Voor alles eerst het herstel van de Palestijnse vluchtelingen

The rehabilitation of the Palestinian refugees first

door Shulamit Kogan

Achtergrond:

Toen de Arabieren de nieuwe staat Israël in 1948 binnenvielen en Israël hen terugdreef, vluchtten veel van de plaatselijke Arabieren, hetzij onder aansporing van hun leiders of omdat ze verwachtten dat de Joden hen hetzelfde zouden aandoen als datgene dat zij de Joden zouden aandoen, moesten zij de Joden verslaan hebben. In augustus 1940 was het aantal vluchtelingen opgelopen tot 472.000 waarvan volgens de graaf Folke Bernadotte, de toenmalige bemiddelaar voor de Verenigde Naties in Palestina, er ongeveer 360.000 behoeftig waren.

Vreemd genoeg, in plaats van het aantal vluchtelingen daalde, werd het aantal steeds hoger bijgesteld en in oktober 1950, werd het aantal voorlopig vastgelegd op 711.000. In 60 jaar is die aantal ongelooflijk aangegroeid tot meer dan 4,6 miljoen. Natuurlijk, worden geboorten geregistreerd; maar doden registreren is minder overtuigend. Andere vormen van fraude gebeurden onder meer via de verkoop en verhuur van rantsoenkaarten en door het verhuren van kinderen op de juiste tijd.

Echter, dit bleken geen gewone groep vluchtelingen te zijn, integendeel. Alle andere vluchtelingen in de wereld zijn meestal hervestigd binnen een paar jaar, hetzij naar hun vroegere woningen of opgevangen in andere landen. Elders bestaat er niet zoiets als een ‘Recht op Terugkeer’. Alle andere vluchtelingen zijn na de eerste crisis spoedig louter aangewezen op zichzelf behalve dan de Arabische vluchtelingen die 62 jaar later nog altijd worden gevoed, gepamperd en gekleed door de VN, worden gehuisvest, krijgen onderwijs in door de VN betaalde en gebouwde scholen en worden op kosten van de VN medisch behandeld. In feite leiden ze gemiddeld een veel beter leven vergeleken met de locale bevolking in de meeste omringende gebieden, die zich op hun beurt vaak aanmelden als ‘vluchteling’ en begerig blikken naar al die extraatjes.

Alle andere vluchtelingen kunnen niet genieten van de erfbaarheid van de vluchtelingenstatus ten gunste van hun nakomelingen. De Arabische vluchtelingen genieten van die beschermde status sinds ongeveer 4 à 5 generaties. Een ander teken van verschil met de vluchtelingen wereldwijd, worden alle vluchtelingen – behalve dan de Arabische ! – verzorgd door één enkele instantie met name de UNHCR. Alleen de Arabieren hebben een apart agentschap helemaal alleen voor zichzelf: de UNRWA. Die UNRWA verzorgt nu ruim 4,6 miljoen ‘vluchtelingen’, met een budget (in 2007) van 500 miljoen dollar. UNHCR die een budget beheert van iets meer dan het dubbele van de UNRWA (1,1 miljard dollar) zorgt voor 4 keer zoveel vluchtelingen, zo’n 20 miljoen wereldwijd. UNRWA verschaft veel van haar vluchtelingen werk, is betrokken bij de opleiding van terroristen, vervoert terroristen in UNRWA ambulances en andere officiële auto’s naar hun doelgebieden en leert jongeren Israël en de Joden te haten via het schoolonderwijs en het door haar geleverd en bekostigd lesmateriaal en leerboeken.

Martin Sherman merkte op dat:

“In tegenstelling tot de UNHCR, omvat de door de UNRWA gehanteerde definitie van vluchtelingen, migranten en tijdelijke werknemers, die minder dan twee jaar in het mandaatgebied Palestina hebben gewoond, alsmede een onbeperkt aantal generaties nakomelingen. De verregaande betekenis van dit kan worden samengevat in het opmerkelijke feit dat, indien de algemeen aanvaarde criteria van de UNHCR voor vluchtelingenzaken zou worden toegepast op de Palestijnse zaak, het aantal “vluchtelingen” zou krimpen van bijna 5 miljoen tot circa 200.000. Deze cijfers vormen een scherpe illustratie van het feit dat zowel qua schaal als de duurtijd van het Palestijnse vluchtelingenprobleem, deze wordt gevoed door de vervormde parameters van haar eigen definitie. Er is een groeiende consensus dat zolang de UNRWA niet wordt afgeschaft en haar activiteiten worden ondergebracht binnen de UNHCR, er geen uitweg mogelijk is uit de Palestijns-Israëlische impasse.” (Martin Sherman, 21 april 2010.)

