisten die zij verdedigen, van Yasser Arafat tot aan Saddam Hoessein, noch op de islamisten die zij volledig witwassen. In tegenstelling tot hen, heeft het Zionisme een land opgericht waar etnische en religieuze minderheden volledige juridische en politieke burgerrechten hebben. Dit is een uniek fenomeen in een regio waar islamitische fanatici en marxisten het uitvechten om repressieve staten te creëren waarin enkel hun dominante groep de kans krijgt om enige invloedsmacht te creëren. Wanneer het idee dat verschillende nationale en etnische groepen het recht hebben op zelfbestuur in landen die historisch gezien van hen zijn, racistisch is – dan is dat zeker ook het geval met vrijwel elke nationalistische groepering op deze planeet – waarvan de meerderheid door de linkerzijde wordt ondersteund.

Nogmaals, de delegitimisering van het Zionisme is logisch gezien onverdedigbaar. Wanneer de Joden geen recht hadden om een eigen staat te vormen, volgens welke mogelijke standaard mogen de Arabieren van het Palestijnse Mandaat dat dan wel, een administratieve regio die werd opgericht in het post-WOI klimaat, zonder rekening te houden met de unieke cultuur en etniciteit? Als de Joodse diaspora onwettig zijn, hoe legitiem was dan de beweging die geleid werd door de in Caïro geboren Yasser Arafat? Als Israël een historische vergissing is, zoals sommige experts met aandrang blijven beweren, wat is Palestina dan? Of omtrent de kwestie Syrië en Jordanië? In plaats van dat zoveel critici van Israël zich nog steeds gedragen als koloniale landkaartenontwerpers en er blijven op aandringen dat zij de macht hebben om te bepalen welke mensen het recht op welk land mogen laten gelden. En van daar uit mogen bepalen welke nationale bevrijdingsbewegingen legitiem zijn en welke niet.

De koloniale landkaartentekenaars hadden op een keer Israël’s weg naar de onafhankelijkheid zoveel moeilijker gemaakt, nadat zij niet enkel werden geconfronteerd met de rabiate vijandigheid van islamisten en de Arabische nationalisten, die weigerden om het gebied te delen met de inheemse inwoners van het land. Dit was nauwelijks een nieuw probleem. Het Arabisch-islamitische tij was gekeerd en onderdrukte elke religieuze en etnische groep in de regio. Van Mohammed’s bloedbaden en slavernij van de Joden op het Arabisch schiereiland, naar de benarde situatie van de Koerden, de Circassiërs, de Armeniërs, de zigeuners, Kopten, aanhangers van het Zoroastristen en vele anderen – was de campagne tegen Israël een poging om haar etnische en religieuze suprematie over de regio te bevestigen over een beginnende minderheid. Het land werd ook gehinderd door de mening van sommigen in het Britse Rijk, dat bepaalde ondergeschikte staten bestuurd door marionetten Arabische monarchieën, eerder in hun eigen belang waren dan een onafhankelijk Israël.

Om deze redenen werd het grootste gedeelte van het Palestijnse Mandaat overgedragen aan de regering van een geïmporteerde koninklijke familie van het Arabische Schiereiland, de Hashemieten. Het koninkrijk dat ze kregen toegewezen werd aangeduid als Jordanië en zou bestemd zijn geweest als het huis voor alle Arabieren op het grondgebied van het mandaat. Helaas besloot het Rijk dat het volledige mandaat diende te bestaan uit dergelijke Arabische afnemerstaten. Om deze reden werd de Joodse immigratie beperkt, stierven miljoenen Joden waarvan sommigen in Auschwitz, omdat het Rijk vond dat het in haar eigen belang was wanneer het hele Israël kon worden omgeturnd naar een ander Jordanië. Het is pas wanneer de toevloed van overlevenden na de oorlog het mandaat onhoudbaar maakte en de Verenigde Staten weigerden om de lopende Britse bezetting te ondersteunen, dat Israël de kans kreeg om op haar eigen twee voeten te staan en te vechten voor haar onafhankelijkheid.

