De redding van de bomen van de Joodse nederzettingen in Gaza

Gaza, Land voor Vrede anno 2005. Mahmoud Abbas speelt gitaar en zingt voor premier Ariel Sharon. Meteen de grootste flater ooit van Israël -> zich terugtrekken van eigen grond zonder garantie op vrede met de Arabieren. De Palestijnen lachten luidop: "Aha ha haaa! Gaza hebben we al veroverd, nu de Westbank, daarna Jeruzalem en dan heel Israël! Die Joden zijn nog dommer dan we dachten!"

In augustus 2005 heeft Israël zich eenzijdig teruggetrokken uit de Gaza-strook en alle Israëlische nederzettingen in het gebied verwijderd samen met alle 8.500 Joodse kolonisten. Bovendien heeft Israël een aantal nederzettingen in het noorden op de Westelijke Jordaanoever ontmanteld. Israël had een historische concessie zonder voorgaande gedaan in een poging om een snelle opstart van het vredesproces te forceren door de Palestijnen te tonen dat zij in alle ernst bereid waren om te onderhandelen over land voor vrede.

Toch was er geen geen enkele beweging te bespeuren bij geen enkele Palestijnse leider om iets terug te doen. In plaats daarvan verklaarden de terroristische leiders op de Arabische tv, radio en kranten met zijn allen, dat de terugtrekking een grote overwinning was voor het Arabische terrorisme, en dat de terreur aanslagen zodanig moeten escaleren dat Israël zou kunnen worden vernietigd en heel Palestina wordt ‘bevrijd’.

Met andere woorden: het probleem was niet de nederzettingen want die werden ontmanteld. Het probleem is het bestaan van de Joden in het land tussen de Jordaan en de zee en de niet aflatende inzet van de Arabische terroristische leiders om de vernietiging van Israël te bewerken en genocide te plegen op haar bevolking.

Tegenwoordig, aan de grens met Gaza. Zicht op de puinhopen van de voormalige Joodse nederzetting Nisanit. Nisanit is één van de 3 Joodse nederzettingen – naast Elei Sinai en Dugit – in het noorden van Gaza die in augustus 2005 werden ontruimd. De Gazanen hebben er tot op vandaag niks mee gedaan en niks gebouwd. Rechts hebben Palestijnen een waterbassin aangelegd, maar wegens gebrek aan onderhoud is dit helemaal verzilt. Hamas en andere Palestijnse terreurgroepen gebruiken de laatste jaren de ruïnes enkel nog om hun terroristen te trainen.

In augustus 2005 werden op het bevel van premier Ariel Sharon de nederzettingen in de Gazastrook ontruimd [zie hier nederzettingen kaart]. De meeste voormalige Joodse woningen en infrastructuur werden grotendeels door het Israëlische leger en haar verdreven Joodse inwoners ontmanteld en platgewalst. Glen Eilan, een inwoner van het Israëlische dorpje Netiv Ha’asarah, (aan de noordelijke grens met de Gazastrook) legde drie jaar later uit hoe het er nadien aan toeging:

“De eerste dag na de evacuatie, lag ons gemeente Netiv Ha’asarah, plotseling aan de frontlijn. Duizenden Arabieren uit Gaza stonden op nauwelijks 300 meter van onze huizen en riepen “itbach al yehud!” [“Slacht de Joden af!”] zo hard ze maar konden en dat van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Niks aan te doen, dus zeiden we aan het leger dat de toestand onhoudbaar was en bouwden zij vervolgens die 9 meter hoge muur die u hier kunt zien. Wij schilderden [die muur] in heldere kleuren zodat het niet zo verschrikkelijk leek als wij uit onze ramen naar buiten keken.”

Afbeelding rechts: Morag in de Gazastrook 8 februari 2004: De Joodse kolonisten Miriam en Assaf Yafin, die een M-16 machinegeweer bij zich hebben, wandelen hier op 8 februari 2004 tijdens het jaarlijkse feest van Tu B’Shvat [het ‘bomenfeest’] naar de nederzetting Morag in het gebied van Gush Katif in de Gazastrook. Nauwelijks een week voordien, kondigde premier Ariel Sharon de sluiting aan van 17 Joodse nederzettingen in de Gazastrook, die effectief zal afgerond worden op 15 augustus 2005.

