De ‘bijna-erkenning’ van de Israëlische staat door de PLO in 1993


Yasser Arafat: “We recognize the right of Israel to exist in secure and recognized boundaries.”
[“Wij erkennen het bestaansrecht van Israël binnen veilige en erkende grenzen“]

Op de foto: Zittend: Arafat en Holst. Rechtstaand van links naar rechts: Mona Juul, Yasser Abbea-Rabo, Terje Larsen, Abu Mazen (Mahmoud Abbas), Abu Ala en Hassan Asfour.

Oslo, 20 augustus 1993: Noors minister Johan Holst en Shimon Peres

Een bijzonder historisch moment in de geschiedenis, het is te zeggen, het kon een historisch moment zijn geweest ware het niet dat Yasser Arafat zo een onverbeterlijke leugenaar was. Arafat was wellicht de grootste leugenachtige schurk van het Midden-Oosten, sinds de tijd van Adolf Hitler toen diens handlanger in het M-O, de Grootmoeftie van Jeruzalem Hasj Amin Al Hoesseini, tijdens WOII Arabieren en moslims openlijk opriep tot de uitroeiing van de Joden in het voormalige Britse Mandaat Palestina.

In het kader van de Osolo-akkoorden van 1993, wordt in het weekeinde tijdens de nacht van 3-4 september 1993, tussen Arafat en de onderhandelaars de volgende zin goedgekeurd: “We [lees: de PLO of Palestijnen!] recognize the right of Israel to exist in secure and recognized boundaries”. Het werkwoord ‘exist’ kwam in de plaats van ‘live’ omdat ‘exist’ de feitelijke erkenning van de Israëlische staat inhoudt.

De foto hierboven werd nauwelijks een week later getrokken in Tunis, de hoofdstad van Tunesië. Op 10 september 1993 vlogen Johan Jörgen Holst, de minister van BZ van Noorwegen, samen met het Noorse bemiddelaarskoppel Mona Juul en Terje Larsen, naar Tunis om er Yasser Arafat een brief te laten ondertekenen waarin hij akkoord ging om zijn PLO ervan te overtuigen Israël als staat te erkennen.

Terreur loont

Nauwelijks een maand later, 9 oktober 1993, zal onder het toeziend oog van Noors minister Johan Jörgen Holst en Simon Peres, zal als tegenprestatie voor de erkenning door Arafat, Yitzak Rabin wèl de erkenning van de Palestijnse Liberation Organization ondertekenen. Maar van de formele toezegging van Arafat om het bestaansrecht van de Joodse staat te erkennen, is nadien nooit meer iets van gehoord. De buit [erkenning van de terreurorganisatie PLO] was immers al binnen [!].

Ook het Handvest van de PLO werd in die zin nooit gewijzigd. Tot op vandaag wordt in het Handvest voor de vernietiging van de staat Israël gepleit en het gebruik van geweld als enige middel om dat doel te bereiken gepromoot. De PLO zal zich vanzelfsprekend ook nooit aan de bindende verklaringen van de OSLO-akkoorden houden. Arafat had met name tegelijk een andere verklaring ondertekend waarin hij beloofde dat de PLO zou afzien van het gebruik van geweld. Tjah, dat kon misschien wel de Grap van het Jaar 1993 zijn geweest als het niet om te huilen was’. Als er één prijs was die Arafat wèl verdiende was het beslist de 1ste Prijs voor Taqqiya, de onwelvoeglijke islamitische kunst van leugen, bedrog en misleiding van ongelovigen voor het heil van de islam.

Later zullen de regeerders Shimon Peres en Yitzhak Rabin – inclusief grootste schurk van het M-O Yasser Arafat – met zijn allen de Nobelprijs voor de Vrede 1994 krijgen. Arafat kreeg dus een prijs voor iets wat hij wel had beloofd en toegezegd dat hij wel zou doen als maarreeuh… nooit heeft uitgevoerd. Tjah… critici van die betwiste ‘beloning van de terreur’ noemen Arafat “een gewetenloze terrorist met een lange staat van dienst in het promoten van geweld”. Kåre Kristiansen, een Noors lid van het Nobel Comité, nam in 1994 ontslag uit het comité, uit protest wegens de toekenning van de Vredesprijs aan Arafat, hem een ‘terrorist’ hetende. Zie hieronder meerdere artikels over de bijna-erkenning van Israël door de PLO.


Op Brabosh.com: Waarom de Palestijnen geen eigen staat willen hebben van 23 maart 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De onverzoenlijkheid van ‘gematigde’ Palestijnen. Saeb Erekat onthult de realiteit… in het Arabisch van 3 augustus 2009; Palestijns parlementslid Dahlan: ‘Geen erkenning van Israël, noch door Hamas en noch door Al Fatah’ van 31 juli 2009; Mahmoud Abbas verwerpt Israël als Joodse staat van 28 juli 2009; PLO heeft nooit het bestaansrecht van Israël erkend (een leugen weerlegd) van 22 maart 2009; Geen 2-statenoplossing mogelijk zolang het doel van de Palestijnen een 1-staatoplossing is van 18 juli 2009; Mahmoud Abbas (P.A.) weigert opnieuw Israël als Joodse staat te erkennen van 28 april 2009; De mythe van een onafhankelijke ‘gedemilitariseerde’ Palestijnse staat van 28 juni 2009; Israël zegt ‘ja, maar…’ tegen een Palestijnse staat [satire] van 15 juni 2009; Israël wil definitief af van Palestijnse staat van 30 mei 2009; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Waarom zouden we naar twee staten streven als er al drie zijn? van 13 juni 2009; De drie bekendste Palestijnse plannen om Israël van de kaart te vegen van 10 juni 2009; Twee-statenoplossing: dekmantel voor etnische zuivering van Joden van de Westbank? [satire] van 8 juni 2009; Abbas over zijn ontmoeting met Obama: ‘Ik kan hier niks komen doen’ van 7 juni 2009; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009