Volgend jaar in bezet Oost-Jeruzalem !

Oude foto van de Damascuspoort eind 19de eeuw. Jeruzalem in handen van de Islam. Het is er aan te merken…

Van de acht inkompoorten van [?Oost-?]Jeruzalem, is de Damascuspoort de noordelijke toegangspoort, waar van hieruit de weg via Sichem/Nabloes in Samaria naar Damascus leidde, de huidige hoofdstad van Syrië. De bouw van wat velen de mooiste poort van Jeruzalem noemen, werd in 1542 voltooid door sultan Suleiman de Grote [afkomstig uit Turkije, zoals het toenmalige Ottomaanse Rijk werd genoemd]. Na vier eeuwen Ottomaanse bezetting en plundering – de landopbrengsten werden systematisch uitgevoerd naar Turkije – was het land halverwege de 19de eeuw compleet leeggeroofd, geen enkele boom stond nog overeind [die werden allemaal gekapt en verscheept of gebruikt als huisbrandstof], en was Jeruzalem een spookstad geworden, vervallen en nagenoeg onbewoond. Voor Turken en Arabieren was de stad namelijk van totaal geen betekenis omdat die van oudsher ook geen moslimstad is zoals bv. Mekka en Medina. Voor de moslims staat Jeruzalem symbool als stad van Joden en christenen, kortom broeinest van heidenen en niet-moslims,  ‘satanskinderen’ dus en wat de Islam betreft zowat het weerzinwekkendste uitschot dat er bestaat in het M-O.

Sultan Suleiman de Grote regeerde van 1520 tot 1566 over Jeruzalem

Hun afkeer voor de stad Jeruzalem [“een vergiftigd geschenk” noemde Suleiman het ooit], is zelfs zo groot dat, wanneer moslims op de Tempelberg bidden tot Allah, zij dat doen met hun rug gekeerd naar de Rotskoepel [..], dat naar eigen zeggen het 3de belangrijkste heiligdom van de Islam zou zijn. In werkelijkheid is het dat pas geworden toen het Zionisme werd gesticht. En zo blijven de leugens zich maar opstapelen. Die eeuwenlange islamitische weerzin voor Jeruzalem (waarvan de naam van de stad dan ook niet één keer voorkomt in de Koran) zal veranderen wanneer de Joden in de 2de helft van de 19de eeuw besluiten om terug de Berg van Zion te beklimmen en zich om hun stad en land zullen bekommeren. Niet toevallig krijgen de Arabieren ‘opeens’ interesse voor de 3000 jaar oude hoofdstad van het Joodse volk want… “De Joden zijn weer daar!” De Arabische kromzwaarden worden boven gehaald en ja, het vervolg kennen we ook nog. Tot aan hun enkels in het bloed krijsen moslims van overal: “Ten aanval! Vertrap die ongelovigen! Sla dood die Jood! Alloeah Akhbar!”

In het volgende artikel gruwt Avi Davis van het idee dat het authentieke Jeruzalem, dat de vijanden van Israël in weerwil van het gezond verstand en de historische feiten hardnekkig met de schandnaam ‘Oost-Jeruzalem’ blijven aanduiden, ooit zal moeten afgestaan worden aan de moslim Arabieren. Avi Davis vreest dat Barack Obama en de rest van het Kwartet, ‘Oost-Jeruzalem’ opnieuw wil laten bezetten door het volk van de Islam en, net zoals wat in 1948 gebeurde [een terecht déjà vu-gevoel bekruipt hem hier], de Joden moeten opkrassen uit hun stad en hun heiligdommen – deze keer uit vrije wil – andermaal laten verwoesten, ontheiligen en besmeuren. Zou er in Europa nog één regering durven eisen dat bv Berlijn terug moet worden verdeeld in Oost- en West en het oostelijk deel terug aan de Russen moet worden geschonken? Nee, dat is een episode die we definitief hebben afgesloten. Gelukkig maar. Maakt er iemand bezwaren dat [‘Oost-‘]Berlijn wordt gegermaniseerd? Ha nee, waarom zou het? Berlijn is toch een Duitse stad? Dat moeten we ook onthouden.

Dus, laat ons ophouden met Jeruzalem opnieuw te willen splijten en het oude èchte Jeruzalem weggeven aan de wolven als ware het een bot om op te kauwen. Het Joodse Kwartier, de Klaagmuur (Kotel), de Scopusberg, de Zionberg, de Stad van David, de Hof van Olijven, de Joodse begraafplaats enz. het werd allemaal prachtig gerestaureerd en in de oorspronkelijke staat teruggebracht. Laten we dat allemaal terug vernielen of mag het zo blijven? Of schenken we het weg aan criminelen en barbaren in ruil voor wat? Voor een geschreven overeenkomst op een stuk papier? Eric Hoffer zei er dit over: “Geen enkele verbintenis met de Joden door gelijk welke overheid, inclusief de onze, is het papier waard waarop het is geschreven.” Zo is dat maar net.

