Het wettelijke recht van Israël om te bestaan als een Joodse staat

San Remo, 13 mei 1920

De Verenigde Staten herhalen regelmatig hun steun aan de veiligheid van Israël, maar zegt niets over de wettelijke rechten van Israël. De wettelijke rechten die ontstaan zijn op de Conferentie van San Remo en de resolutie van 25 april 1920, die werd vastgelegd in het internationaal recht. De herdenking van de negentigste verjaardag van dit evenement zal zeker een nieuw kijk werpen op het Midden-Oosten conflict.

Onze agenda’s zijn bezaaid met speciale data die verwijzen naar ons verleden. Zo vierden we in maart de tweehonderdste verjaardag van de geboorte van de componist Fréderic Chopin. Elke Fourth of July, vieren we de Amerikaanse Dag van de Onafhankelijkheid. Herdenkingen zijn belangrijk, of ze nu hommage brengen aan grootheid of mensen verenigen in nationale trots.

Maar er zijn gebeurtenissen in de recente geschiedenis, die onopgemerkt blijven, zo niet geheel vergeten zijn. Een dergelijk geval hertekende de landkaart van een van de meest politiek omstreden gebieden van de planeet, schudde de reeds bestaande wereldorde grondig door elkaar, riep de wedergeboorte uit van een natie en markeerde het einde van de langste buitenlandse bezetting ooit in de geschiedenis. Toch hebben maar weinig mensen daar ooit van gehoord.

Dat evenement vond negentig jaar geleden plaats in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog nabij de Italiaanse badplaats San Remo. Op 25 april 1920, na twee dagen van intensieve discussies, ondertekenden in San Remo premiers en hooggeplaatste diplomaten van de zegevierende geallieerde machten de zogeheten ‘San Remo Resolutie’ en bezegelden aldus formeel de bestemming van de voormalige Turkse bezittingen in het Midden-Oosten.

Het Midden-Oosten is een plaats van veel voorkomende juridisch onjuiste voorstelling van zaken en sindsdien een ketel van geweld, mede omdat deze historische resolutie, waarin nadere afspraken werden vastgelegd en in het internationaal recht ingeleid, zelden werden bekendgemaakt. Een slecht of niet geïnformeerd publiek dat aan vaak slecht geïnformeerde politici toestaat om ongeloofwaardige – durf ik onrechtmatige zeggen? – brouwels van vredesplannen te promoten, waarvan het eventuele falen zo voorspelbaar is dat het te duidelijk is om te negeren.

Zodus moeten wij op 25 april 2010 de negentigste verjaardag herdenken van de Conferentie van San Remo en maken we het publiek bewust van de cruciale beslissingen die werden gemaakt en moet vervolgens het effect van deze beslissingen op de gronden en de betrokken volkeren bekend worden gemaakt.

In San Remo – en voor het eerst in 1800 jaar, sinds de Romeinse tijd – werd het geografische gebied dat bekend staat als “Palestina” tot een juridische identiteit verworven. Hoewel de grenzen van Palestina niet nauwkeurig werden omschreven in San Remo, overheerste het idee om ze zo dicht mogelijk te tekenen nabij de historische grenzen van de oude Joodse koninkrijken Israël en Juda. In dat opzicht werd de uitdrukking “van Dan tot Beersjeba” van Lloyd George, de Britse minister-president op het moment, gemeengoed en verscheen vaak in latere documenten.

Door specifiek te verwijzen naar de Balfour-verklaring van november 1917 – die in wezen een uitdrukking was van het Britse buitenlands beleid – en door het letterlijk weergeven van de bewoordingen ervan, werden met de San Remo Resolutie de bepalingen van de Balfour-verklaring vastgelegd in het internationaal recht. Aldus heeft de heroprichting van het Joodse Nationaal Tehuis in Palestina internationale erkenning gekregen.

Die juridische titel aan Palestina werd officieel overgedragen van de Volkenbond – toen Turkije een jaar eerder haar rechten op de regio verspeelde op de Vredesconferentie van Parijs – aan het Joodse volk, dat de nationale begunstigde is geworden onder het mandaat dat werd toegewezen aan Groot-Brittannië dat aldus werd aangewezen als curator [van het vroegere Turkse territorium in het M-O]./p>

De overdracht van de titel en de soevereiniteit van het Joodse volk in Palestina blijft aan het internationale recht verbonden tot op vandaag. Ook gelijkwaardige nationale rechten werden verleend aan de Arabieren in zowel Syrië / Libanon en het huidige Irak, onder twee andere overgangsbepalingen die mandaten toewezen respectievelijk aan Frankrijk en Groot-Brittannië. Het moet daarom duidelijk zijn dat de legitimiteit van de huidige Arabische staten Syrië, Libanon en Irak voortvloeit uit hetzelfde internationaal recht waarmee de Joodse natie in [het voormalige Britse Mandaat] Palestina werd heropgericht.

