Arabieren hebben geen vertrouwen meer in het Palestijnse leiderschap

'Wie van de twee kan ons volk het beste vertegenwoordigen?'

Slechts 11 procent van de Arabieren vertrouwt Palestijnse leiders

De leiders van de strijdende Palestijnse facties al-Fatah en Hamas kregen enkele dagen geleden een doorslaande motie van wantrouwen te verwerken door mede Arabieren in een verrassing stemming op een speciaal evenement op de Doha Debatten. Uit een publiek van meer dan 350 mensen, stemde 89 procent ‘Nee’ op de vraag: “Heeft u nog vertrouwen in de huidige Palestijnse leiders?” Slechts 11 procent van het publiek stemde “Ja”. Het werd aldus een complete afgang voor de Palestijnse leiders die op het einde van het debat zichtbaar aangeslagen waren door het resultaat van deze peiling.

Vertegenwoordigers van al-Fatah en Hamas, die sinds de dood in 2004 van Yasser Arafat de oprichter van al-Fatah, in een steeds toenemende strijd zijn verwikkeld, werden op 16 maart j.l. samengebracht in een unieke publiek ontmoeting in Doha (Qatar) om deel te nemen aan de debatten, op zich een bijzondere gebeurtenis. In een levendige en soms bittere reeks van woordenwisselingen tussen de twee rivaliserende partijen, werd al snel duidelijk dat, terwijl de vertegenwoordigers van de twee partijen persoonlijk het publiek trachtten te behagen maar elkaar verder openlijk afkraakten, het publiek dat deze debatten mocht bijwonen meer en meer begon haar afkeer en twijfel te uiten inzake de oprechtheid en capaciteiten van hun leiderschap.

Doha debatleider Tim Sebastian (l.) en Osama Hamdan van Hamas (r.)

De vertegenwoordigers van al-Fatah, Nabil Shaath, een van de voornaamste onderhandelaars van de PLO en Abdullah Abdullah, een hoge Fatah-woordvoerder, probeerden de schuld voor het falen van de verzoenings onderhandelingen te leggen bij Hamas. Terwijl de factie van Hamas, hier vertegenwoordigd door Osama Hamdan, een lid van het politiek bureau en Mohammad Nazzal, een topwoordvoerder van Hamas, al-Fatah ervan beschuldigde dat het was bezweken voor de druk van Amerika en Egypte om te onderhandelen.

Terwijl ze openlijk met elkaar discuteerden, stond de ene na de andere toeschouwer uit het publiek op om hen te vragen, in verschillende vormen en varianten maar telkens op luid applaus onthaald, waarom na 20 jaar van oorlog en geweld zij kennelijk geen enkele vooruitgang hadden geboekt.

Een Palestijnse student wees erop dat Israël, ongeacht de fouten, zich als een stoer en vastberaden tegenstander had bewezen. Hij vroeg waarom het niet mogelijk was om de Palestijnse kwestie door middel van verzoening in plaats van oorlog op te lossen. Een ander vroeg zich af hoe ” kunnen we op aarde ooit hopen op een verenigd front tegen de Israëli’s als we intern zo verdeeld aanwezig zijn?” Het publiek raakte steeds meer gefrustreerd door het kruiperige en grotendeels onsamenhangende karakter van de antwoorden die zij van de leiders van beide Palestijnse facties verkregen.

Hoewel beide partijen bereid bleken om te erkennen dat er in de strijd tegen Israël niets meer kan worden bereikt tot Hamas en Fatah terug verenigd worden in een gemeenschappelijk front, toonden ze tezelfdertijd maar weinig begrip voor elkaars standpunten hoe dat eenheidsfront dan wel moet worden bereikt. Zowel de vertegenwoordigers van al-Fatah en Hamas legden de schuld voor het veroorzaken van veel van hun problemen bij “derden”. Nabil Shaath zei dat de burgeroorlog die “broeder tegen broeder had opgezet” veroorzaakt werd door spanningen die door het Westen werden verergerd.

Nazzal, die sprak voor Hamas, legde de schuld bij de “Amerikaanse en Israëlische inmenging voor het opleggen van onmogelijke voorwaarden” voor het bereiken van ee mogelijk vredesakkoord en bij “Egypte voor het niet in aanmerking willen nemen van de voorbehouden die wij hebben.” Zij collega Hamdan, weigerde te erkennen dat de “nationale eenheid alleen kan worden bereikt op basis van partnerschap” met Fatah, en stond erop dat al-Fatah moet weerstaan aan de Amerikaanse en Israëlische druk.