Next year in occupied East Jerusalem!

door Avi Davis

In het weekend [van 27 maart j.l.] was ik het slachtoffer van een hoax [= nep- of bedrieglijk bericht, bedoeld als grap of om paniek te veroorzaken]. Een scenario deed op het internet de ronde waarin Barack Obama, die in het Witte Huis een Israëlische delegatie ontving onder leiding van de Israëlische premier Benjamin Netanjahoe, hen vertelde dat de zaak van de vrede zou worden bevorderd indien tijdens de Haggadah met de Joodse Pasen de woorden “Volgend jaar in Jeruzalem” zouden worden weggesneden.

Witte Huis Washington 29 maart 2010. Obama leest de Haggada voor op de Sederavond: 'Guys and dolls, next year in occupied East-Jerusalem, please!'

De minister-president, ongemakkelijk wriemelend op zijn stoel, kijkt hulpeloos van de ene adviseur naar de andere totdat hij uiteindelijk voorstelt om die woorden wel uit de eredienst van Jom Kippoer te schrappen, maar niet uit de Haggadah. Niet tevreden met het antwoord, staat Obama op, verontschuldigt zich voor het diner, en geeft aan dat hij wat later zal terugkeren. “Ik geef u even de tijd om erover na te denken en kom daarna terug om u het nieuwe edict te laten ondertekenen.”

Brabosh: De Haggadah is een vertelling die traditioneel wordt voorgelezen uit een boekje tijdens de Sederavond, de vooravond van het zeven dagen durende Pesachfeest. Dan wordt het Bijbelse verhaal vertelt van de exodus, met name hoe de Joden in slavernij leefden in Egypte, onder leiding van Mozes uit Egypte wegvluchtten, gevolgd door de spectaculaire doortocht door de Rode Zee, de tocht doorheen de woestijn, de tien geboden enz. Die geschiedenis zou zich hebben afgespeeld omstreeks 1.500 voor Christus. Op het einde van de Hagaddah volgt dan het bekende ‘Volgend jaar in Jeruzalem!’ maar door Joden in Israël en in het bijzonder in Jeruzalem werd dit aangepast in ‘Volgend jaar in herbouwd Jeruzalem!’, omwille van de reusachtige herstelling- en reconstructiewerken die sinds de herovering en eenmaking op 7 juni 1967 de stad in de ban houden. Die zin wordt ook uitgesproken tijdens de eredienst van Jom Kippoer.

Voor een ogenblik geloofde ik het verhaal want, net zoals in elke andere parodie, zit er wel steeds ergens een kern van waarheid in verborgen. Het ongeduld van deze Amerikaanse regering in aanmerking genomen en de hardnekkigheid waarmee de regering Netanjahoe zich heeft vastgebeten aan een verenigd Jeruzalem, daarvan zou je inderdaad kunnen denken dat er van het idee wat van aan is dat de regering van Obama niet enkel Oost-Jeruzalem wil scheiden van West, maar de banden van het Joodse volk met de stad in het algemeen.

Misschien dat het daarom is dat dit onbevestigde gerucht, dat circuleerde over het internet dat het Sederfeest dat Obama hield in het Witte Huis dit jaar niet zou afsluiten met de traditionele woorden: “Volgend jaar in Jeruzalem” uit angst om de Palestijnse gevoeligheden te beledigen, wat geloofwaardigheid heeft gekregen. Het kan allemaal onzin zijn maar toch blijven velen met het gevoel achter dat er heel wat dingen zijn misgelopen. Tijdens zijn verkiezingscampagne, pleitte het eigen platform van Obama voor een verenigd Jeruzalem en het Amerikaanse Congres zich zelf achter die eis geschaard sinds 1995, toen het The Jerusalem Embassy Relocation Act [de verplaatsing van de Amerikaanse ambassade vanuit Tel Aviv terug naar Jeruzalem] heeft aangenomen, maar tot op heden niet werd uitgevoerd.

