Meulenbelt als er vrede dreigt [Ratna Pelle]

land-for-peace

Meulenbelt als er vrede dreigt

door Ratna Pelle

Onlangs kwam het zoveelste anti-Israël boek uit: Anja Meulenbelts ‘Oorlog als er vrede dreigt.’ Het lijkt van het type ‘variaties op een thema’. Na Dries van Agts ‘Schreeuw om Recht’ en Chris van der Heijdens ‘Israël, een onherstelbare vergissing’ weer een boek dat er niet op uit lijkt te zijn de complexiteit van het Midden-Oosten conflict inzichtelijk te maken, maar om aan te tonen dat er één schuldige is, een land dat er eigenlijk niet had mogen zijn, een land dat continu de mensenrechten schendt en etnische zuiveringen pleegt en daarom geboycot, geïsoleerd, gestraft moet worden, totdat het zich als enige in het Midden-Oosten zoals Denemarken of IJsland gaat gedragen of totdat het er niet meer is en vanwege de ‘terugkeer’ van vijf miljoen nakomelingen van de vluchtelingen in een Arabische staat is veranderd. Niet nationalisme in het algemeen is het probleem, maar zionisme, dat als beweging vanaf het begin niet deugde. Niet religieuze intolerantie en fanatisme is het probleem, maar de Joodse extremisten die zich boven anderen verheven voelen. Niet de Arabische dictaturen, waar de rechten van minderheden met voeten worden getreden en mensen om niks in de gevangenis belanden zijn het probleem, maar de discriminatie van Arabieren in Israël.

Je hoeft het nieuwe boek van Meulenbelt niet gelezen te hebben om te raden wat de strekking ervan is, dat scheelt een hoop tijd en ergernis. Die strekking werd me in de boekwinkel snel bevestigd:

Volgens Meulenbelt is Israël geen democratie en heeft het geen grondwet zodat het de Arabieren straffeloos kan achterstellen. De basiswetten en het onafhankelijke rechtssysteem waarin Arabieren geregeld in het gelijk worden gesteld, worden kennelijk genegeerd. Ze toont wel enig begrip voor het feit dat onder de Joden, vervolgd en gediscrimineerd, het idee van een eigen staat ontstond, maar komt daarna gelijk met een aantal bekende mythes: de meeste Joden voelden hier zelf niks voor en alleen een minderheid in Oost Europa zag dit wel zitten. Men wilde helemaal niet perse naar Palestina, en die historische band van de Joden met Palestina valt wel mee. Het oude koninkrijk Israël (en Judea) stelde eigenlijk niks voor, Jeruzalem was maar een provinciestadje en dat al die gebouwen onder koning David zijn gebouwd is zeer twijfelachtig. Israël leefde er als een van de vele volken en heeft dus helemaal geen speciale band met het land. Israël moet daarom een ‘staat voor al haar inwoners’ worden en het idee van Israël als Joodse staat is racistisch. Ze pleit ook voor de terugkeer van alle nakomelingen van de vluchtelingen, en toont zich hiermee duidelijk tegen Joodse zelfbeschikking. Gelijk in het begin legt ze uit dat dit ook voor Israël beter is, en dat daarom veel kritische Joden dat ook met haar eens zijn. Israël heeft meer aan dit soort mensen dan aan de kritiekloze vrienden van het CIDI.

Om met die laatste mythe te beginnen: echte vrienden vallen je niet continu publiekelijk aan, ze overdrijven je slechte kanten niet en poetsen die van je vijanden weg, ze ontkennen je identiteit en je geschiedenis niet, ze vertellen je niet alleen wat je volgens hen moet doen maar luisteren vooral ook naar jouw verhaal en ze laten je in je waarde. Bovenal erkennen ze dat je recht hebt op waar zovele anderen ook recht op hebben: een eigen staat waar je je lot in eigen hand kunt nemen. Het is absoluut een gotspe dat zoveel anti-Israël activisten zich in feite pro-Israël noemen en menen te weten wat goed is voor het land. Als ze daar in Israël nou maar naar Anja, Gretta en Dries zouden luisteren, hadden ze allang vrede gehad, zij het zonder staat.

