Advies aan toekomstige vredesactivist: hoe voorkomen dat je wordt neergeschoten door een soldaat

Inderdaad “Why do they fire on us?” Blijkbaar zijn nogal wat mensen geschrokken dat wanneer je soldaten aanvalt met ijzeren staven, katapulten, messen, bijlen en meer van dattum, dat het dan soms kan gebeuren dat soldaten het vuur openen wanneer ze zich bedreigd voelen. Dat is nu niet hùn schuld, ze zijn daar nu eenmaal op getraind om dat te doen.

We hebben dat onlangs weer kunnen vaststellen toen een Turkse terreurcel onder de dekmantel van een ‘vreedzame’ ngo, een militaire blokkade rondom een land wilde doorbreken – in feite een smalle strook grond die geleid wordt door een internationaal als dusdanig bekend staande islamistische terreurorganisatie die de oorlog heeft verklaard aan een internationaal erkende soevereine staat – en deze ‘vredesactivisten’ daarbij de mariniers van het geregelde leger van die staat aanvielen. Die mariniers hadden nochtans enkel opdracht om de blokkade hoe dan ook te handhaven, om het land te beschermen tegen ongewenste indringers en om de mogelijke import van illegale wapens te beletten. Zoals bekend vonden tijdens de schermutselingen 9 ‘vredesactivisten’ de dood.

Sultan Knish, alias van Daniel Greenfield, geeft hieronder enkele waardevolle tips die toekomstige vredesactivisten van nut kunnen zijn bij toekomstige vreedzame acties en vooral om te voorkomen dat een gewapende soldaat onverwachts het vuur op hem/haar zou openen. “Het is altijd beter voorkomen dan…” juist!

Aflevering 567 van Love Boat: 31 mei 2010: 'Vredesactivisten brengen hulpgoederen naar Gaza'

How Not to Get Shot by a Soldier

door Daniel Greenfield

Het volgende is bedoeld als een nuttige handleiding voor diverse activisten, demonstranten, migranten en ander totaal niet-gewelddadig volk dat toevallig bepakt is met messen, geweren, stenen en breekijzers. U zal op uw vredesmissie soldaten tegenkomen, officieren en grenspatrouilles, diverse soorten ordetroepen en militair personeel – en dit zijn enkele waardevolle tips om niét door hen te worden neergeschoten.

Allereerst is het belangrijk om te onthouden dat wanneer je een gewapende man in een uniform aanvalt, hij zeer waarschijnlijk naar je zal schieten. Zelfs de meest restrictieve “rules of engagement” in de wereld in aanmerking genomen die hem verbieden het vuur te openen, tenzij hij in een minderheidspositie verkeert van 600 tegen 1, er een nucleaire oorlog is uitgebroken en wanneer hem de specifieke toestemming werd verleend door de Verenigde Naties om dodelijk geweld te gebruiken – zal er toch nog een tijd komen wanneer hij het vuur op je zal openen. Dat zal gebeuren wanneer hij gewaar wordt dat hij of zijn kameraden in gevaar verkeren. Op dat ogenblik zullen er kogels op je afvliegen, en ongeacht wat ze je geleerd hebben in Madrassa of tijdens Protest Studies aan de Universiteit van State High Evergreen, je bent niet kogelvrij. Echt waar, je bent het niet.

Het goede nieuws is dat er een zeer gemakkelijke manier bestaat om niet te worden neergeschoten. Het begint ermee dat je geen vriendelijke mensen in uniform aanvalt. Dat betekent dus dat je niet moet proberen hun buik op te snijden met je vreedzame mes en geen stenen gaat gooien naar hun hoofd. Want hoewel je misschien zal denken dat onder legaal activisme ook poging tot moord is toegestaan, zullen die vriendelijke mannen in uniform denken dat een moordpoging kan resulteren in een plotselinge dood. En als dat gebeurt dan zal je pas goed begrijpen dat je fanatieke passie voor jouw slecht doordachte zaak alsmede een middeleeuws wapen, geen partij zijn voor getrainde wetshandhavers die geweren bezitten en weten hoe die te gebruiken.

