Wordt wakker, Joods links!!!!

Wake Up, Jewish Left!

door Matthew M. Hausman vertaald en bewerkt door Ya’akov Siepman

Alle joden van zowel links als rechts van het politieke spectrum moeten wakker geschud worden! Zij zouden niet langer de ogen moeten sluiten voor het in moorddadig tempo opkomend Europees antisemitisme en zich hier overduidelijk over moeten uitspreken. Joden aan de linkerkant als mede joden aan de rechterkant van het politieke spectrum moeten zich realiseren en zich overduidelijk uitspreken. Tegen een opkomend en in een wel moorddadig tempo, het Europese antisemitisme. Zodra het ergens zijn lelijke kop opsteekt, moet men gelijk publiekelijk ageren. Denk eraan, doodzwijgen is gelijk aan medeplichtigheid. Het Europese Parlement heeft net met meerderheid van stemmen, het Goldstone Rapport erkend terwijl Amerika nog in discussie is vanwege, omstreden geloofwaardigheden en eindconclusies van het rapport.

De joodse Democraten steunden Barack Obama toen hij voor het Presidentschap ging. Als argument werd aangevoerd dat Obama als president in het belang van de staat Israël zou zijn. Het zou goed zijn voor Israël,ondanks dat toen al bekend was dat Obama vriendschappelijke relaties onderhield met antisemitische groeperingen en extreme pro-Israëlbashers. Ze blijven dit maar roepen en blijven er in geloven.

Zoals gezegd, er was geen etno-religieuze groepering in de Verenigde Staten die zo overtuigend Democraat is als de Joodse gemeenschap. 75 % van de joodse gemeenschap stemden op Barack Obama. De neoconservatief-Joodse publicist Norman Podhoretz snapte daar niks van en sprak in The Wall Street Journal de hoop uit dat de Amerikaanse joden een ruk naar rechts zouden maken. Daar hadden ze volgens Podhoretz alle reden toe. De grote steun van Amerikaanse joden voor Obama heeft de intellectueel verbaasd, want zijn support voor de staat Israel is minder hartelijk dan die van John McCain was.

Maar zelfs Obama’s trouwste joodse verdedigers waren met stomheid geslagen, toen Obama zijn speech in Cairo Egypte hield over het Palestijns Israel conflict. Waarin hij de joodse geschiedenis vervormde met de mythe, dat de staat Israel een Europese vinding is, die de Arabieren is aangesmeerd en waar ze nu mee opgezadeld zitten. Hij gaf Israel en zijn nederzettingspolitiek de schuld aan het oponthoud, van het vredesproces. En vergoelijkte de lange geschiedenis van Islam kolonisatie, afwijzing, intolerantie van andersdenkenden en zijn antisemitisme. Zijn gedrag en uitspraken jegens Israel, heeft sindsdien de basis van het vertrouwen in hem ernstig geschaad.

Het joods ongemak kwam duidelijk naar voren tijdens opiniepeilingen, waar werd gevraagd , wat zij, van Obama’s uitlatingen tegenover Israël vonden? De meerderheid van de Amerikaanse joden waren dan ook zeer teleurgesteld en diep beledigd. – Ongelooflijk maar waar!!! – . Toch blijven ze zijn presidentschap steunen (opiniepeiling april 2010, steunen nu nog steeds 57% van de Joodse gemeenschap Obama.) Deze tegenstelling versterkt de gedachte dat de joden die links zijn, wereldwijd, meer verbonden zijn aan politieke ideologieën, dan aan Israël en hun eigen joodse waarden. Het reflecteert in hun ontkenning van de haat jegens Israël vanuit links politieke hoek.. Het beïnvloedt het denken zodanig dat men denkt dat het huidige antisemitisme alleen exclusief gericht is tegen het huidige politiek stelsel van Israël.