Glen Eilon legt uit hoe de huizen van de Joodse gemeenschappen in Gaza werden vernietigd:

“De puinhopen zijn de resten van de Joodse gemeenschap van Nisanit. Wat de half afgewerkte huizen betreft, dachten wij Joden in onze onschuld dat na onze terugtrekking, onze arabische buren huizen zouden bouwen, scholen, hospitalen en gelijkaardige bouwsels  zoals wij hadden staan op het land dat we hen achterlieten. We lieten hen een aantal onafgewerkte gebouwen na waarvan we dachten dat ze nog van nut konden zijn voor hen. Helaas werd er tot op heden helemaal niks gebouwd door de Arabieren en gelijk om het even welke structuren we we hen ook maar hebben nagelaten, worden gebruikt om hun terroristen te trainen.

Sinds de terugtrekking [augustus 2005] werden er 7.000 raketten afgevuurd op Sderot. Hier in Netiv Ha’asarah,, hebben we nog geluk gehad – slechts 1.000 bommen en raketten werden op onze gemeente afgevuurd sinds de terugtrekking.”

Vluchtelingenkamp van Khanis Yunis, 12 september 2005 in de Gazastrook. Palestijnse Gazanen op plundertocht in de voormalige Joodse nederzetting Neve Dekalim, nabij het vluchtelingenkamp nadat het door Israël werd ontruimd. De Gazanen drongen de nederzetting binnen een dag nadat de Israëlische troepen het gebied hadden verlaten. Alles wat los en vast zat werd door de Palestijnse plunderaars meegenomen.

‘We moeten de bomen redden!’

Toen de regering besliste om de Gazastrook te ontruimen vroeg de Israëlische groenorganisatie KKL-JNF zich af wat er zou gebeuren met al de bomen die de Joodse kolonisten gedurende al die jaren hadden geplant in en om de Joodse nederzettingen. In het nederzettingen blok van Gush Katif was er de moshav (soort Joodse landbouwcommune, een variant op de kibboets) Ganei-Tal, opgericht in 1977. Achtentwintig jaar later moest ook die gezinnen inpakken. Besloten werd om Ganei Tal opnieuw op te richten op de gronden van de kibboets Hafetz Haim.

“Tijdens de evacuatie van de Gazastrook ontving ik een boodschap waarin mij werd gevraagd om land voor te bereiden voor honderden bomen die werden ontworteld in de Israëlische gemeenten van de Gazastrook, die naar de Gilat Boomkwekerij van KKL-JNF, die binnen de week zouden worden overgebracht,” vertelde Pablo Chercasky, chef van de boomkwekerij. “Er lag geen land voor hen klaar en ook geen waterleidingen, dus werkten wij de klok rond om een stuk grond voor te bereiden. We hadden geluk want het was zomer en het bleef lang dag.”

Joodse nederzetting Neve Dekalim, 4 september 2005 in de Gazastrook: enkele Israëlische soldaten wandelen doorheen de straat van Neve Dekalim. Op de achtergrond de plat geslagen en vernielde huizen van de Joodse kolonisten. De Gazaanse arabieren zou niet veel worden nagelaten! Eveneens te zien hoe mooi en groen de nederzetting in die tijd wel was. Deze foto werd getrokken precies 10 dagen vooraleer het IDF Gaza zal verlaten hebben.

“De KKL-JNF had maar weinig tijd om te beslissen en gaf instructies om al de bomen uit te graven en naar de Gilat Boomkwekerij te brengen. We kregen de ene vrachtwagenlading na de andere binnen, geladen met bomen in verschillende formaten, en we plantten hen in rijen, plaatsten er telkens een bordje bij met de naam van de nederzetting waarvan zij afkomstig waren. Onze job was het om voor de bomen te zorgen totdat de geëvacueerden zich opnieuw in nieuwe huizen zouden gevestigd hebben, zodat ze in staat zouden zijn om hun bomen te verplanten naar hun nieuwe huizen om de band met hun vroegere woningen die verwoest werden in de zomer van 2005 te herbevestigen.”

