VN-Mensenrechtenraad andermaal in opspraak [video]

Double Standards at the UN Human Rights Council

(Dubbele standaarden op de VN-Mensenrechtenraad)

Verklaring van UN Watch
VN-Mensenrechtenraad, 14de Sessie, 15 juni 2010
Onderwerp 8: Opvolging en implementatie van de Vienna Declaration en Actie Programma
Afgelegd door Hillel Neuer

Mijnheer de Voorzitter,

In Artikel 1 van de Vienna Declaration, hebben de staten die daar samenkwamen er zich toe verbonden alle mensenrechten te beschermen. Volgt de Raad deze verplichting op? Wanneer we ons thematisch richten op het recht om te leven, laat ons telkens één voorbeeld van de voorbije 12 maanden in overweging nemen:

• Juni 2009 — Teheran. Honderdduizenden demonstreren vreedzaam om een betwistbare verkiezing aan te klagen. De regering antwoord met bruut geweld. Dozijnen mensen worden vermoord, honderden gewond, duizenden gearresteerd.
• Juli — China. Het leger opent het vuur Oeigoerse betogers: 200 doden, 1700 gewonden.
• Augustus — Rusland. Twee hulpverleners worden vermoord in Tsjetsjenië, de overheid wordt verdacht van medeplichtigheid.
• September — Jemen. Oorlogsvliegtuigen van de regering bombarderen een vluchtelingenkamp; 80 mensen komen om het leven.

De reactie van de VN-Raad? Stilte.

• Oktober — Irak. Tijdens een terroristische aanslag op een moskee, worden de imam en 14 anderen gedood.
• November — De Filipijnen. Zevenenvijftig activisten van de oppositie worden vermoord.
• December — Iran. Hernieuwde protesten stuiten op kogels, afranselingen en arrestaties; 10 doden.
• Januari – Pakistan. Honderdtweeëntachtig burgers worden tijdens 42 aanslagen vermoord.

De reactie van de VN-Raad? Stilte.

• Februari — Afghanistan. Tijdens een aanval van de Taliban worden 18 mensen gedood, 32 worden gewond, onder hen ook dokters.
• Maart — Nigeria. 500 christenen worden afgeslacht tijdens religieuze moordpartij.
• April — Kirgizië. Het leger opent het vuur op betogers; 84 doden.
• Tot slot, mei. Libië laat 18 buitenlanders executeren, zonder ernstig proces.

Mijnheer de Voorzitter, wanneer we met deze en andere grove schendingen van de Vienna Declaration werden geconfronteerd, wat was toen de standaard reactie van de VN-Raad? Stilte. Geen resoluties; geen dringende sessies; geen onderzoeken. Niets, helemaal niets.

Nochtans twee weken geleden, toen Israël zichzelf verdedigde tegen gewelddadige Jihadisten op een zogenaamd humanitair flottielje, waren we getuige van een andere standaard – een dubbele standaard. Eensklaps kwam de Raad met een grote sprong in actie, met een dringend debat, een resolutie waarin Israël werd veroordeeld, en een nieuw onderzoek werd geopend waarbij de schuld [van Israël] reeds bij voorbaat werd afgekondigd. Ondertussen, in deze sessie, werd geen enkele resolutie aangenomen jegens 191 andere landen.

Mijnheer de Voorzitter, wordt dit recht op leven, zoals wordt gegarandeerd in de Vienna Declaration, in bescherming genomen?

Nee – integendeel. En miljoenen slachtoffers betalen hiervoor de prijs.

Dank U, Mijnheer de Voorzitter.