Naast het voldoen aan de nationale aspiraties van het Joodse volk (het zionisme), betekende de San Remo conferentie ook het einde van de langste kolonisatie in de geschiedenis. Overwegende dat de Europese machten hun kolonisatie uitbreidden naar Afrika, Azië en Zuid-Amerika tijdens een periode van niet meer dan vierhonderd jaar, was Palestina daarentegen voor ongeveer 1.900 jaar bezet en gekoloniseerd gehouden door een opeenvolging van vreemde mogendheden (Romeinen, Byzantijnen, Sassanidische Perzen, Arabieren, kruisvaarders , Mamelukken en Turken). Deze vroege episode van de bevrijding, die het wereldwijde dekolonisatieproces meer dan dertig jaar voorafging, moet worden verwelkomd door alle progressieve geesten.

De herdenking van de negentigste verjaardag van de Conferentie van San Remo is een ander soort herinnering in die zin dat zij in de eerste plaats een educatief doel dient. In feite is de Europese Coalitie voor Israël, een niet-joodse Europese organisatie die gevestigd is in Brussel, van plan om dat in San Remo op 24-25 april over te doen, in een tweedaagse officiële bijeenkomst op de plaats waar in 1920 het evenement plaatsvond.

Door de Conferentie van San Remo opnieuw in de schijnwerpers te plaatsen, wordt het publiek beter geïnformeerd, worden opinies beter gegrondvest en kunnen beleidsmakers opnieuw hun geopolitieke plannen herbekijken.

Op de kaartjes hieronder is te zien hoe groot het gebied was dat aanvankelijk (april 1920) in San Remo werd toegezegd aan het Joodse Volk en een officiële internationale bevestiging was van de Balfour-verklaring van 1917, maar dat door  internationaal politiek gesjacher tussen de overwinnende grote mogendheden, dit gebied met ruim 77 procent verkleinden ten nadele van het Joodse Volk toen het grootste oostelijke deel (in juli 1922) werd weggeschonken aan Trans-Jordanië (thans Jordanië) en de Golanhoogte werd weggeschonken aan Syrië dat toen nog Frans Mandaatgebied was.


Bron: Middle East & Terrorism Blog: Israel’s Right to Exist as a Jewish Homeland door Salomon Benzimra van 28 april 2010; Wikipedia.eng: San Remo Conference; HHF: Jews, Arabs, and Eretz Israel An Historical Perspective Fact Paper 26

3 gedachtes over “Het wettelijke recht van Israël om te bestaan als een Joodse staat

  1. Bedankt Brabosh, heel leerzaam om te zien hoe westerse mogendheden in die tijd, zonder enige inspraak van de plaatselijke bevolking, bepaalden hoe een land eruit moest zien.

    Like

  2. Geachte Brabosch:

    Als reactie op uw artikel geef ik U (en de lezers daarvan) in overweging nota te nemen van het volgende:

    1) De letterlijke tekst van de resolutie van de betreffende conferentie (zie http://en.wikipedia.org/wiki/San_Remo_conference)
    2) Kennisneming van de brief van Balfour aan Rothschild n.a.v. diens lobby (zoiets als olielobby en wapenlobby in de US) voor de Zionistische Federatie van 2 november 1917 (Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Balfour_declaration_unmarked.jpg)
    3) Ga achtergronden van deze conferenties na en stel deelnemers en besluitvormers vast: Zie Wikepedia http://en.wikipedia.org/wiki/San_Remo_conference.
    4) Lees het e.e.a. ten aanzien van dit soort conferenties: b.v. McMillan Margaret Macmillan – Parijs 1919.
    5) Lees ook eens wat literatuur (b.v. The history of Ancient Palestine van Alstrom): over de feitelijke (werkelijke) historie van het z.g. Joodse Staat in Palestina en de fictie in de Bijbel daaromtrent.
    5) Verdiep u wat verder in de historie van de bevolking in het gebied, bevolkingssamenstelling en ontwikkeling daarvan tm de 29 november 1947 en de situatie op die datum! (Let ook op de lobby in de US voor erkenning van een Joodse Staat). Daar is ook nog steeds meer dan genoeg feitenmateriaal over te vinden op het internet, die niet door de Joodse en Israel lobby, noch door die van fanatieke Arabieren/Islamiten is gekleurd.

    Tenslotte nog enkele vragen:
    In hoeverre bent u na deze lezing al die informatie er nog van overtuigd dat er wettelijke rechten (wat is dan wettelijk in dit verband)ontleend kunnen worden aan deze San Remo Conferentie?
    Is de besluitvorming niet vergelijkbaar met de opdeling van Polen tussen Stalin en Hitler of wellicht wat meer aanspreekbaar de Jalta Conferentie over de opdeling van Europa? Wat is daar en democratisch en dus wettelijk aan?
    Tenslotte ten aanzien van de vaak genoemde rechtvaardiging van de totstandkoming van Israel op grond van historische aanspraken (los van de waarde daarvan want die hebben de Palestijnen nog meer zie ook de eerdere literatuurverwijzing naar Alstrom ) wat te doen met aanspraken van Spanje of Oostenrijk op Nederland en Belgie of van Indianenstammen op Amerikaanse Staten?
    Meer algemeen filosofisch: In hoeverre zijn besluiten over bezit en toekomst van mensen in een gebied, waar de besluitvormers niets mee te maken hebben legitiem?