Meulenbelt is zelf uiteraard geheel van haar objectiviteit overtuigd, iets waar zelfs haar medestander Maarten Jan Heijmans (de Pesoptimist) het niet helemaal mee eens is:

Anja zelf heeft het een paar keer over de paradigmastrijd, een hoofdstuk dat haar boek niet haalde omdat het anders te dik zou zijn geworden en dat daarom op haar website staat. Mensen kijken vanuit die paradigma’s naar het probleem. Paradigma 1 is – kort gezegd – wat Israël doet is altijd goed. Paradigma 2 is ‘er zijn twee volken die strijden om een land’. En paradigma 3 komt erop neer dat Israël met geweld het land in bezit heeft genomen en steeds de schuldige is, omdat het nu eenmaal de sterkste partij is. Maar volgens Anja is er nog een toevoeging mogelijk: je kan partijdig zijn en voor paradigma 3 kiezen, maar toch objectief blijven door de feiten te laten spreken.

Sorry, maar dit is werkelijk van een kleuterschool niveau. Ook als je partij hebt gekozen of je hart meer bij een kant ligt, en dat geldt voor mij ook, ben je hopelijk toch wel in staat te zien dat de kant waarmee jij sympathiseert niet altijd vrijuit gaat en niet altijd lelieblank door het leven gaat. Iedereen in het Midden-Oosten heeft bloed aan zijn handen, smerige dingen gedaan, en geen enkel land is geheel goed of fout. Het is natuurlijk absurd om iemand altijd schuldig te noemen omdat ie de sterkste is. Je bent schuldig omdat je iets hebt gedaan dat verkeerd is, omdat je oorlogen begon of uitlokte of zoveel mogelijk burgers van de andere kant probeert te doden, maar niet omdat je de sterkste bent. Israël heeft het land ook niet zomaar met geweld in bezit genomen, maar dit gedaan nadat het de oorlog was verklaard en de Joodse gemeenschap zelf dreigde te worden gedood en verdreven. En nadat de Arabieren diverse delingsplannen en andere voorstellen voor een compromis hadden verworpen. Als je ervan uitgaat dat Israël altijd schuldig is omdat het de sterkste partij is, kun je uiteraard absoluut niet meer objectief naar de zaken kijken, en dat blijkt ook telkens weer.

Anja Meulenbelt (links) samen met haar idool Yasser Arafat september 2004. Anja Meulenbelt is gehuwd met de Palestijnse ex-terrorist Khaled Abu Zaid

Daarnaast is sterk en zwak erg relatief: als je het conflict tussen Israël en de Palestijnen isoleert van het conflict tussen Israël en de Arabische wereld en ook de islamitische wereld, dan lijken de Palestijnen op David die tegenover het oppermachtige Israël staan. Maar het conflict was van het begin af ook een conflict met de Arabische wereld, dat een Joodse staat in het Midden-Oosten (van welke omvang dan ook) niet zag zitten en daartegen streed. En het was vanaf het begin bovendien ook een religieuze strijd, waarin vanuit of met een beroep op de islam tegen de goddeloze indringers, Joden nog wel, werd geageerd. Voor veel moslims en veel machthebbers in het Midden-Oosten was de strijd tegen Israël religieus geïnspireerd.

Ik vind het opvallend dat Meulenbelt maar met die paradigma’s blijft zwaaien, alsof ze de uitvinding van de eeuw zijn. In een reactie op een kritische recensie in Vrij Nederland (van een ontiegelijk jij-bak niveau) komt ze er ook weer op terug. De recensent zat in paradigma twee en dat deugt natuurlijk van geen kant. Iemand die meent dat twee volken vechten om hetzelfde land en beide daarbij soms grof geweld gebruiken, is natuurlijk helemaal ingepalmd door de oppermachtige zionistische lobby en durft vanwege ons schuldcomplex vanwege de Holocaust de waarheid niet onder ogen te zien. Mensen die op haar blog reageren en niet genoeg kritiek op Israël hebben, worden meteen in paradigma een of twee gestopt en vervolgens als een kleuter behandeld. Haar uitgever deed er verstandig aan haar ervan te overtuigen het geneuzel over die paradigma’s eruit te laten.