Antisemitisme was inderdaad vaak de kracht vanuit de ultra rechtse politiek. In het bijzonder wanneer reactionaire overheden en, kerken gezamenlijk met zwaard ten strijde trokken tegen de joden. Maar ook de Islam, radicale groeperingen aangestuurd door demagogen konden en kunnen er wat van. Historisch gezien was het niet minder in de linkse politieke ideologieën. Aangezien er getto muren gebouwd en pogroms gehouden werden in de 19e eeuw in Europa. Desondanks steunden de joden de opkomende Socialistische bewegingen in overtuiging, dat antisemitisme niet in links politiek aanwezig was. Zij waren tegen de eeuwenlange onderdrukking (van ongelijkheid), door de toenmalige gevestigde orden. De gedachtegang, de ideologieën van het Socialisme, die een nieuwe wereldorde van vrijheid en gelijkheid zou scheppen brachten de joden in euforie. Ze veridealiseerden de geboorte en het groeien van een oprukkend Europees Socialisme. Ze waren meer dan verheugd, dat ze eindelijk als een volwaardig burger konden deelnemen aan de Europese maatschappij. Zij zagen liever voorbij aan het giftige en open antisemitisme vanuit de socialistische doctrine, zoals nog velen onder hen tot op de dag van vandaag.

Zij zijn zich er niet bewust van dat sommige van de meest geliefde filosofische helden net zulke Jodenhaters waren als de monarchen en despoten in die tijd. Voltaire ’s haat tegen de joden is bekend. Net zoals de minachting van Diderot, Holbach, Franse Utopians, met inbegrip van Proudhon en Fourier. Een voorbeeld van meer recente Europese socialistische intellectuelen zijn, Georg Ritter von Schonerer leider van de antisemitische, links Duitse Socialistische Partij in Oostenrijk. En Wilhelm Marr, een Duitse socialist die eigenlijk de term “antisemitisme” in 1873 en 1880 in twee pamfletten publiceerde, waarin hij de joden op politieke, economische en rassengronden scandeerde.

Wellicht het meest bekend is de Jodenhaat van Karl Marx (zijn grootvader was een Rabbijn, en zijn vader een joodse advocaat totdat zijn vader de familie tot de staatsreligie het lutheranisme bekeerde ten behoeve van zijn carrière ) die met Friederich Engels het Communistische Manifest schreef. De meeste Socialisten zijn onbekend met de vroege Socialistische geschiedenis. En weten niet, dat een groot deel van de kennis van Marx en Engels op het gebied van Hegeliaanse filosofie en dialectisch materialisme hen is bijgebracht door de schrijver Mozes Hess, een traditioneel-opgeleide jood, die radicaliseerde tijdens zijn jeugd.

Mozes Hess

Hess stond in hoog aanzien en werd beschouwd als één van de vroege grondleggers van het Europees Socialisme. Totdat Marx verkondigde in zijn boek (A World without Jews) dat elke vorm van nationalisme slecht was en het joodse volk het meest schadelijk was voor de geest van het Socialisme. Na deze uitspraak, concludeerde Hess, dat joods politieke redding niet in Europees politiek collectivisme lag, maar eerder bij Joods Nationalisme en zelfbeschikking. Deze bevindingen zette Hess aan tot het schrijven van zijn boek, Rome en Jeruzalem. Hiermee voorspelde hij Theodor Herzl’s “Der Judenstaat” meer dan een kwart eeuw daarvoor. Helaas, slaagde Hess er niet in zijn politieke broeders op gelijke wijze te motiveren. Acceptatie door de linkse orde, betekende afstand nemen van je religie, joodse identiteit en intellectualiteit.

Mozes Hess: “The viciousness with which today’s radical left condemn Israel and Jewish particularism is reminiscent of those medieval Jews who joined the Dominicans and instigated the burning of the Talmud and other holy writings during the Middle Ages. “

De wreedheid waarmee radicaal links van vandaag, Israel veroordeeld, doet je herinneren aan het lot van de Middeleeuwse Joden. Gehaat, vervolgd, verjaagd, vermoord. Joden die zich bekeerd hadden moesten van de Dominicanen de Talmoed en heilige geschriften verbranden. De maatschappij vereiste, dat een jood openlijk een afwijzing en verwerping van gemeenschappelijk traditionele waarden moest doen, hetgeen de joden juist aan elkaar bindt. Joden die in het socialisme politiek bekend werden, moesten van Marx dezelfde afwijzing aangaan. Ook de linkse joden van vandaag, die lid zijn van linkse partijen. moeten de partij ideologieën ondersteunen en bevestigen. Als lid van de partij stem je in met het partijbeleid waaronder ook het steunen van de vijanden van Israël.