Het gene dat je zeker moet onthouden is dat, telkens je over een revolutie leest waarbij er sprake is dat een menigte zich overhaast stort op een groep gewapende mannen, die mensen meestal eindigen in de dood of in veel pijn. Je mag verwachten dat hetzelfde met jou kan gebeuren. Een Kefiyah op je hoofd zetten of een paar Birkenstocks zal je niet vrijstellen van de wetten van de fysica, of de code van het gezonde verstand. En gezien het feit dat Allah nooit tal van islamitische legers het leven heeft gespaard en toverpoeder nooit het Pentagon heeft doen verdwijnen, lopen dit soort verhalen steeds op dezelfde manier af. Als je alle politieke en gekke overtuigingen opzij zet over een pedofiel die reed op een vliegend paard, als je iemand aanvalt moet je er vanuit gaan dat ze reageren. En als ze een geweer hebben, zullen ze reageren met kogels. Op dat moment zal je ofwel een martelaar zijn geworden of ’s werelds lelijkste vent.

Iedereen heeft zo zijn eigen verhaal en elk speelt de heldenrol in zijn eigen verhaal. En terwijl je misschien wel een leuk verhaal verzint waarin je de Mahdi bent of de reïncarnatie van Che Guevara, zou de man die je hebt aangevallen wel eens een verhaal kunnen hebben waarin hij de rol van John Wayne speelt. En alleen maar om je geheugen op te frissen: Che werd doodgeschoten in zijn dertiger jaren door de Boliviaanse Special Forces. De laatste Mahdi is gestorven aan tyfus in zijn veertiger jaren in een belegerde stad en zijn stoffelijke resten werden in de Nijl gegooid samen met de rest van het vuilnis. John Wayne overleed vredig in zijn zeventiger jaren. Welk lot zou je liever verkiezen?

Sinds het begin der tijden hebben mannen de grenzen van hun volkeren bewaakt. De grens geeft aan dat de gronden daar binnenin het bezit zijn van hun stam en van hun stamhoofd. Die grens kan alleen worden overgestoken mits de wetten van de mensen die dat gebied besturen dat toestaan. Om die grens zonder hun toestemming over te steken is om oorlog vragen, of op zijn minst op een regen van pijlen, speren of meer van deze tijd: kogels. Om die grens over te steken met vijandige bedoelingen neem je je eigen lot in handen. En tenzij je een leger bij je hebt, zijn je handen glad, vettig en worden ze geëxploiteerd door een geest die volkomen verstoken is van gezond verstand.

Ook sinds het begin der tijden hebben mensen gereageerd met een klap voor een klap, steen voor een steen en een vuist tegen een vuist. Als je zegt dat je niet-gewelddadig bent, kan je aldus het risico doen verminderen dat je het slachtoffer zou worden van preventief geweld, maar dat geeft je nog niet de toelating tot het uitoefenen van geweld, jezelf verschuilend achter het dubieuze schild van woorden. Omdat woorden alleen goed zijn voor het bestrijden van andere woorden. Van zodra je echter een wapen trekt, dan heb je woorden zoals “niet-gewelddadig” of  “pacifistisch” of  “jeugdig” opzij gezet. Vanaf dat moment heb je de morele bescherming van het vermoeden van onschuld ingeruild voor een strijd op leven en dood. En als je niet beschikt over een sterke maag om de gevolgen van die strijd te verteren, moet je ook niet dat mes trekken noch die steen optillen. Omdat er dan ook nadien geen klachten zullen volgen over het gebruik van disproportioneel geweld.

Het is dan ook een ongeschreven wet in de codes van het gezond verstand, dat alleen de aanvaller zich schuldig kan maken aan buitensporig geweld en niet de verdediger. Het is de taak van de verdediger om je af te weren met zo weinig mogelijk schade aan zichzelf. Als je hem met een steen bedreigt, moet je niet verwachten dat hij zijn geweer zal neerleggen en met stenen naar je gaat gooien. En als je een mes trekt, moet je niet verwachten dat hij zijn pistool verwisseld voor een scherp mes. Dit is geen duel van de eer, maar een krachtmeeting die moet leiden tot letsel of naar de dood. Het is niet zijn zaak om zich met jou te meten op een gelijkwaardig niveau en zijn methode van geweld af te stemmen op het jouwe, maar om je zo snel en efficiënt mogelijk uit te schakelen. Voorafgaand aan je aanval op hem, ging zijn grootste bezorgdheid naar jouw veiligheid. Na jouw aanval op hem, gaat zijn bezorgdheid enkel nog naar zichzelf en de zijnen.