Debatleider Tim Sebastian, had vaak de grootste moeite om zich verstaanbaar te maken boven het gekrakeel en wees op een aantal gelegenheden dat beide partijen, maar meer in het bijzonder het debatteam van Hamas, dat het heel graag de schuld bij iedereen legde, maar nooit bereid bleek om overeenstemming te bereiken. Wanneer Nazzal Fatah aan vertegenwoordiger dr. Abdullah vertelde dat de PLO haar politieke proces moet herzien en een goede strategie moet creëren, reageerde Dr. Abdullah door te suggereren dat ze inderdaad een strategie hebben en dat die eruit bestaat “om de bezetting zwaarder voor de bezetter te maken. We moeten ons verzetten tegen de bezetting met alle beschikbare middelen, ook militaire.”

Uitgedaagd door Tim Sebastian over de vraag of hij werkelijk bedoelde dat al-Fatah pleitte voor een terugkeer naar geweld om er op die wijze een einde aan te maken, werd het aan Dr. Shaath overgelaten om te suggereren dat het wellicht onmogelijk zal blijken om de strijd ‘militair’ op lange termijn vol te houden. Wanneer het resultaat van de stemming over het debat werd aangekondigd en de vertegenwoordigers van al-Fatah en Hamas het volle effect ervan in zich hadden opgenomen, zei een zichtbaar aangeslagen Dr. Shaath: “Ik denk dat de sfeer hier heel duidelijk is. Wij zijn uw mensen. Als u betere regeringen wenst moeten jullie betere mensen zijn. Jullie moet jezelf in die mate verbeteren dat jullie later de regering zullen vormen.”

Afbeelding hierboven: Broedertwist in Gaza, voorjaar 2007. Hamaspolitie en militanten van al-Fatah in de clinch met elkaar. Beide terroristische groepen leggen de schuld voor deze broedertwist bij de ‘Zionistische Satan’ Israël. Toch iets waar deze nijvere discipelen van de islamistische geweldscultuur het over eens kunnen zijn. Intussen slaan ze maar wat op elkaar in, wellicht om in conditie te blijven en waarschijnlijker nog: bij gebrek aan Joden in de Gazastrook. Balans tot dusver: 616 doden, 1.500 gewonden en duizenden vluchtelingen… voor het juiste begrip: allemaal Palestijnen dus…


Bronnen: The Doha Debates: Arabs have no confidence in Palestinian leadership van 16 maart 2010 uitgezonden door BBC World News op 20 en 21 maart 2010; Brabosh.com: Peiling bij Palestijnen: 51% pro Bin Laden (al-Qaeda) en 65% pro Nasrallah (Hezbollah) van 14 februari 2010; EU geeft elke dag 3 miljoen euro hulp aan Palestijnen en weet niet waar al dat geld blijft van 14 maart 2010; Fatahgate: Terwijl de PA westerse hulpkas leegrooft, staat Hamas klaar om de handel over te nemen van 2 maart 2010; Fatahgate escaleert, klokkenluider Shabaneh ondergedoken, Westerse media zwijgen van 13 februari 2010; Corruptieschandaal bij Palestijnse Autoriteit deint uit: Abbas onder vuur van 9 februari 2010; In het spoor van de enorme geldstromen naar Palestina van 7 augustus 2009; Waarom de Palestijnen nog altijd vluchtelingen zijn [deel 1] van 17 december 2009; Egypte pakt Hamas-lid met miljoenen cash op zak van 6 februari 2009; Het falen van de Israëlisch-Arabische parlementsleden van 22 februari 2010; Eerste vrouwelijk Israëlisch-Arabisch parlementslid steunt nucleaire ambities van Iran van 4 april 2009; Israëlisch-arabisch parlementslid Jamal Zehalka in de studio: Tel Aviv is Arabische grond van 3 januari 2010; De demografische tijdbom van Israël: de Israëlische Arabieren van 1 januari 2010; In het verweer tegen het demografisch fatalisme van 6 januari 2010; Het demografische probleem: ‘Binnen zeven jaar evenveel Joden als Arabieren’ van 27 mei 2009; PA-chef Mohammed Dahlan: ‘leugens van Hamas zijn een bodemloze put’ van 8 augustus 2009; Fatahkopstukken vergaderen over vernieuwde radicale koers tav Israël van 4 augustus 2009; De onverzoenlijkheid van ‘gematigde’ Palestijnen. Saeb Erekat onthult de realiteit… in het Arabisch van 3 augustus 2009; Palestijns parlementslid Dahlan: ‘Geen erkenning van Israël, noch door Hamas en noch door Al Fatah’ van 31 juli 2009; Mahmoud Abbas verwerpt Israël als Joodse staat van 28 juli 2009; PLO heeft nooit het bestaansrecht van Israël erkend (een leugen weerlegd) van 22 maart 2009; Geen 2-statenoplossing mogelijk zolang het doel van de Palestijnen een 1-staatoplossing is van 18 juli 2009; Mahmoud Abbas (P.A.) weigert opnieuw Israël als Joodse staat te erkennen van 28 april 2009; De mythe van een onafhankelijke ‘gedemilitariseerde’ Palestijnse staat van 28 juni 2009; Israël zegt ‘ja, maar…’ tegen een Palestijnse staat [satire] van 15 juni 2009; Israël wil definitief af van Palestijnse staat van 30 mei 2009; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Waarom zouden we naar twee staten streven als er al drie zijn? van 13 juni 2009; De drie bekendste Palestijnse plannen om Israël van de kaart te vegen van 10 juni 2009; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009