In reactie op de kritische recensent schrijft ze verder:

En dit is wat dan onherroepelijk gebeurt: de tegenstanders gebruiken ons engagement als een argument tégen, want als je betrokken bent dan ben je niet meer objectief zeggen ze. Zo vindt die recensent in VN het nodig om even te vermelden dat ik getrouwd ben met een Palestijn die in de gevangenis heeft gezeten. Inderdaad, en geen geheim. Maar wat zegt dat over de inhoud van mijn boek? Niks. Maar in plaats van te constateren dat ik er kennelijk veel van afweet, is de suggestie dat ik niet weet wat ik zeg, omdat ik er te dichtbij sta. En – dat is het valse – de subtekst is dat de meneer die dat zegt natuurlijk wel ‘objectief’ is, hoewel zijn eigen partijdigheid er van afdruipt. Hij is alleen niet eerlijk genoeg om die te benoemen. Waar of niet? Zo gaat het vaak.

Ik durf haast te wedden dat Meulenbelt, net als andere voorvechters van de Palestijnen, het wel zeer verdacht vindt wanneer de schrijver van een boek met een zionistische Jood is getrouwd, die -heaven forbid – ook nog in het Israëlische leger heeft gezeten. Wanneer iemand betrokken is bij Israël en vanuit die betrokkenheid actief is voor een pro-Israëlische organisatie, reizen organiseert om Israëls kant te laten zien, projecten in Israël steunt of anderszins geëngageerd is, wordt dat altijd, zonder uitzondering, tegen die persoon gebruikt. Je bent van ‘de Lobby’, en dan weten we het wel. Dan deug je niet.

De recensent constateerde bij het lezen van Meulenbelts boek kennelijk niet dat ze er veel van afweet, maar dat ze nogal eenzijdig en partijdig naar het conflict kijkt. Hij constateerde blijkbaar dat het feit dat ze met een Palestijn getrouwd is en zo geëngageerd is wel degelijk invloed heeft op haar boek. Het is theoretisch misschien mogelijk dat dat niet gebeurt, maar in de praktijk werkt het vaak zo dat als je je erg met een zaak vereenzelvigt, als al je vrienden aan een kant staan en je partner al helemaal, dat het dan wel erg moeilijk wordt om ergens nog echt objectief naar te kijken. Het feit dat de recensent een zo duidelijk gekleurd boek van een bekende pro-Palestina activist, die getrouwd is met een Palestijn die actief is geweest in het ‘verzet’ tegen Israël, partijdig noemt, zegt natuurlijk niks over zijn eigen partijdigheid. Waarschijnlijk is hijzelf ook partijdig, dat is namelijk iedereen tot op zekere hoogte, maar dat volgt niet uit zijn kritiek op Meulenbelt. Wat je zegt ben je zelf gaat in de volwassenenwereld vaak niet op.

Wanneer we het in een discussie weer eens hebben over die veronderstelde tegenstelling partijdigheid en objectiviteit gebruik ik vaak een voorbeeld. Je kunt er het Goldstone rapport voor gebruiken. Goldstone en zijn ploeg hebben de feiten onderzocht, en komen tot de conclusie dat er oorlogsmisdaden zijn gepleegd bij de aanval op Gaza. Die conclusie trekt hij. Vervolgens geldt Goldstone niet meer als objectief en te partijdig, want hij trekt een conclusie die Israël niet bevalt, en wordt hij voor rotte vis uitgemaakt door de Israël-aanhangers. Terwijl mijn stellingname is: wie kijkt naar de feiten kan niet anders dan conclusies trekken, en conclusies trekken impliceert, als het gaat om onrecht, dat je kant kiest. Tegen onrecht, voor mensenrechten en internationaal recht, bijvoorbeeld.