Dan hebben we nog de linkse actiegroepen, die zogenaamd pro-Israël en pro-vrede zijn. De prominentste hiervan zijn wel, in Amerika “J Street”, [in Frankrijk JCall dat ook in België de gemoederen heeft verhit, Brabosh] en in Nederland o.a “ Nederland bekent Kleur” en “Een Ander Joods Geluid” die het een schande vond van de Nederlandse Regering, dat ze toestemming gaven aan het CIDI om een Internationaal Symposium in het Vredespaleis te houden, onder de noemer: “Een veilig Israël in een vreedzaam Midden Oosten” aangezien er Israëlische en Nederlandse vertegenwoordigers van beide regeringen, als gastsprekers aanwezig waren.

Deze bovengenoemde groeperingen en andere gelijksoortige, hebben één prioriteit bovenaan op hun gezamenlijk agenda staan: Israël mag zich niet verdedigen en zowel Europa als Amerika worden afgeraden om sancties op te leggen tegen Iran. Ze veroordelen joodse aanwezigheid in Jeruzalem en ondersteunen het zogenaamde Saoedi-Arabische ‘vredesplan’ een initiatief dat zal leiden tot de ondergang van Israël. Natuurlijk, niet alle linkse joden zijn extremisten. Zij beschouwen zichzelf waarschijnlijk als een deel van de gematigde stroming. Ze laten het echter na om hun mede partijgenoten aan te spreken en te bekritiseren als er sprake is van uitlatingen met een duidelijke antisemitische tendens.

Protestants Kerkgenootschap Nederland PKN kan er ook wat van, naar aanleiding van de Kairos aanbevelingen. ‘Het Centraal Joods Overleg CJO waarin de Joodse kerkgenootschappen en ook het CIDI vertegenwoordigd is, heeft op 23 februari 2010 in scherpe bewoording afstand genomen van de open brief die “Het Moderanen” van de PKN-kerken op eigen titel zonder overleg met andere landelijke kerkgenootschappen, op 18 februari aan de Israëlische ambassadeur in Nederland overhandigde.

In de brief van kerken, waarin de Israëlische regering wordt opgeroepen haar “verantwoordelijkheid na te streven” en allerlei maatregelen te treffen om het leven van de Palestijnen te vergemakkelijken en vrede en gerechtigheid te bevorderen, wordt aansluiting gezocht op fel anti-Israëlische verklaring “A moment of thruth” welk eind vorig jaar werd uitgegeven door een aantal Palestijns-Christelijke leiders.’ De integrale tekst van de open brief van het CJO, die werd ondertekend door Ronny Naftaniel (CIDI) en Ruben Vis (Nederlands Israëlitisch Kerkgenootschap) kunt u lezen op http://www.cidi.nl. Ook de Stichting Christenen voor Israel stuurde de PKN naar aanleiding van hun open brief een verontwaardigde reactie (met het schrijven van dit artikel april was er nog geen antwoord van de PKN.)

Als er in Israel een hek geplaatst wordt bij Eilat of een tunnel tussen Egypte en Gaza wordt opgeblazen door Israel,de controles worden aangescherpt of als toevoer naar Gaza tijdelijk wordt geblokkeerd, dan schreeuwt Links moord en brand.. Je hoort ze niet over dat wanneer Hamas wapens invoert. Ik heb niets gehoord of gelezen in de Nederlandse kranten over dat de Egyptische politie, Hamas terroristen heeft aangehouden in een tunnel tussen Egypte en Gaza met 3.5 ton explosieven. En dat Egypte zelf voor de veiligheid een ijzeren muur bouwt.

Ik heb ook niets gehoord of gelezen over het feit dat de inwoners van Gaza zonder gas zaten, aangezien de Hamas regering de gasrekening niet betaald heeft. Mede door invloed van links krijgen de Palestijnen 3 miljoen euro per dag van de EU. Er is nog nooit door links en ook niet door rechts gevraagd, waar deze gelden aan uitgegeven worden. Waarschijnlijk werden daarvan wapens gekocht in Dubai door de daar vermoorde Mahmoud al-Mabhouh een Hamas terrorist. Links heeft het altijd over antiracisme en over het belang van goede educatie, ik heb ze nog nooit iets kritisch horen zeggen, over het gevoerde Palestijnse Lesmateriaal aan jonge kinderen.