    Hans van den Berg Jeths

    Like

  3. Bedankt voor het advies wat ik allemaal moet lezen. Waarschijnlijk denkt u dat ik een achterlijke niet geïnformeerde zionist bent, die dringend wat anders moet lezen dan The Jerusalem Post.

    Wikipedia als bronvermelding is geen goed idee. Zoals u weet (of niet weet) is wikipedia een online encyclopedie die door internetgebruikers wordt volgeschreven en daar zitten maar zelden academici tussen. Dat zijn in werkelijkheid Janneke en Mieke die dat mogen doen op die ene enkele voorwaarde dat zij beschikken over een PC en een internetaansluiting. De discussies die zich dan ontspinnen tussen veelschrijvers onderling is soms aandoenlijker dan de teksten zelf.

    Maar goed, ik ben er ook mee bekend en .. ik ben zelf ook [sporadisch] auteur op Wikipedia.

    Uit het eerste deel onthoud ik vooral dat het woord ‘lobby’ vijfmaal voorkomt. De vooringenomendheid van uw betoog wordt hierdoor perfect bewezen. Het enige wat ik er hier over kwijt wil is dat wanneer bv de Belgische Prins Filip op ‘bezoek’ is in zeg maar Peking, Moskou of New York, om er wat lintjes door te knippen enzo, met in zijn zog zo’n 300 zakenmensen, bankiers, bedrijfsleiders enz… dan krijgt het woord Belgische Lobby zo’n mooi verstandig imago mee. “Goh, wat zijn die Belgen toch slim!” Achteraf krijgen we dan een overzicht wat die lobbyisten zoal bereikt hebben, nieuwe contracten, investeringen enz. Wanneer we het daarentegen over een Israël Lobby hebben, is dat altijd in negatieve betekenis. Het ruikt naar een Joodse samenzwering, zoals neergelegd in [het fake document] de Protocollen van de Wijzen van Sion, de Joden die het geld en de media controleren en meer van dattum. Dus JA voor de Belgische Lobby en NEE voor die van Israël. Geef toe, iets klopt niet in dit plaatje. Maar als u toch meer wil weten van bv. de Joodse Lobby van België kan u klikken op het label rechts hiernaast in de menubalk “Joodse Lobby van België. Hier inschrijven aub”.

    Op uw vragen zou ik uitgebreid kunnen ingaan, maar dat is hier noch de plaats noch de tijd voor. Ik hou het er voorlopig op dat alle omringende staten ongeveer dezelfde tijd dat Israël de onafhankelijkheid uitriep, allemaal kunstmatig opgerichte entiteiten zijn, inderdaad in de stijl van Hitler en Stalin. Nergens heb ik vermeld dat een en ander democratisch of wettelijk werd besloten, tenslotte wordt de geschiedenis door de overwinnaars geschreven. En dat was na elke oorlog steevast G-B, Frankrijk en de VS die wonnen en de grenzen hertekenden. Kijk maar bv naar Jordanië, Syrië en Irak die het zelfde ontstaansverloop hebben.

    Wat ik bedoel met teksten zoals deze is dat er niks abnormaal is aan de ontstaansgeschiedenis van de staat Israël. Integendeel, en, dat wordt nogal eens vergeten, zijn de Joden teruggekeerd naar hun EIGEN land, en niet zoals u hierboven suggereert met zgn. aanspraken van Spanje of Oostenrijk, dat zij het land ‘van een ander’ in bezit namen. De Joden vertoeven in Israël op eigen bodem.

    Wat dat eigendomsrecht betreft, beroep ik mij in tegenstelling tot veel Joden en ook veel lezers en deelnemers aan deze blog, als gedreven atheïst en niet-Joodse zionist, niét op de Bijbel of Thorah, maar op de feiten in de geschiedenis, die gebleken zijn na bestudering van artefacten, gevonden tijdens archeologische opgravingen en ander wetenschappelijke vondsten en historisch onderzoek doorheen de tijden. Wie dat onderzoek heeft gedaan en alle feiten naast elkaar heeft gelegd, komt tot dezelfde conclusie als wat de Bijbel suggereert: Israël is altijd van de Joden geweest, Jeruzalem is al 3000 jaar de hoofdstad van het Joodse volk en behoudens een zestigtal jaren in de 16de eeuw is het land van Israël onafgebroken bewoond geweest door de Joden.

    Like

Reacties zijn gesloten.