Bron: UN Watch: Double Standards at the UN Human Rights Council van 15 juni 2010

Advertenties

7 gedachtes over “VN-Mensenrechtenraad andermaal in opspraak [video]

  1. Zoals blijkt uit recente vijandige resoluties, is het juist binnen organisaties zoals de Verenigde Naties dat de Israelische structurele nadelen het meest opvallen. De Arabische Liga heeft 22 leden, de Islamitische Conferentie heeft er 57 en is onderdeel van de Niet-Gebonden groep van 118 landen van de in totaal 192 VN-leden. Deze automatische meerderheid van stemmen is de belangrijkste reden waarom er zoveel onevenredig veel tijd verspild wordt aan Israël, terwijl landen als bijvoorbeeld Saudi-Arabië nooit berispt worden voor hun abjecte schendingen van de mensenrechten.

    Daar moeten de Westerse landen en deze voorzitter zich toch bewust van zijn en daaruit de conclusie trekken, dat deze Raad een ongeloofwaardig instituut is

    Like

    1. Inderdaad, zo eenvoudig zit het allemaal in elkaar: bij eenvoudige numerieke meerderheid kan een soevereine staat worden vernietigd en een genocide op een volk worden afgekondigd door dictatoriale regimes die niet eens het woord mensenrechten kunnen spellen. Ik snap alleen niet dat de westerse landen daar ook met open ogen in trappen. Beseffen ze dan niet dat hetzelfde wapen ook tegen hen ooit kan worden ingezet?

      Like

      1. Ik ben ervan overtuigd dat het de westerse leiders (te) weinig interesseert. Zij zitten hun tijd uit en beschermen hun posities. Het ontbreekt hen aan lange termijn visie en leiderschap. Er is geen diepgang en de wil om – zoals het een leider betaamt – de nek uit te steken. Het is nu zo uit de hand gelopen, dat hun binnenlandse moslimbevolking hen gijzelt en het hoe langer hoe moeilijker (gevaarlijker) wordt Israel te verdedigen in zijn strijd tegen een steeds groeiend aantal vijanden.

        Zolang “alleen” de Joodse Staat bedreigd wordt, kiezen deze leiders liever voor halfslachtigheid en het te vriend houden van de publieke opinie en de Islamitische landen (olie).

        De PR van de Palestijnen is daarentegen een ge-oliede machine. De publieke opinie verschuift hoe langer hoe meer hun kant op. Westerse leiders weten uiteindelijk drommels goed wat er afspeelt, maar niemand riskeert de haat en demonstraties van hun eigen moslim- en pro-Palestijnse bevolking en het buitenland tijdens hun regeerperiode. Pappen en nathouden. Zo glijden wij steeds verder af.

        Het valt mij van Israel al jaren bijzonder tegen, dat het zo met zich laat sollen en veel te weinig doet en heeft gedaan om de situatie op een overtuigender manier de wereld te tonen. Nu verdedigt Israel zich iedere keer weer achteraf. Nadat eerst slechte beelden van Israel de wereld zijn ingezonden. Weinig burgers wisten bijv. van de 8000 afgevuurde raketten door Hamas op Israel, voordat de oorlog in Gaza begon. Israel zwijgt veel te lang over de barbarij van Hamas in Gaza. Er worden nauwelijks beelden getoond (die er wel zijn) van hoe Hamas met de bevolking omgaat. Onbegrijpelijk.

        Met pijn in mijn hart en dat van vele anderen moet ik zeggen, dat de leiders in Israel ingezakt lijken, verdeeld, zij spreken de wereld niet aan en doen geen efficiente, effectieve en doordachte pogingen het Westen van het gevaar van hun houding te doordringen. Zij hebben het door de vingers laten glippen. In dat vacuum passen de (pro-)Palestijnen gretig en sluw hun tactiek toe. Dat was in het verleden wel anders. Wij, op deze forums weten hoe het zit, Israel weet het, hoe krijgen wij het in de media, NGO’s, politieke partijen, publieke opinie enz., wanneer Israel zich daar politiek niet serieus voor inzet? Ik snap er in ieder geval geen snars van hoe al die westerlingen zich door terroristische ideologieen laat beetnemen en daarbij voor lief nemen dat het ten koste zou kunnen gaan van hun eigen veiligheid en vrijheden. Nogmaals, onbegrijpelijk.