Oase Ein Gedi

Shalom Norman, adviseur van JNF Australia, bracht Motti Sender en Ilan Lefler, die gedwongen geëvacueerd werden van Ganei Tal in de Gazastrook, naar de boomkwekerij om hun bomen te identificeren en om te beginnen met de voorbereidingen om de bomen naar hun dorpen te verhuizen, alwaar de KKL-JNF erg bezig is met de infrastructuur voor te bereiden voor hun huizen en voor de agricultuur.

En zoals Motti zegde: “Gewoonlijk wanneer mensen zeggen ‘het ziet er donker uit’, willen ze daar iets negatiefs mee beschrijven, maar in ons geval is het zwarte asfalt van de wegen die leiden naar ons nieuwe dorp iets wat waar we jaren hebben op gewacht om het te zien gebeuren.”

“We zijn met 215 families, allemaal afkomstig uit Ganei Tal. In feite zijn wij de enige gemeenschap uit Gush Katif (Gaza) waarvan alle families tezamen zijn gebleven sinds de tijd van de evacuatie tot op heden. Ik was één van de stichtende leden en we hebben daar samen 28 jaren gewoond. Dit is de eerste keer in 4 1/2 jaar tijd dat ik onze bomen weer terugzie. Zij vormen een levend deel van onze voormalige levens in Gush Katif, een band tussen onze vroegere en onze toekomstige woningen.”

“Aanvankelijk wist ik niet eens dat KKL-JNF onze bomen had verzet. De eerste keer dat ik daar iets over vernam was tijdens een bijzondere inhuldigingsceremonie, die door de KKL-JNF werd gehouden naar aanleiding van de aanleg van een bos nabij de Kissufim Junction, ruim een half jaar na de disengagement (ontruiming) van de Gaza. Een van de sprekers zei toen dat de bomen herplant waren vanuit Gilat en hier waren ze dan.

“Ik ben een landbouwer; ik heb een boomkwekerij in Hafetz Haim, alwaar wij zolang verblijven totdat we in onze nieuwe huizen kunnen intrekken. Ik heb de eer gehad om drie nederzettingen te stichten in Israël – de eerste was in Dikla, in de Sinaï woestijn, die we moesten verlaten nadat een vredesakkoord werd ondertekend met Egypte. De volgende was in Ganei Tal in Gush Katif en nu zijn we onze derde huis aan het oprichten. Het enige wat ik mag hopen is dat onze regering niet meteen zal beslissen om onze nieuwe huizen te verlaten.”

Ilan Lefler, secretaris van Ganei Tal, kon tot zijn eigen grote vreugde zijn olijfbomen herkennen en verwees tijdens dit interview naar een dode dadelboom in de rij bomen van het dorpje van Ganei Tal, de enige boom die de verhuis niet had overleefd en hier toepasselijk het volgende over zei:

“Deze boom symboliseert dat deel van ons dat afstierf  toen wij gedwongen werden om onze huizen te verlaten. Het geeft ons een goed gevoel dat al de andere bomen er levend en gezond bij staan en we kijken vooruit om hen spoedig naar onze nieuwe huizen te brengen. Wij zijn de KKL-JNF erg dankbaar om aan ons te denken en een levende band te bewaren met ons verleden.”

Israëlische leger redt de boom van overlevenden van de holocaust. Wat een titel zeg! Wat was er gebeurd? Joodse nederzetting van Neve Dekalim in de Gazastrook, 22 augustus 2005. Israëlische soldaten hebben in de schaduw van Miriam en Yehuda Gross een Poinciana boom kunnen redden uit hun tuin op 22 augustus 2005, die in de nederzetting Neve Dekalim in de Gazastrook groeide. Het bejaarde Joodse koppel, beide overlevenden van de Holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog, werden gedwongen om hun huis te verlaten in de Gazastrook maar het Israëlische leger had een bijzonder aangename verrassing voor hen in petto: hun boom werd door het IDF uitgegraven en verplant naar hun nieuwe huis in Meitar in het zuiden van Israël.

Bronnen: The Jerusalem Post: Gaza Strip Trees Get Ready to Go Home van 17 maart 2010; Moshav From Wikipedia, the free encyclopedia; Katif.net: Ganei Tal: Past, present and future van 30 oktober 2009; IMFA: 1,400 year-old Byzantine wine press uncovered van 15 februari 2010

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.