Wat je zou moeten leren begrijpen is dat wanneer geweld voor jou politiek is,  geweld voor soldaten en politiemensen slechts een hulpmiddel is. Volgens jouw geest, jouw poging om te doden, die misschien nobel mag lijken, staat daar tegenover dat zijn poging om je te doden afschuwelijk en wreed is. In zijn ogen bestaat er echter een vergelijk, geweld geplaatst tegenover geweld. Het kan hem niet veel schelen wat je gelooft, alleen maar dat je hem niet aanvalt terwijl je gelooft. Voor hem ben je slechts een razende marionet in een of ander politiek of religieus verhaal. Wat hem betreft ben  jij, eens je hem hebt aangevallen, niets meer dan een bewegend doelwit. Dit proberen te begrijpen zal je niet helpen dat je niet wordt doodgeschoten. Dit gebrek om het te begrijpen verklaart hoe martelaars worden geboren. Maar het probleem met dat martelaarschap is, dat is dat het gezondheidsplan er verschrikkelijk uitziet en er geen perspectieven op lange termijn zijn dat het ooit weer beter zal worden.

Het verschil tussen enerzijds gewelddadige activisten en anderzijds ordehandhavers en soldaten, is dat gewelddadige activisten mensen willen doden, maar niet over de nodige vaardigheden beschikken om dat goed te doen. Terwijl de mensen van de ordehandhaving en soldaten wel de vaardigheden hebben om mensen te doden, maar dat liever niet doen. Wanneer boze mensen gewapend met stenen, messen, breekijzers en een paar pistolen een aanval openen op getraind personeel met geweren, gaat de overwinning altijd naar de mensen die opgeleid zijn om te doden, en niet naar diegenen die willen doden. En wanneer bloeddorstige radicalen klagen over disproportioneel geweld, is wat ze in werkelijkheid doen, zeuren over hoe verbazend moeilijk het wel is om mensen te doden.

De gemiddelde radicaal, islamist of links, is net zo dom als hij gemeen is. Zijn slimheid uit zich in scheldwoorden en retoriek, waarvan hij ontdekt heeft dat die verrassend weinig van toepassing zijn in een vuurgevecht. Wat overblijft is een would be-moordenaar, die vrij laat in het spel ontdekt dat hij probeert mensen te doden, die beter in het doden zijn dan hijzelf. En dat hij jammerlijk totaal onvoorbereid op deze ontmoeting is afgekomen. Een deel van zijn verkeerde denken is de overtuiging dat een mes of een steen betere morele wapens zijn dan een pistool. Dat zijn ze niet. Een pistool is het meest morele wapen dat ooit werd uitgevonden omdat het efficiënt, snel en dodelijk is. Het doden van een man met een mes is positief huiveringwekkend vergeleken met hem door het hoofd te schieten. Soldaten en ordehandhavers begrijpen dit. Onbewust doen radicalen dat ook en dat is waarom zij kiezen voor het mes, de steen en de bommen gevuld met spijkers. Als ze doden, geven zij de voorkeur om brutaal en wreedaardig te zijn.

