Juridische kijk op Flottielje episode

Juridische kijk op Flottielje episode

door Sam Van Rooy

“Los van het feit of de Israëlische actie om de Gaza-vloot te stoppen slim was, kan men het legitieme karakter ervan absoluut niet in twijfel trekken”, stellen experts internationaal recht. Wat Israël deed, ligt volledig in de lijn van zowel internationale als nationale wetgeving. Om te begrijpen waarom, moeten de complexe gebeurtenissen op zee worden gereconstrueerd.

Ten eerste is er de Israëlische blokkade van Gaza die ook een maritieme blokkade omvat. Toen Israël – nadat het meerdere malen werd aangevallen door de omringende Arabische landen – de bezetting van de Gazastrook beëindigde, werd er geen blokkade opgelegd. Israël liet immers ook agrarische faciliteiten achter in de hoop dat de pas bevrijde Gazastrook een vreedzaam en productief gebied zou worden. In plaats daarvan greep Hamas de controle over Gaza om oorlog te voeren tegen Israël. Bijna 10.000 raketten op Israëlische burgers waren het gevolg. Dit was niet alleen een daad van oorlogsvoering, het was een oorlogsmisdaad. Israël reageerde door een blokkade in te stellen, zodat er geen raketten – of ander materiaal dat kan worden gebruikt voor het voeren van oorlog tegen Israëlische burgers – Gaza zou kunnen worden binnengesmokkeld. Ook Egypte stelde een blokkade in en Israël liet steeds humanitaire hulp toe via de checkpoints. Nooit was er sprake van een humanitaire crisis, wel van een tekort aan bepaalde goederen. Dat tekort zou ook onmiddellijk eindigen als de raketaanvallen zouden worden beëindigd.

Over de legitimiteit van blokkades als reactie op oorlogsdaden is geen twijfel mogelijk. Zie de blokkade tegen Cuba, tijdens de Golfoorlog, Noord-Korea, enz. Het tweede punt is de vraag of een wettige blokkade mag worden gehandhaafd in internationale wateren. Ook hierover zijn zowel de wetgeving als de praktijk zeer duidelijk. Als er geen twijfel over bestaat dat de schepen vastberaden zijn om de blokkade te doorbreken, clan mag de blokkade worden gehandhaafd vooraleer de aanvallende schepen de grens met de binnenlandse wateren overschrijden. Opnieuw: ook de Verenigde Staten en andere westerse landen zijn vaak aan boord gegaan van schepen op volle zee om hun veiligheid te kunnen garanderen.

Ten derde: waren de mensen aan boord van de vloot onschuldige niet-strijders of hebben ze die status verloren zodra zij deelnamen aan het breken van de blokkade (een militaire daad)? Deze vloot was niet bedoeld om humanitaire hulp aan de inwoners van Gaza te bieden, maar in de eerste plaats om de blokkade te doorbreken. Het bewijs ligt in het feit dat zowel Israël als Egypte hebben aangeboden om al het voedsel, medicijnen en andere humanitaire goederen naar de Gazastrook te brengen, onder voorwaarde dat de schepen een Israëlische of Egyptische haven zouden binnenvaren. Dat aanbod werd botweg afgewezen door de leiders van de vloot die onomwonden stelden: “Deze missie gaat niet over het leveren van humanitaire hulpgoederen, het gaat over het breken van de Israëlische belegering op 1,5 miljoen Palestijnen.” (AFP, 27-05-2010)

Het is verder een belangrijke vraag in hoeverre ‘burgers’ die ermee instemmen om deel te nemen aan het breken van een militaire blokkade al dan niet strijders zijn geworden. Ze zijn in elk geval iets helemaal anders dan louter onschuldige burgers. Ook in de Gazastrook is het onderscheid tussen burgers en strijders vaak flinterdun, en dat is juist een van de grootste krachten van terroristische organisaties zoals Hamas. Het karakteriseert de asymmetrische oorlogsvoering waartoe Israël wordt gedwongen.

Tot slot is er het recht op zelfverdediging van de Israëlische soldaten, die aan boord werden aangevallen door activisten. Het staat buiten kijf dat elke persoon die een wapen opneemt om een Israëlische soldaat aan te vallen, zijn status van onschuldige burger verliest. Elke Israëlische soldaat had het recht om zichzelf en zijn collega’s te beschermen tegen aanvallen met messen en staven. Wie nog twijfelt aan het feit of de Israëlische soldaten zomaar werden aangevallen, moet gewoon de filmpjes op Youtube bekijken (zie de website van Joods Actueel). Daarop is te zien hoe zogenaamd ‘vreedzame activisten’ herhaaldelijk met metalen staven en messen te keer gaan. De ‘rules of engagement‘ van Israël verplichtte de soldaten enkel te vuren met verfkogels, tenzij hun leven in gevaar was. Welk land ter wereld zou onder die omstandigheden het recht op zelfverdediging van zijn soldaten ontnemen?

De internationale gemeenschap heeft Israël opnieuw zwaar veroordeeld, en dit zonder rekening te houden met de legitimiteit van de acties van Israël. De Israël-critici hebben geen nauwkeurige omschrijving kunnen geven van wat Israël precies heeft gedaan dat indruist tegen het internationaal recht. Sommigen hebben ten onrechte gefocust op de blokkade zelf. Anderen hebben ten onrechte aangehaald dat men niet aan boord had mogen gaan in internationale wateren. Maar de meesten hebben simpelweg gewezen op de dood van de zogenaamde vredesactivisten, terwijl hun dood enkel het resultaat blijkt te zijn van wettige zelfverdediging. Geen enkele van deze factoren rechtvaardigt een veroordeling, maar het eindresultaat geeft aan dat de missie een mislukking was. Daarover moet zeker worden nagedacht door Israëlische beleidsmakers. Het is echter belangrijk een onderscheid te maken tussen slecht beleid aan de ene kant en vermeende schendingen van het internationaal recht aan de andere kant.

Maar los van deze legalistische ontleding blijft de essentie dezelfde: het gevecht dat plaatsvond op zee is in wezen een clash tussen een islamistische coalitie die Turkije probeert te leiden en die ook Iran, Hamas en Hezbollah omvat aan de ene kant, en liberale en westers georiënteerde strijdkrachten die worden vertegenwoordigd door Israël aan de andere kant.

Sam Van Rooy


Bron: Joods Actueel nr. 41 – juni 2010: blz. 30: Juridische kijk op Flottielje episode door Sam Van Rooy; ook op JA Blog: De blokkade van Gaza en het internationaal recht van 10 juni 2010; Sam van Rooy vertaalde eerder War and Peace — and Deceit — in Islam van Raymond Ibrahim en ook op deze blog werd gepubliceerd (in 2 delen) onder de titel ‘Oorlog en vrede – en misleiding – in de Islam’ [deel 1] en [deel 2]. Sam is de zoon van Wim van Rooy die bekendheid verwierf met zijn boek De malaise van de multiculturaliteit, dat onlangs werd gepubliceerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.