Ondertussen zijn de eerste hedendaagse Pogroms in Europa, in de stad Malmö, Zweden aangevangen. Door het toelaten van een Socialistische stads(lands)bestuur, kunnen moslim immigranten, hen door de Koran opgelegde Jodenhaat, botvieren op de 700 tellende joodse gezinnen. De joodse families worden gedwongen uit vrees voor hun leven, zowel uit de stad als uit het land vluchten. Ik heb nog niemand op de straat zien protesteren tegen deze onwaarschijnlijke hedendaagse wreedheid tegen een volk, in naam van de Koran.

Maar het meest verachtelijk wat ik vind van links in Europa, is het zonder enig kritiek aanvaarden van het Goldstone Rapport. Richard Goldstone (een joodse rechter uit Zuid Afrika) van Human Right Watch, die Israël beschuldigd van het onterecht aanvallen van Gaza, nadat Hamas in de loop van de jaren al duizenden raketten heeft afgeschoten op Sderot. Hij beschuldigt Israël van oorlogsmisdaden, slachtingen die nooit hebben plaatsvonden. Hij schrijft bijna niets over Hamas misstanden in dit rapport. Ik heb nog geen enkel joods links protest gehoord. Überhaupt algemeen, geen enkel protest vanaf de tijd dat het rapport gepubliceerd werd vanuit de Linkse partijen. Ondertussen is een tegen rapport door Israël gepubliceerd. Stilzwijgend meegaan en het toestaan van een partij van Israëlbashing, is instemmen van met antisemitisme.

De links liberale Joden vergissen zich dan ook, in hun overtuiging en bereidheid, om afstand te nemen van het godsdienstige en culturele erfgoed, wat joodse mensen honderden jaren in ballingschap intact hield en deze te vervangen met seculiere idealen die vaak tegengesteld zijn aan Joodse religieuze waarden. Er zijn natuurlijk ook joden die niet joods zijn opgevoed en in hun onwetendheid weinig van de geschiedenis van hun erfgoed afweten. Door hun onwetendheid, kunnen zij geen eerlijk onderscheid maken tussen voorbijgaande politieke aangelegenheden en authentieke Joodse prioriteiten. Degenen die de wetenschap hebben, maar het verwerpen, zijn als de zoon waarover gesproken wordt aan de Sedertafel, die ondanks zijn kennis rebelleert. De onwetenden, als de zoon die niet weet, hoe hij moet vragen en daarmee de morele duisternis en geestelijke dwaling riskeert.

Het risico is echter wel, met het kind dat niet weet hoe het moet vragen, dat het zichzelf vatbaar maakt voor de verwerpers. Die ter wille van een politieke agenda, de geschiedenis verdraaien en aan onwetenden, een verkeerde voorstelling van zaken geven. Joden, bij wie het joods zelfbewustzijn ontbreekt, kunnen zo worden gemanipuleerd, dat de steun aan Israel en zijn bevolking voor hen niet absoluut is,eerder tegenovergesteld is aan humanistische waarden. Steun aan Israel als een volk moet geen zaak zijn van links versus rechts.. Eerder, zou de objectieve kennis van de wereldgeschiedenis een logisch gevolg moeten zijn voor steun aan Israël, ongeacht politieke voorkeur.

Onwetendheid, verkeerd geïnformeerd? Gemakkelijk om verkeerde conclusies te trekken. Oud president Ronald Reagan is een goed voorbeeld hiervan. Tijdens zijn eerste ambtsperiode werd zijn verhouding met Israel beïnvloed door James Baker, George Schultz en Casper Weinberger, geen van hen was een vriend van Israel. Toen Israel de Golanhoogte annexeerde in 1981 en Ronald Reagan daar niet mee akkoord ging, besliste hij naar verluid Israel te straffen door een onlangs gesloten strategische samenwerkingsovereenkomst op te schorten. De Amerikaanse regering stond ook zeer kritisch tegenover Israel, toen Israel de kernreactor en wapeninstallaties van Irak bombardeerden. De Amerikaanse regering veroordeelde formeel de acties van Israel.