        Like

      2. Is ook toevallig na mijn commentaar hierboven ….

        Zie UN Watch Update
        News and Analysis from UN Watch in Geneva June 23, 2010

        Spanish PM Aznar in London Times : “If Israel goes down, we all go down”

        “Anger over Gaza is a distraction. We cannot forget that Israel is the West’s best ally in a turbulent region”
        UN Watch congratulates José María Aznar, former Prime Minister of Spain and recipient of UN Watch’s 2010 Guardian of Freedom Award, for the following article published on Thursday in the Times of London.

        By José María Aznar

        For far too long now it has been unfashionable in Europe to speak up for Israel. In the wake of the recent incident on board a ship full of anti-Israeli activists in the Mediterranean, it is hard to think of a more unpopular cause to champion. In an ideal world, the assault by Israeli commandos on the Mavi Marmara would not have ended up with nine dead and a score wounded. In an ideal world, the soldiers would have been peacefully welcomed on to the ship. In an ideal world, no state, let alone a recent ally of Israel such as Turkey, would have sponsored and organised a flotilla whose sole purpose was to create an impossible situation for Israel: making it choose between giving up its security policy and the naval blockade, or risking the wrath of the world.

        In our dealings with Israel, we must blow away the red mists of anger that too often cloud our judgment. A reasonable and balanced approach should encapsulate the following realities: first, the state of Israel was created by a decision of the UN. Its legitimacy, therefore, should not be in question. Israel is a nation with deeply rooted democratic institutions. It is a dynamic and open society that has repeatedly excelled in culture, science and technology.

        Second, owing to its roots, history, and values, Israel is a fully fledged Western nation. Indeed, it is a normal Western nation, but one confronted by abnormal circumstances.

        Uniquely in the West, it is the only democracy whose very existence has been questioned since its inception. In the first instance, it was attacked by its neighbours using the conventional weapons of war. Then it faced terrorism culminating in wave after wave of suicide attacks. Now, at the behest of radical Islamists and their sympathisers, it faces a campaign of delegitimisation through international law and diplomacy.

        Sixty-two years after its creation, Israel is still fighting for its very survival. Punished with missiles raining from north and south, threatened with destruction by an Iran aiming to acquire nuclear weapons and pressed upon by friend and foe, Israel, it seems, is never to have a moment’s peace.

        For years, the focus of Western attention has understandably been on the peace process between Israelis and Palestinians. But if Israel is in danger today and the whole region is slipping towards a worryingly problematic future, it is not due to the lack of understanding between the parties on how to solve this conflict. The parameters of any prospective peace agreement are clear, however difficult it may seem for the two sides to make the final push for a settlement.

        The real threats to regional stability, however, are to be found in the rise of a radical Islamism which sees Israel’s destruction as the fulfilment of its religious destiny and, simultaneously in the case of Iran, as an expression of its ambitions for regional hegemony. Both phenomena are threats that affect not only Israel, but also the wider West and the world at large.

        Spanish ex-PM Jose Maria Aznar (left) receiving UN Watch’s 2010 Guardian of Freedom Award; community leader Joe Tugendhaft (center); Executive Director Hillel Neuer (right). UN Watch annual gala, Geneva, May 27, 2010. Click here to watch the “Global Impact” video of UN Watch screened at the dinner.

        The core of the problem lies in the ambiguous and often erroneous manner in which too many Western countries are now reacting to this situation. It is easy to blame Israel for all the evils in the Middle East. Some even act and talk as if a new understanding with the Muslim world could be achieved if only we were prepared to sacrifice the Jewish state on the altar. This would be folly.

        Israel is our first line of defence in a turbulent region that is constantly at risk of descending into chaos; a region vital to our energy security owing to our overdependence on Middle Eastern oil; a region that forms the front line in the fight against extremism. If Israel goes down, we all go down. To defend Israel’s right to exist in peace, within secure borders, requires a degree of moral and strategic clarity that too often seems to have disappeared in Europe. The United States shows worrying signs of heading in the same direction.