In de eerste plaats: Goldstone geldt helaas wel als objectief en onpartijdig, want hij trekt een conclusie die Israël niet bevalt. Dat hij de conclusie trekt dat er oorlogsmisdaden zijn gepleegd door Israël is bekend, maar dat veronderstelt nog niet dat die conclusie ook juist is of op de feiten gebaseerd. Meulenbelt vervalt vervolgens in onzin-taalgebruik: ‘Wie kijkt naar de feiten kan niet anders dan conclusies trekken en dat impliceert dat je partij kiest.’ Dat hangt natuurlijk van de conclusies af die je trekt, hoe eenduidig die zijn bijvoorbeeld. En het is natuurlijk aan mensen zelf wat voor conclusie ze uit bepaalde feiten trekken. Conclusies trekken is, met andere oorden, een subjectieve aangelegenheid. Meulenbelt laat heel erg veel onrecht links liggen omdat het niet in haar straatje past of ook omdat je nou eenmaal niet met alles tegelijk bezig kan zijn. Ze vindt het bijna misdadig als iemand niet voor de Palestijnen opkomt, maar er zijn tientallen conflicten in de wereld waarbij een veelvoud aan mensen omkomen en een veelvoud aan wreedheden worden gepleegd. Conflicten waar nauwelijks aandacht voor is omdat in de betrokken landen nauwelijks journalisten zitten en het mensen hier niet zoveel interesseert dat men elkaar daar afmaakt. Zie voor een paar voorbeelden dit artikel. Ook het onrecht dat de Arabische landen de Palestijnen hebben aangedaan, negeert ze, en ze trekt uit de feiten over Palestijnse doden en Palestijns lijden door toedoen van Arabische landen of organisaties niet de conclusie dat tegen dat onrecht gestreden moet worden.

Ten tweede is het natuurlijk idioot, wanneer je zelf zo prat gaat op de feiten en je objectieve blik, om zo’n onderzoek maar gewoon blind te geloven. Meneer Goldstone en zijn ploeg hebben het uitgezocht dus het moet wel kloppen. Als hij tot de conclusie was gekomen dat Israël geen oorlogsmisdaden had gepleegd, maar juist alles had gedaan om burgerdoden te voorkomen, had ze het dan ook zonder meer geloofd? Ik geloof er niks van. Dan was ze het rapport wellicht door gaan spitten en kwam erachter dat de ooggetuigenverslagen van Israëlische soldaten wel erg kritiekloos werden aangenomen, er nauwelijks met Palestijnen is gepraat, de onderzoekers steeds werden begeleid door iemand van de Israëlische regering die er mede op toezag dat men met de juiste mensen praatte. Ze zou erover vallen als hij Israëlische soldaten die omkwamen als burgers zou hebben geclassificeerd, en als hij zich wel erg eenzijdig op de gegevens van allerlei partijdige pro-Israël organisaties had gebaseerd, en nauwelijks pro-Palestijnse bronnen had gebruikt. Het is menselijk dat je een rapport waarvan de conclusies je uitkomen minder snel kritisch zult gaan bekijken dan een rapport waarin zaken staan waar je niet blij mee bent. Maar zo’n rapport zonder meer gebruiken om je eigen gelijk en objectiviteit aan te tonen is niet erg logisch. Net als de rest van haar verhaal over hoe enerzijds echt objectieve (en waardevrije) wetenschap en kennis bijvoorbeeld niet kan bestaan maar je anderzijds als zeer geëngageerde activist prima in staat kunt zijn de feiten waar te nemen zoals ze zijn. Zonder kleuring, zonder bril, zonder dat je bronnen die zeggen wat dicht bij jouw opvattingen ligt sneller gelooft dan zij die dingen zeggen die daar haaks op staan.


Bronnen: IMO Blog – Israel & Midden-Oosten: Meulenbelt als er vrede dreigt door Ratna Pelle: Loor Schrijft: Meulenbelt als er vrede dreigt van 28 juni 2010; Anja Meulenbelt (1945, Amsterdam) Was actief in de vrouwenbeweging en schreef een stapel boeken, werkt in de Gazastrook voor gehandicapten en zet zich in voor migranten en vluchtelingen. Sinds juni 2003 lid van de Eerste Kamer, waar ze Wonen, wijken en integratie voor haar rekening neemt. Is lid van de Nederlandse Taalunie. Zij zetelt sinds 2003 voor de SP-fractie in de Eerste Kamer. De SP, Socialistische Partij Nederland, is het Nederlandse equivalent voor de Belgische P.V.D.A. (het vroegere AMADA) van Kris Merckx