Toen premier Menachem Begin kennis nam, dat Amerika van plan was om de overeenkomst op te schorten, berispte hij het beleid van Ronald Reagan en zond zijn ambassadeur naar het Witte Huis. Begin weigerde in te geven, op de aangekondigde dreiging van Reagan’s regering. Ook maakte hij Reagan’s bedreigingen wereldwijd bekend. Amerika trok zich terug en de dreigende crisis eindigde er uiteindelijk in, dat Israel de Golanhoogte kon behouden. Na deze gebeurtenis werd Ronald Reagan een stuk vriendelijker tegen Israel. Al werden Reagan en Begin nooit elkaars beste maatjes. Het punt is, dat Reagan niet voor of tegen Israel was op grond van enige politieke overtuiging. Zijn relatie met Israël lijkt gevormd door Begin’s krachtige betoog over het historische bestaansrecht en de veiligheid van Israël.

Als de joden zowel in Amerika als in Europa, erkennen dat Mr. Obama’s regeringsbeleid ongunstig is voor de veiligheid van Israel, dan zouden zij het nu openlijk moeten erkennen dat zijn beleid een groot gevaar voor de overleving van de staat Israel is. Ze zouden hun stemmen moeten heffen en moeten protesteren tegen zijn giftige buitenlandse politiek.. Onder meer tegen de niet werkbare en historisch gezien onterechte “Twee Staten” oplossing.

Hun protest zal gerechtvaardigd zijn, dit met de wetenschap dat de geschiedenis vanuit linkse linies bij herhaling antisemitisme werd aangewakkerd en uitgedragen, dit alles onder een politiek correcte vlag. Het was al bekend dat een aantal van Obama’s ex-vertrouwelingen (die hij onder druk van publieke opinie en verkiezingen moest opgeven) zoals o.a. dominee Jeremiah Wright en de historicus Rashid Khalidi die uitgesproken anti Joods zijn.

In Norman Podhoretz boek “Why are Jews Liberals?” betoogt hij ook meer in de algemene zin dat het vreemd is dat Amerikaanse Joden in veel gevallen “liberals” , ofwel linkse Democraten zijn.Uit zijn onderzoek blijkt dat veel joden in de VS voor meer staatsbemoeienis en marktregulering zijn en op het gebied van medisch-etnische kwesties zijn zij voor Amerikaanse begrippen ultra-liberaal.

Podhoretz is daarvan geschrokken en is van mening dat de Amerikaanse joden van het juiste pad zijn geraakt. Hij stelt dat juist de natuur van de Amerikaanse staat, die hij gebaseerd vindt op individuele vrijheid, mogelijkheden voor iedereen en in hoge moraal, de joden in staat heeft gesteld het in de VS te maken en maximaal tot ontplooiing kon komen. En het zijn uitgerekend de zojuist genoemde principes van het Amerikaanse staatsbeleid die de conservatieven volgens Podhoretz al decennialang proberen te beschermen. Hij spreekt de hoop uit dat zijn Amerikaanse medejoden de conclusie eindelijk ook trekken en zich aansluiten bij rechts Amerika.

Voor Podhoretz boek “Why are Jews Liberals?”, te schrijven heeft hij o.a. in zijn voor onderzoek een schriftelijk Symposium gehouden met diverse joodse denkers, David Wolpe, Jonathan D. Sarna, Michiel Medved, William Kristol en Jef Jacoby om antwoorden te verkrijgen. “Jewish Current Issues “ een website in Amerika, heeft een gelijksoortig Symposium gehouden met Ruth Wisse, Morris Dickstein, Jona Goldberg, Todd Gitlin en Ron Radosh in 2009 naar aanleiding van het uitkomen van Podhoretz boek.

Het heeft namelijk geen zin momenteel dieper er op in te gaan gezien, beiden op de Amerikaanse Joden en op de Amerikaanse politiek zijn gebaseerd. Alhoewel de wereldopinie er wel indirect ermee te maken heeft. Ondanks het West Europees politiek stelsel totaal anders is. Al zijn de conclusies met de achtergronden en overwegingen van het Joods denken praktisch gelijk denk ik. Een te houden gelijksoortig Symposium in Nederland zou zinnig zijn. Juist om te kijken hoe groot, in de Nederlandse politieke spectrum, de onderlinge politieke verdeeldheid onder de Joodse gemeenschap is. Het waardoor en waarom!