Maar dan nog. Britse officieren voerden het bevel over het Jordaanse Arabische Legioen, dat zij zelf hadden opgeleid. En toen het Arabisch Legioen het oostelijke deel etnisch had gezuiverd van de Joden, werden de bewoners uit de Joodse wijk verdreven en de synagogen vernietigd, en erkende het Britse Rijk de annexatie van Jeruzalem door Jordanië. Een annexatie die door Israël in 1967 ongedaan werd gemaakt en de stad werd herenigd. Een hereniging die Groot-Brittannië, samen met de rest van Europa, weigert te erkennen. En die onder Obama is uitgegroeid tot een internationaal incident toen hij eiste dat Israël zou stoppen met het bouwen van Joodse huizen in Jeruzalem, terwijl hij geen van dergelijke eisen deed aan de Arabische kant. Nogmaals, het komt er in feite op neer dat de Joden minder rechten hebben in hun eigen land dan de Arabische moslims.

Montefiore windmolen, Jeruzalem 1858

De ontkenning van onze rechten op ons land zijn ook niet nieuw. Duizenden jaren lang hebben opeenvolgende Rijken zich een weg gebaand doorheen Israël. Van strijdwagens tot tanks en van speerwerpers tot infanteristen, allemaal zijn ze gekomen en gegaan. Het Assyrische en het Babylonische Rijk, het Griekse en het Romeinse, de Arabieren en de Fransen, de Turken en de Britten. Sommige hebben de Joden die daar woonden compleet uitgeroeid. Anderen hebben hen enkel onderdrukt. Maar op de een of andere manier, hebben de Joden het allemaal overleefd en meegemaakt, of zijn ontsnapt of teruggestuurd. Palestijnse propagandisten buigen zich al zo’n 50 jaar over die resistentie. Joden kijken terug op 2500 jaar van verzet. De wedergeboorte van Israël is de erfenis van die lange strijd. Zowel de plotselinge gewapende conflicten met Romeinse en Jordaanse legionairs en de meer moeizame strijd op het land of werken op boerderijen en het aanplanten van bossen. Het is een strijd die je op dit moment nog kan zien aan de manier hoe Israëlische bewoners zorgen voor kleine percelen grond, zelfs wanneer moslim criminelen en linkse anti-Israël groepen zoals Rabbis for Human Rights hun boerderijen trachten te ontwortelen, vernielen en vernietigen. Het is de gestage geduldigheid van een historisch volk dat geen plannen koestert om elders heen te trekken.

Dit wordt het best uitgedrukt in het apocriefe verhaal van de Romeinse keizer Hadrianus, de vernietiger van Jeruzalem, die op een keer een oude man een vijgenboom zag planten. “Waarom zorg je daar zo goed voor, wanneer je zeker nooit lang genoeg zal leven om haar vruchten te plukken?” vroeg Hadrianus de oude man. “Als ik niet meer zal leven om ze te plukken, dan zullen mijn kinderen dat,” antwoordde de oude man. Die oude man was een Zionist. En doorheen het hele land worden tot vandaag nog steeds vijgenbomen geplant. Als de moslim terrorist wordt gedefinieerd met een bom, wordt het zionisme bepaald door de boom. 240 miljoen bomen werden geplant in Israël. Sommige werden in brand gestoken door Arabisch-islamitische vandalen, en dan worden er telkens weer meer bomen geplant. Want terwijl stenen en bommen kunnen doden of verwonden, zijn het de bomen die het land met hun wortels vasthouden. Zoals de boom voor ieder zichtbaar is maar de wortels niet, zo is ook het Zionisme slechts de oppervlakte groei uit de diepe Joodse verbondenheid met het land van hun vaders. De Boom van het Zionisme werd omgehakt door de Heersers uit het verleden, maar na verloop van tijd ontluiken er weer groene bladeren, want als de wortels van een boom duizenden jaren teruggaan in de tijd, kunnen noch de bijl noch fakkel, noch een vuurpeloton noch de gaskamer, de wortels losrukken uit de heilige aarde.

Het groene mirakel van Israël. Palmbomen in Jericho. Van het eerste tot het laatste beetje groen dat op dit plaatje te zien is werd door de Israëli's aangeplant. Voordien groeide hier niets, helemaal niets

Bronnen: Sultan Knish blog: The Tree of Zionism door Daniel Greenfield van 29 juni 2010; vertaald door Brabosh op 2 juli 2010