8 gedachtes over “Meulenbelt als er vrede dreigt [Ratna Pelle]

  1. Sommige redeneringen zijn beneden critiek om niet te stellen dat sommige mensen beneden critiek zijn. Meulenbelt is ziek, ik raakte daarvan overtuigd en als zodanig verdient zij ons medeleven. Doet zij veel kwaad met haar griezelige fixatie op Israel dat zij steeds de grond in boort, manisch, met de hoge hakjes van haar waandenkwereld? Ik meen van niet. Men moet al een ongewoon overdreven (en ongeneeslijk) antisemiet zijn om de klaagzang van Meulenbelt (“oh, oh, Israel bestaat, Israel bestaat, het moet weg weg weg”) zelfs maar te kunnen slikken laat staan verteren.
    Beneden critiek. Verbranden is niet eens nodig (dit boek). De onmetelijke, de pathologische Meulenbelt-haat verteert de bladzijden wel.

    Like

  2. Het is eigenlijk van de zotte dat binnen een democratisch bestel mensen in de Eerste Kamer zitten van een partij die zou moeten staan voor mooie begrippen zoals gelijkheid, democratie etc. meeheulen met de Islamitische Hamas en haar aanhangers die wanneer ze de kans zouden krijgen om het Kalifaat in te stellen leden van partijen zoals de SP, GroenLinks, D66, PvdA niet alleen meteen verbieden maar haar leiders en parlementsleden op het Binnenhof in Den Haag direct standrechtelijk zouden executeren.
    Dit soort ‘useful idiots’ plegen een direct verrraad aan de grondsbeginselen van de Nederlandse democratie en zouden geen plaats mogen hebben vanwege het simpele feit dat het meeheulen met de Hamas een directe aanval is op de democratie. Ze overschreiden de grenzen van de vrijheid van meningsuiting en zijn wat mij betreft een reele bedreiging voor elke democratie.
    Het zou ongehoord zijn wanneer leden van bv de SP hun adhesie zouden betuigen aan landen zoals Noord-Korea, Iran, Syrie etc. en ze zouden meteen geroyeerd worden uit de partij en uit de fracties gezet worden.
    Niet hier met Israel, het is namelijk weer salonfahrig geworden om de feiten om de grond glashard te ontkennen en achter een moorddadige partij te gaan staan onder de filosofie van ‘one man’s terrorist is another mans freedom fighter’ waarbij de feiten er niet meer toe doen wannneer Israel (lees: Joden) in het spel zijn.
    Let wel: kritiek op Israel en haar handelen is geen enkel probleem. Echter al 10-talle jaren is het “de Palestijnen zeggen en de Israeli’s beweren”.
    Bij default wordt de Israelische versie in twijfel getrokken (beweringen) en de Palestijnse versie als waarheid geaccepteerd zonder kritiek.

    Like

    1. @Avi Cohen Stuart. Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt bij zoveel onrecht en domheid. Door persoonlijke omstandigheden heb ik veel contacten in het islamitische blok en daar sta ik alleen met mijn overtuiging en af en toe staat mij het huilen dan ook nader dan het lachen.

      Zou inderdaad het standrecht, waarover je schrijft, toegepast worden dan valt dit weer onder het hoofdstuk van de barbaarse Israelische moordlust. Ik ben hier eigenlijk ook wel een voorstander van, maar dan in het islamitische blok.

      Intelligentie kun je bestrijden met woord en geschrift, maar tegen domheid verliest zelfs de intelligentie.