Brabosh: Ook Barack Obama heeft deze verhuis van de ambassade onlangs opnieuw op de lange baan geschoven. Nochtans werd die Relocation Act aangenomen op 23 oktober 1995 en bij meerderheid van stemmen door zowel de Amerikaanse Senaat (93 tegen 5) als door het Congres (374 tegen 37) aangenomen. Op 30 juli 1980 stemde de Knesset de Jeruzalem Wet goed waardoor Jeruzalem werd uitgeroepen als eengemaakte ondeelbare hoofdstad van Israël: “Jerusalem, complete and united, is the capital of Israel“. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties veroordeelde met Resolutie 478 deze Israëlische verklaring en trok prompt al haar ambassades terug uit Jeruzalem. Zoals bekend wordt door geen enkel land – inclusief de VS – Jeruzalem erkent als de hoofdstad van Israël, ook niet toen het tot juni 1967 enkel West-Jeruzalem bezat. Tot op heden [2010] beschouwen de 27 landen van de Europese Unie de legale status van Jeruzalem als zijnde nog steeds een corpus separatum. Op 1 maart 1999 zond Theodor Wallau, de Duitse ambassadeur in Israël, namens de Europese Unie een brief naar toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Ariel Sharon, waarin hij de internationalisering van Jeruzalem bevestigde zoals die werd bepaald in Resolutie 181[II] van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. “We reaffirm our stated position regarding the specific status of Jerusalem as a corpus separatum. This position is in accordance with international law. We have no intention of changing our custom regarding meetings in Jerusalem,” aldus Theodor Wallau. Het officiële standpunt van de Europese Unie (met inbegrip dus van België en Nederland) blijft maw vasthouden aan het idee van Resolutie 181 van november 1947 van Jeruzalem als corpus separatum dat onder het bestuur van de Verenigde Naties moet komen te staan. Die status van Jeruzalem als corpus separatum werd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties herbevestigd op 9 december 1949 met Resolutie 303]

Is Obama zich er dan niet van bewust dat geen enkele Israëlische regering, die de verdeling van Jeruzalem ooit zou accepteren, nog lang zou bestaan zoals bleek uit de val van de coalitieregering van Ehud Barak eind 2000 [na de mislukte onderhandelingen in Camp David met Clinton en het uitbreken van de Stenenoorlog (2de Intifada) in september 2000.] Kan de president van de Verenigde Staten en zijn raadgevers dan niet begrijpen dat een verenigd Jeruzalem voor het Joodse volk veel meer betekent dan alleen maar bakstenen en mortel, wegen en verkeerslichten, maar gefocust is op de nationale aspiraties, een transcendent verlangen dat nooit de hoop heeft kunnen doven maar integendeel tweeduizend jaar lang is blijven branden in de harten van een volk? Het is in feite verweven met het wezenlijke idee van de nationale bevrijdingsbeweging van het Joodse volk, met name het ‘Zionisme’, en de Zionberg zelf is gelegen in het hart van de stad waarnaar president Obama verwijst als ‘Oost’-Jeruzalem.

Er bestaat zelfs niets in de verste verte dat vergelijkbaar is met Arabische, islamitische of Palestijnse verhalen. Niet eens één keer in de koran vernoemd, was er met Jeruzalem nooit een hechte band met de moslims en werd de stad zeven eeuwen lang in essentie genegeerd door de Ottomaanse overheersers. Geen enkele Arabier of moslim vertoonde enige interesse totdat de Joodse immigratie in het begin van de 20ste eeuw een economische heropleving van de stad teweeg bracht. Gedurende een korte tijd, nadat het Jordaanse Legioen de Oude Stad in 1948 had veroverd, had zij even de aandacht van de moslimwereld.

Maar de Hashemieten koesterden maar weinig genegenheid voor Jeruzalem, waar sommige van hun ergste vijanden woonden en waar de Jordaanse koning Abdoellah zelf werd doodgeschoten in 1951. In feite, deden de Hashemieten maar erg weinig om de stad in de aandacht te brengen, lieten het verlaten Joodse Kwartier achter in puin en verhuisde het ambtenarenkorps van de stad naar haar hoofdstad Amman. Als gevolg hiervan werd Arabisch Jeruzalem gedurende negentien jaar een geïsoleerde uithoek, die zelfs op een tweede plaats kwam na het erg groezelige Nabloes (Sichem) in Samaria. De economie stagneerde en vele duizenden verlieten de stad.

[Afbeelding links: Israëlische soldaten bereiken op 7 juni 1967 de Klaagmuur (Kotel) na 19 jaar lang ‘Verboden voor Joden’-gebied te zijn geweest]. Het is enkel wanneer het IDF tijdens de Zesdaagse Oorlog de stad heroverden op de Arabieren, dat islamistische en Arabische historici zich de centrale rol van Jeruzalem binnen de moslimtraditie (en natuurlijk ook bij de Palestijnen) beginnen te herinneren. Deze nogal onverkwikkelijke geschiedenis heeft verder geen invloed op degenen die vandaag pochen over Jeruzalem als “een stad die voor drie religies heilig is.”