Op het artikel “Wordt wakker Joods links” welk van Matthew Hausman journalist van Arutz Sheva (Wake up Jewish Left) is geschreven, door mij vertaald en verder bewerkt is, wil ik er toch dieper op ingaan. Er staan nog te veel vragen open. O.a. waar komt deze verdeeldheid vandaan en wanneer is deze losgebarsten en in hoeverre strekt dit en waar mond dit uiteindelijk in uit.

Zijn sommige linkse joden antisemitisch of anti-zionistisch, of zijn ze joods, maar dan met grote mate van zelfhaat. Joden die zover willen gaan in hun haat, dat zij doorgaan tot de algemene vernietiging van Israel. Of willen ze ook de vernietiging van het Joodse volk in het algemeen? Of zijn zij de zwijgende meerderheid die het gelaten over zich heen laat komen?

Ik denk dat we ze in drie groepen verdeeld moeten worden of zoals Salomon Bouman Collomist NIW het benoemd tussen “Dromers en Realisten”. Ido Abraham een voormalig hoogleraar “Educatie van en na de Shoa” aan de Universiteit van Amsterdam” beschreef de Joodse Identiteit zelfs in een schematisch model met een schijf van 5. Je hebt joden die zo tegen het Israëlische politieke conservatief systeem en/of tegen orthodoxie zijn. Dat ze niet beseffen, dat ze in hun anti orthodoxie en of het anti conservatieve regeringsbeleid, meewerken aan de ondergang van Israel. Het heeft dus niets te maken met haat tegen, of uitroeiing van joden algemeen. Daarnaast heb je joden en/of joden uit een gemixt huwelijk met een joodse achtergrond, die het Jodendom de rug hebben toegekeerd en/of bekeerd zijn. Die daardoor een diepe zelfhaat hebben opgebouwd, omdat ze van joodse afkomst zijn en dat niet willen weten. Daardoor ook, alles haten, wat ook maar enigszins joods is of er mee te maken heeft. Bv Otto Weininger, Frans Kafka, Norman Finkelstein, Hajo Meyer van Joods ander geluid enz. zijn hier een duidelijk voorbeeld van.

Wat is haat? Herman M van Praag omschreef het perfect in zijn artikel “ Haat behoeft een motief” Haat is het gevoel van diepe afkeer en vijandigheid dat een individu koestert tegen een bepaald individu, een bepaalde groep van individuen of een bepaalde instantie. Het woord “bepaald” is hier essentieel. Haat heeft een behoefte een doel nodig en als deze er niet voorhanden is, dan moet je er naar zoeken of één creëren.

Haat kan normaal zijn tussen haakjes, als daar ook een gegronde reden voor is en bestaat en haat daar ook de aanleiding voor is. Haatgevoelens zijn ongezond wanneer er geen motief voor is. Althans al er geen rationeel motief voor bestaat. Abnormale haat volhard zich een leven lang. De intensiteit van het haten gaat op en neer naar omstandigheden maar het verdwijnt nooit omdat de abnormale haat nooit bevredigd kan worden. Vernederen, vervolging of het vermoorden van het gehate object of individu wanneer de mogelijkheden daarvoor zijn. Maar abnormale haatgevoelens verdwijnen nooit. Het is net seks. De daad bevredigd je op dat moment, maar daarna wil je het weer voelen en beleven. Haat kan een machtig vernietigingswapen zijn. In de westerse wereld is Jodenhaat een prototypisch voorbeeld. We spreken van Jodenhaat niet van antisemitisme. Het verschijnsel heeft niets te doen met Semieten, maar alles met joden.

Maar één van de bekendste van hedendaagse zelfhaters is momenteel Mahmoud Ahmadinejad de President van Iran. Hij wil niet alleen de vernietiging van de staat Israel, maar ook de dood aan alle joden. De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad is een tot de Islam bekeerde Jood volgens de Daily Telegraph in 2009. Dat moet blijken uit een foto in de krant van het paspoort van de Iraanse leider waarop te zien is dat zijn oorspronkelijke naam Sabourjian luidt, wat een vaak voorkomende joodse naam is in Iran. De Sabourjians stammen zijn traditioneel uit Aradan, en dat blijkt nu ook de geboorteplaats van Ahmadinejad te zijn. Hun achternaam letterlijk vertaald is ‘wever van de Sabour’ Sabour vertaald in het Hebreeuws is “Talliet” het gebedsjaal dat door Joden o.a. gedragen wordt in de Synagoge. De naam Sabourjan staat op een lijst, welke Iran heeft gereserveerd voor Iraanse inwoners met joodse namen.