Op het rechtstreeks en uitdrukkelijk verzoek van Benjamin Netanjahoe aan de Arabieren om Israël te erkennen als Joodse staat, was de Egyptische president Moebarak de eerste om in het publiek aan te kondigen dat hij het niet eens was met een dergelijke omschrijving en hij werd daarin onmiddellijk gevolgd door alle andere Arabische leiders. Toch heeft Obama premier Netanjahoe zwaar onder druk gezet om een bouwstop op te leggen op nieuwe constructies in Judea en Samaria. Maar zelfs indien de Arabieren toch akkoord zouden zijn geweest, zou het allemaal niet veel hebben uitgemaakt, want inzake het morele probleem van de vluchtelingen zouden zij, ook indien zij telkens meer en meer concessies over land zouden verkrijgen, zij nog steeds in staat zijn om hun territoriale eisen nog te verhogen.

Zou het dan niet verstandig zijn om Obama te suggereren om eerst te beginnen met het herstel van de Palestijnse vluchtelingen voordat toegevingen over land worden gedaan, sinds dat Obama en de westerse wereld er zo op gebrand zijn om de vluchtelingen te helpen, en ze van ons een actieplan eisen?

Dit zou inderdaad het eerste actieplan van belang zijn!

Nadat we de reacties hebben gezien van de Palestijnen op de genereuze voorstellen – zoals de reactie van Arafat op het vredesvoorstel van Ehud Barak om alle toegevingen in Oslo in één keer te ontvangen eerder dan in etappes – is het duidelijk dat het vluchtelingenprobleem het eerste van alles moet opgelost worden, en niet nàdat we hen steeds meer en meer grondgebied hebben toegezegd. [lees ook op deze blog: Waarom de Palestijnen elk vredesakkoord met Israël afwijzen]

Er bestaan twee gevaarlijke risico’s:

Ofwel zal de Israëlische consensus tegen de aanvaarding van de Palestijnse vluchtelingen langzaam vervliegen, net zoals gebeurde met die andere concensi uit het verleden, zoals “niet praten met Arafat” of het “nee tegen een Palestijnse staat” (wie herinnert zich dat nog als zodanig?)

Of, als de consensus zal blijven bestaan, en wij de Palestijnse vluchtelingen niet zullen aanvaarden, zullen de Palestijnen nadat zij hun staat hebben verkregen (die uiteraard niet lang gedemilitariseerd zal blijven) ons aanvallen in een complete oorlog met de hulp van andere Arabische landen, een oorlog die heel moeilijk te winnen zal zijn tussen de nauwe grenzen. Ze zullen in elk geval niets te verliezen hebben, want ze hebben geleerd dat zelfs wanneer ze aanvallen en weer verliezen ze toch altijd weer in staat zullen zijn om alles weer terug op te eisen.

Als tegenaanval gericht tegen de Arabische propaganda, zouden we in onze propaganda moeten benadrukken dat het vredesproces van historische aard is, dat het zich niet afspeelt tussen de Israëliërs en de Palestijnen, maar tussen twee volkeren – het Joodse en het Arabische volk, twee volkeren die elk hun eigen religie hebben, een eigen taal en cultuur, en het recht hebben om te bestaan.

Vandaar dat men het vreselijke onrecht zou moeten benadrukken (maar omdat het door iedereen gekend is, moet het niet in onze propaganda worden gebruikt), dat, terwijl de Arabische natie uit meer dan twintig nationale staten bestaat, en zij eisen van de enige Joodse staat ter wereld (die wel alle vluchtelingen heeft opgevangen – inclusief meer dan 600.000 verdreven Joodse vluchtelingen uit de Arabische landen) dat zij van haar kleine oppervlakte nog een andere staat moet schenken, en dat in ruil van wat overblijft van haar eigen grondgebied, het moet omvormen tot een staat voor al haar burgers. Dit is wat zij nu al eisen, maar zelfs als wij hun vluchtelingen zouden toestaan – zij het zelfs in beperkte mate – om terug te keren, zal hetgene wat zeker zal gebeuren, in het beste geval, maar in het slechtste geval snel een Arabische meerderheid hebben en zal Israël op “democratische” wijze veranderen in een andere Arabische staat.

Daarom dat het absoluut noodzakelijk is om het proces van overdracht van land te vertragen totdat de verlichte wereld (de VS, de VN en de rest van het Kwartet) elke vluchteling een som geld zal geven voor zijn rehabilitatie – in de Arabische landen of in een gelijk welk ander land dat bereid is om hem te aanvaarden, met uitzondering dan in Israël.

Indien een dergelijke aanbod zal gericht zijn op individuen en niet door bemiddeling van de Arabische politici (die meer geïnteresseerd zijn hen als vluchtelingen te behouden, zoals ze dat nu al meer dan zestig jaar doen), zal een grote meerderheid van de vluchtelingen gelukkig zijn om het accepteren; en slechts nadat met ieder van hen een aanvang werd gemaakt tot herstel, zullen we in staat zijn om plaats te nemen aan de onderhandelingstafel voor het bereiken van vrede.

Zal Obama ons weigeren te helpen in een dergelijke humanitaire onderneming.

Bronnen: Middle East and Terrorism: The rehabilitation of the Palestinian refugees first door Shulamit Kogan van 22 mei 2010. Shulamit Kogan is an Israeli.; Israel Insider; Martin Sherman: A new paradigm for Palestine van 18 maart 2010