Misschien dat Barack Obama – en de Hofjoden die hem omringen – geloven dat net zoals de Romantische dichters, het woord “Jeruzalem” meer een abstract symbool is dan een fysieke locatie en het beter voor de Joden zou zijn om het cement van het idee van een dergelijke eenheid, eerder in het hart en de geest te bewaren dan in de werkelijkheid. Voor de romantici, was het idee van de kruisvaarders om de stad te bevrijden met een leger, een regelrechte gruwel. “Het Nieuwe Jeruzalem” zou volgens hen beter herwonnen worden door middel van contemplatie en door een ‘spirituele verhuis’ in plaats van de inname van de stad gewapenderhand.

De Joden hebben echter Jeruzalem nooit aanvaard als een louter theoretische constructie, die geen fysieke verbondenheid nodig had. Zo is bijvoorbeeld de centraliteit van Jeruzalem ingebed in de Joodse liturgie en dat is zo al minstens 1800 jaar het geval. Eén van de 19 zegeningen van de Amida (het stille gebed dat van cruciaal belang is in alle Joodse gebedsdiensten) luidt: “Keer terug naar Uw stad Jeruzalem in genade en vestig u daar zoals u dat beloofd heeft … Zalig zijt gij, Heer, bouwer van Jeruzalem.” Dit gebed wordt traditioneel drie keer per dag gereciteerd, terwijl het gezicht is gekeerd naar Jeruzalem.

Voor de generatie die getuige was van de opkomst van de eerste Joodse staat in tweeduizend jaar en daarna 19 jaar later gevolgd werd door de eenmaking van de stad, en het heiligste heiligdom in het Jodendom met zich meebracht, kan er geen sprake zijn van een dergelijke overgave. Het opgeven van de soevereiniteit van de Oude Stad, de Olijfberg en de Zionberg, allen gelegen in het spreekwoordelijke “Oost” Jeruzalem, zou aangevoeld worden als een feitelijke amputatie. Niet voor niets citeren de Joden deze zinnen uit de Psalmen: “Indien ik u vergeet, O Jeruzalem! zo vergeet mijn rechterhand zichzelf”, ter herinnering aan hun onverbrekelijke band met hun ouderlijke huis.

Het was dan ook geen toeval dat dit de exacte woorden waren die werden opgehemeld op het ogenblik dat de eerste vrachtwagen de Arabische blokkade van Jeruzalem in 1948 doorbrak en de hongerende inwoners van Jeruzalem bereikte, die de hoop begonnen op te geven dat er nog ooit hulp voor hen zou opdagen. Dat verhaal wordt krachtig verwoord door Amos Ben Ami: “Geschreven op de eerste vrachtwagen stonden de woorden: ‘Indien ik u vergeet, O Jeruzalem! zo vergeet mijn rechterhand zichzelf‘. Binnen het uur wist de hele stad ervan. Op deze zondagmorgen, stonden juichende mensen te wachten langsheen de route van het konvooi. Mensen kwamen, met tranen in de ogen, naar het prachtige schouwspel kijken. Het gaf hen het gevoel dat Jeruzalem niet was geïsoleerd; dat we verenigd zijn met de rest van Israël!”

Die gebeurtenis vond precies 62 jaar geleden plaats in de dagen voorafgaand aan de Pesach. De hereniging van Jeruzalem met de rest van Israël, gaf de jonge Joodse staat de wil om vijf Arabische legers te verslaan, die slechts een maand later op vier grenzen tegelijk zullen binnenvallen. Voor veel Joden bestaat niet langer een “Oost” of “West” Jeruzalem, maar een verenigde, ondeelbare stad voor wie honderdduizenden, zelfs in deze zeer cynische tijden, hun leven zouden geven om ze te verdedigen. De Israëlische premier lijkt dit te begrijpen. Maar het is duidelijk dat de leider van de machtigste natie ter wereld en de belangrijkste bondgenoot van het land, dat niét doet.

Misschien zou het voor de president dan ook niet misstaan om het Sederfeest dit jaar in het Witte Huis met de volgende de woorden te eindigen “Volgend jaar in bezet Oost-Jeruzalem!” Dan kan er geen twijfel meer bestaan over zijn ‘gevoeligheid’ voor de Palestijnse rechten en eisen, noch van zijn volstrekte afwijzing van de Joodse aanspraak of verbondenheid met hun eeuwige stad.

Bronnen: Jewish Journal: Next year in occupied East Jerusalem! door Avi Davis van 31 maart 2010