Toen Ahmadinejad 4 jaar oud was, heeft zijn familie meer dan waarschijnlijk een naamsverandering aangevraagd toen ze zich tot de islam bekeerden (of deze afgedwongen was is niet zeker. Maar waarschijnlijk wel want ze waren praktiserende Joden). Volgens deskundigen is de antisemitische attitude van Ahmadinejad -een ontkenner van de Holocaust- ingegeven door een vorm van overcompensatie om zijn origine te verdoezelen, een gedrag dat vaker wordt opgemerkt bij mensen die een andere naam aannemen wanneer ze zicht tot een andere godsdienst bekeren. Op 3 juli 2009 berichtte The Jerusalem Post over een Iraanse blogger die gearresteerd was omdat hij in zijn blog had geschreven dat Ahmadinejad Joodse roots had.

We kunnen constateren dat in de laatste 20 jaar, een tweedeling is ontstaan tussen het Joodse volk. Eigenlijk na de Oslo-akkoorden van 1993, welk werd geaccepteerd door de toenmalige linkse regering van Israel is deze tweedeling verscherpt. Door velen werden deze akkoorden dan ook gezien als een monumentale fout alsmede, het daaruit voortkomende “vredesproces” men zag het als een aanzet, van een weg naar een ramp dat uiteindelijk zal leiden tot een ontbinding van de staat Israel.

Hoe was het in G’dsnaam mogelijk dat de toenmalige linkse Israëlische premier Jitschak Rabin bereid was om Arafat, een massamoordenaar van Joden sinds Hitler te vertrouwen. De regisseur van talrijke bloedige aanslagen en talloze daden en van terreur? Een PLO die in haar handvest heeft staan de vernietiging van Israel en alle Joden. Een terrorist die notabene de vredesprijs heeft ontvangen. Waarvoor? Voor het aanzetten van het moorden van onschuldige vrouwen en kinderen met o.a. bomgordels? Wie herinnert zich niet de levensgrote foto op de voorpagina van de krant waar Rabin Arafat de hand schud met toenmalige President Clinton breed lachend in het midden.

Enkele uren naar de ondertekening zond de Jordaanse TV een boodschap uit in het Arabisch waarin Arafat de zojuist ondertekende overeenkomst, de eerste stap noemde op weg naar de vernietiging van de staat Israel. “ Ik heb met het ondertekenen van de Oslo-akkoorden de eerste spijker aan de Zionistische doodskist getimmerd “ Hij herinnerde de kijkers aan het besluit van de PLO in 1974 dat de gebieden die Israel bereid zal zijn te ontruimen, gebruikt zal worden als springplank voor de verdere bevrijding van Palestina. Enkele weken daarna in Johannesburg Zuid Afrika, hield Arafat een rede in de moskee, waarin hij zij dat de Oslo-akkoorden niets anders waren als een list. “Denken jullie dat ik iets met de Joden ondertekende dat in tegenspraak is met de wetten van de Islam? Deze overeenkomst is niets anders dan de overeenkomst tussen onze profeet Mohammed en Quraihs.” Arafat refereerde aan de bedrieglijke, gebroken overeenkomst van de oprichter van de Islam.

In 626 na Chr. Tekende Mohammed het “Hudaibiya verdrag” met de Quaraish leider van Mekka. Mohammed verbrak het verdrag twee jaar later toen zijn leger sterk genoeg was om Quraisch te verslaan en te vermoorden. Voor een uitgebreide analyse en gebeurtenissen voor en na de ondertekening van de Oslo-akkoorden kunt u lezen o.a op de website van Franklin ter Horst, op Israel Palestina Info en Israel-Palestijnen Blogspot en Vecip.com en op Brabosh.com wordt ook veelvuldig geschreven door Hugo van Minnebruggen over de negatieve gevolgen en naweeën van de Oslo-akkoorden.