        The West is going through a period of confusion over the shape of the world’s future. To a great extent, this confusion is caused by a kind of masochistic self-doubt over our own identity; by the rule of political correctness; by a multiculturalism that forces us to our knees before others; and by a secularism which, irony of ironies, blinds us even when we are confronted by jihadis promoting the most fanatical incarnation of their faith. To abandon Israel to its fate, at this moment of all moments, would merely serve to illustrate how far we have sunk and how inexorable our decline now appears.

        This cannot be allowed to happen. Motivated by the need to rebuild our own Western values, expressing deep concern about the wave of aggression against Israel, and mindful that Israel’s strength is our strength and Israel’s weakness is our weakness, I have decided to promote a new Friends of Israel initiative with the help of some prominent people, including David Trimble, Andrew Roberts, John Bolton, Alejandro Toledo (the former President of Peru), Marcello Pera (philosopher and former President of the Italian Senate), Fiamma Nirenstein (the Italian author and politician), the financier Robert Agostinelli and the Catholic intellectual George Weigel.

        It is not our intention to defend any specific policy or any particular Israeli government. The sponsors of this initiative are certain to disagree at times with decisions taken by Jerusalem. We are democrats, and we believe in diversity.

        What binds us, however, is our unyielding support for Israel’s right to exist and to defend itself. For Western countries to side with those who question Israel’s legitimacy, for them to play games in international bodies with Israel’s vital security issues, for them to appease those who oppose Western values rather than robustly to stand up in defence of those values, is not only a grave moral mistake, but a strategic error of the first magnitude.

        Israel is a fundamental part of the West. The West is what it is thanks to its Judeo-Christian roots. If the Jewish element of those roots is upturned and Israel is lost, then we are lost too. Whether we like it or not, our fate is inextricably intertwined.

        José María Aznar was prime minister of Spain between 1996 and 2004. He is the 2010 recipient of UN Watch’s Guardian of Freedom Award.

        Like

  2. Ik ben het voor het overgrote deel met je eens, maar dat Israel niets doet, ben ik niet met je eens.

    Ze worden alleen niet gehoord, de westerse verslaggevers lees opiniemakers nemen hun verhaal niet aan/over. Israel spreekt wel over de raketten en mortieraanvallen en is daar wel nieuws, maar Connie Mus en Sander van Hoorn zullen dat niet melden. Ook zwegen zij over het verdonkeremanen van 900 miljoen aan steun aan de Palestijnen door de EU en Amerika.

    Elk woord, elke verdediging van Israel wordt als propaganda gezien.

    Heb jij bij de NOS en RTL gezien dat men de berichtgeving bijstelde naar de feiten en beeldmateriaal die later boven water kwamen?

    Ik proef een onwil om objectieve verslaggeving te doen. Een vriend van mij uit Israel werkte mee aan een reportage van de Belgische tv, waar van te voren helder en klaar werd verteld dat Israel er niet positief uit mocht komen.

    Het grote probleem is dat er in Nederland een onbegrensde tolerantie en kritiekloosheid is, waardoor men zonder blikken en blozen achter bv Hamas en Hezbolah gaat staan, onder hun vlaggen in demonstraties meeloopt. Iedereen weet wat het doel is van deze organisaties en kent hun afkeer tegenover onze westerse vrijheden. Als je hieraan voorbij gaat tolereer je intolerantie. Tolereer je intolerantie tegen onze samenleving.

    Het ander grote probleem is dat men de geschiedenis van Israel en de Joden niet kent, men denkt dat de de Palestijnse vluchtelingen de oorspronkelijke bewoners
    zijn en de Joden na 1948 terug zijn gekomen, en niets is minder waar. Dit is ook een vacuum waar (pro-)Palestijnen handig misbruik van maken.

    Like

Reacties zijn gesloten.