De terrorist is volstrekt rampzalig op het gebied van de kunst van het oorlogvoeren, maar blinkt uit in de kunst van het laten lijden van zijn onschuldige slachtoffers. De soldaat schakelt zijn doelwitten snel en netjes uit. Voor de terrorist echter is het toebrengen van pijn het sadistische doel van de hele oefening. De zelfmoordterrorist geeft zichzelf een snelle dood, terwijl hij in zijn directe omgeving iedere omstaander verminkt [en dat dikwijls voor het leven.] Hij verspreidt afschuw en veroorzaakt een schok. En natuurlijk terreur. Maar de media vindt dat een soldaat iets vreselijks is, hoe die zijn doelwit uitschakelt met een rond gaatje door het voorhoofd, en vindt klaarblijkelijk dat er iets heroïsch is aan een zelfmoordaanslag – om ‘iets duidelijk te maken’ – in het brutaal afrukken van de armen van een 13-jarig meisje. Omdat de media radicalen bewondert voor hun moorddadige passie, maar iets vreselijks denkt over het meer afstandelijke van de soldaat die gewoon zijn werk doet. Bloederig moorden uit passie lijkt op de een of andere manier ‘beter’ in hun ogen, dan om netjes en emotieloos te doden om de mensen in je omgeving veilig te houden.

Maar terroristen kunnen alleen bestaan als ze worden getolereerd. En ze worden getolereerd door mensen die niet denken als soldaten, maar denken als de media. Die op zoek zijn naar mogelijkheden om terroristen minder boos te maken, in plaats van eerder naar middelen te zoeken om meer terroristen uit te schakelen. Deze mensen schrijven streng beperkende rules of engagement, en vervolgen soldaten omdat ze zich verdedigen en doen verontwaardigd wanneer een kogel een bloedbad heeft voorkomen, in plaats van woedend te worden over het geplande bloedbad zèlf.

Maar laten we er duidelijk over wezen. Bij het bovenhalen van een mes of een steen of een pistool, ben je niet geconfronteerd met politici of generaals, die u daarop van antwoord kunnen dienen. U wordt geconfronteerd met mannen die geen bijzondere wrok tegen je koesteren, maar integendeel met mensen die ’s nachts of aan het einde van de week van die maand weer snel naar het huis van hun gezinnen willen keren. En als je iets gaat doen die eenvoudige wens in gevaar zal brengen, zullen ze op je schieten. Zij zullen op je schieten zonder zich zorgen te maken over jouw politieke overtuiging, of je modieuze sjaal of wat Karl Marx schreef over de rol van de industrieel in de kapitalistische maatschappij. Ze zullen alleen maar op je schieten.

Omdat jij een ambitieuze politicus bent die jouw aangeboren geweld als hefboomeffect probeert te gebruiken voor het bereiken van politieke macht. Hun taak bestaat er enkel in om de grenzen te bewaken. Zij zijn niet de politici. Ze bezitten enkel geweren en weten hoe ze te gebruiken. En als je ze aanvalt, zal je sterven. En op dat ogenblik zal je je realiseren dat noch jouw ontroerende gedichten of jouw protestliedjes, of jouw passie voor de ingebeelde situatie van de kinderen van Guatemala of in de Gazastrook of in Gazambalooza, jouw helemaal geen goed zullen doen. Want terwijl jij de passie preekt, hebben zij de training. En het beste om niet te worden neergeschoten door mannen die opgeleid zijn in de kunst van het geweld, is om dat mes neer te leggen, die steen of dat pistool, en de andere kant op te lopen.


Bronnen: Sultan Knish: How Not to Get Shot by a Soldier door Daniel Greenfield

3 gedachtes over “Advies aan toekomstige vredesactivist: hoe voorkomen dat je wordt neergeschoten door een soldaat

  1. Daniel Greenfield, you are a genius. No one but no one has ever described better what we are really dealing with. Terror against an orderly society. Soldiers, protecting order and law against those that want to nullify it. Daniel, kol hakavod, I salute you.

    Like

  2. Bedankt voor deze wel zeer waardevolle tips.

    De volgende keer dat ik vanuit Turkije een bootreis naar Gaza ga maken, zal ik mijn driedelige gestreepte pak aantrekken met wit overhemd en stropdas.

    Mijn tot dodelijk wapen omgebouwde vulpen zal ik thuis laten. In mijn koffertje zal ik een paar zakken snoep meenemen voor die boze mannen van de IDF.

    Mijn vrouw zal ik vast vooruit sturen met het vrouwenschip.

    Like

Reacties zijn gesloten.