De aanvaarding van de Oslo-akkoorden door Rabin en het zogenaamde “vredesproces” zijn ipso facto, zelfverloochening, zij erkennen, geven/ingeven om af te zien aan de basis voor de terugkeer naar Zion. Het is een impliciete erkenning dat het Zionisme een verkeerd gedachtegoed en een onrechtvaardig ideaal is. Je kan je wel voorstellen dat dit ernstige pathologische processen weerspiegelt op het Joodse volk zowel in Israel als buiten Israel. Hoe is het mogelijk dat men bezweken is aan de retoriek van Arafat, Clinton en de VN, om stukken land weg te geven die de positie, de veiligheid van Israël juist waarborgde. Delen van Judea, Samaria en de Gaza, honderden PLO terroristen vrijgelaten enz. Wat hebben we ervoor teruggekregen? Meer doden aan terreurdaden sinds de Oslo-akkoorden zijn getekend.

Wat bezielde Rabin en zijn achterban om akkoord te gaan met de opgelegde Oslo-akkoorden? Wat wilde en hoopte hij er mee te bereiken? In vrede, een samenleven met de Palestijnen in een tweestaten oplossing of een samenleving in één staat? Wou hij het land uiteindelijk zo onder druk opdelen, dat we moeten leven (als we nog kunnen leven) in wat niet meer zou zijn dan het wonen in verdeelde getto’s, in een ontaard, ontvreemd en een verdeeld Vaderland zonder enige identiteit.

Sindsdien is er al heel wat water door de Jordaan gevloeid. Een tweede fase is er aangebroken, met mogelijk een verdere verdeling (Twee staten oplossing) ten nadele van Israel. Wordt het een herhaling van de Oslo-akkoorden, een verlengstuk voor Gaza en Hezbollah, maar dan met een fatale afloop. Fataal, voor Israel en de Joden wereldwijd onder druk van de administratie van Obama, Linkse regeringen, de zogenaamde Joodse Pro-Israel demonstranten en het Moslim fundamentalisme?

We naderen 9 juni in Nederland en 13 juni in België. de verkiezingen staan voor de deur. Een Islamitische conferentie over Europa wordt gehouden in Amsterdam. De AIVD onder leiding van Hirsh Ballin heeft een brief gestuurd naar Geert Wilders waar hij Gidi Markuszower als een risico voor integriteit van Nederland bestempeld. Een Nederland die altijd Pro-Israel is geweest. Zelfs het verlies van Nederlandse steun aan Israel, wordt vermeld in de Israelische dagbladen. Ik voorzie voor ons Joden zware tijden tegemoet.Wordt wakker Joods links, besef waar je partij voor staat, met name ten aanzien van Israel en realiseer waar je voor kiest. Het is jouw toekomst alsmede dat van Israel.

Bronnen: Arutz Sheva: Wake Up, Jewish Left! door Matthew M. Hausman van 21 februari 2010: UCI: Reclaiming Language from the Left door Caroline Glick – Frontpagemag.com – van 25 mei 2010; Het Vrije Volk: Word wakker, Joods links! door Ya’akov Siepman [deel 1] van 10 mei 2010 en [deel 2] van 24 mei 2010; Moonbattery: Lenora Fulani and Left-Wing Anti-Semitism van 17 april 2005;

Een gedachte over “Wordt wakker, Joods links!!!!

  1. Toch lijkt het of de gewone gelovigen in Nederland meer honger krijgen naar het echte woord en vragen hoe het zit met Israël. Dat vertelt Bart Repko van neverbesilent. Ook Pillar of fire tinnert rustig door, Jan van Barneveld gaat veel het land in en Dirk van Genderen haalt ook altijd Israël aan in zijn nieuwsbrief.
    Er wordt ontzettend gebeden voor de nieuwe regering. Laten we maar hopen dat christelijk Nederland niet de fout maakt die ze in Amerika maakten.
    Blijft alleen altijd het Woord van God dat Hij vissers zal sturen om Zijn volk thuis te brengen,maar ook jagers. Het is een vraag van mij, maar zou het antisemitisme een jager kunnen zijn om de Joden naar Israël te krijgen?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.