      Like

      1. Best NickNL,

        Let wel: ik schreef niet dat binnen het democratisch bestel (in NL of IL) mensen standrechtelijk geexecuteerd zouden worden maar dat wanneer er ergens het kalifaat ingevoerd wordt, de linksen en/of seculieren (het gros van de useful idiots) als eerste binnen dat kalifaat er aangaan tenzij ze zich meteen bekeren tot de Islam.
        De Joden en de christenen die mogen als dhimmies als eerste een paar jaar de djzira (een speciale dhimmie belasting) betalen voordat ze gedwongen worden hun dochters af te staan.

        het probleem is niet dat dit soort werkjes niet bestreden kunnen worden met woord en geschrift maar dat de anti-Israelstuip waarmee de media al 10-jaren vergiftigd is er nooit een goede kans wordt om de punten eens en voor altijd te weerleggen. De waarheid is het eerste slachtoffer, zelfs als beide partijen de zelfde kans krijgen om een repliek te geven.
        Daarbij zijn een aantal problemen:
        1. de PR van Pallywoord en de Arabische wereld is zo vooruitstrevend dat elke persstatement in het Engels of andere taal nooit gevalideerd kan worden tegen de Arabische versies omdat er geen journalist is die goed Arabisch spreekt. (Als die er al wel zijn, kijken die wel uit wat ze vertalen)
        2. De Israeli’s zijn af en toe veel te traag met geven van informatie en snappen soms niet hoe de media werkt.
        3. De westerse media zijn over het algemeen niet geintereseerd in de Israelische versie. Die is namelijk gekleurd, die van de Palestijnen niet.

        Wat mij steeds meer dus blijft verbazen dat het heil niet van de Joden mag komen (dwz: de boodschap van het morele monoteisme), dan desnoods maar van de Palestijnen, zelfs als het bekent dat je (als SP, GL, etc) de uitganspunten van je partij moet verloochenen.

        Like

  3. @Avi Cohen Stuart. Voor ons weldenkende mensen is de gedachte over standrecht imaginair. Het is door mij als voorbeeld genomen hoe de rest van de wereld erop zou reageren als invoering een feit zou zijn.

    Wat Israel ook doet, het wordt altijd verkeerd of negatief beoordeeld. Zelfs wanneer Israel elke Palestijn € 1000,00 per maand zou schenken, zou dit waarschijnlijk zo worden uitgelegd dat Israel met dit bloedgeld probeert haar schuld af te kopen.

    Ik zou het islamitische blok niet het plezier doen om het standrecht in te voeren. Stel je voor dan hadden we elke maand honderden ‘martelaren’.

    V.w.b. de PR ben ik het helemaal met je eens. Ik heb mezelf ook al afgevraagd waarom de PR-machine van de Arabische wereld beter werkt dan de Israelische. Het kleine Israel heeft toch op 1 m² grond meer intelligentie dan de hele Arabische wereld bij elkaar?

    Het lijkt erop dat nadat er in Israel weer onschuldige mensen zijn omgekomen door een aanslag of raketaanval, de media al het bloed, beelden van huilende moeders en wanhopige vaders uit de reportage snijdt.

    Wat we op TV zien zijn beelden van een cleane en goed georganiseerde hulpverlening zonder dat er emoties worden getoond. De wereld wil echter de dingen zien die de Palestijnen altijd laten zien.

    Uitzinnig schreeuwende vrouwen, op wraak beluste mannen en kinderen die alweer bezig zijn hun stenen te verzamelen. Veel bloederige lakens en en mensen die hun vingers in een V-teken opsteken doen het ook altijd goed.

    Like

  4. Het standrecht is voor mij natuurlijk ook onaanvaardbaar. Maar ik denk dat het kalifaat (moslimoverheersing) niet eerst aan jou of mij gaan vragen of het mag. Ze zullen het gewoon invoeren.

    Het stoort mij aan de linkse kerk dat ze hier willens en wetens blind voor blijven. Het lijkt er op dat ze zo doodsbang zijn dat het probleem niet erkend mag worden.

    Like

  5. Meulenbelt lijdt aan querulantisme:’…waanbeleven v.h. onrecht en de rol die de omgeving daarin speelt of strijd ter correctie van vermeend opzettelijk aangedaan onrecht…’!
    Zij was te gast op een debat enkele jaren geleden in Gent en ze had het toen over paradigma’s. Ze had het toen behoorlijk mis want eigenlijk bedoelde ze de paracommando’s -Palestijnse!
    Elke kritische gefundeerde opmerking door aanwezigen werd in de kiem gesmoord, zonder pardon.
    Overigens lijdt deze dame aan een ziekelijke geldingsdrang.
    Dat is de essentie.
    David

    Like

Reacties zijn gesloten.