8 gedachtes over “Arabieren hebben geen vertrouwen meer in het Palestijnse leiderschap

    1. Ik had ook niks anders verwacht. De islamistische geweldscultuur is zowat het enige wat overeind blijft in het M-O. Gelukkig voor Israël hebben de arabieren slechte generaals, zijn weinig gemotiveerd en bijzonder slecht getraind. Schieten op onschuldige burgers vanachter de rokken van hun vrouwen en kinderen lukt nog net.

      Like

  1. Ik heb op Youtube heel het debat gezien tussen Tim Sibestian en Nazzal.(van Al Fatah vind ik niet)
    De Hamas topman doet niets anders dan rond de pot draaien.
    Ik raaad aan,aan alle Israelbashers(al zal het niks veranderen vermoed ik)om deze clips te zien.Het is altijd de fout van de andere en geeft nooit een antwoord op simpele vragen.Toen ze hem vroegen wat de condities zijn om vrede te sluiten met Israel,kon hij geen enkel antwoord op geven.
    Hoe kan je vrede sluiten als ene kant zelfs niet weet wat ze willen.
    Het was duidelijk dat Hamas geen vrede wilt anders kon hij simpel antwoorden.

    Like

  2. AJ, waar kun je de link vinden voor het Doha debat?
    (Trouwens, ik snap niet waarom je de hoop opgeeft? (“al zal het niks veranderen vermoed ik)
    Je weet maar nooit en dankzij Brabosh en andere blogsites is er meer kans.

    Like

  3. De Youtube clip kan je hier zien : http://www.youtube.com/watch?v=kLpFBfmIdnA

    Wel ik geloof niet dat je mensen van mening kan veranderen.
    Negentig precent van de Israelbashers zijn notoire antisemieten.
    De andere tien precent zijn ofwel communisten(als vb)die een speciale wereldvisie hebben ofwel slachtoffers van propoganda.
    Enkel deze die een bezoekje brengen naar Israel kunnen nog van mening veranderen.

    Toch vind ik Brabosh een verademing voor vrienden van Israel.
    Ik lees meer dan genoeg anti-Israel artikels,dus Brabosh is meer dan welkom !!!

    Like

  4. AJ,

    Dank u voor de link.

    Ik veronderstel dat het doel van Brabosh onder andere is om het algemeen publiek die blootgesteld wordt aan de (over het algemeen zeer eenzijdige) media ook de de andere kant van het verhaal te laten horen.

    ”Niet weten is niet erg. Niet weten dat je niet weet, dat is pas erg!”
    Brabosh maakt het mogelijk om te “weten”.

    Mensen kunnen nog steeds veranderen van mening, als ze al “weten” maar nog steeds niet “willen” weten, heb je gelijk.

    Like

    1. Inderdaad GL, ik breng de andere kant het verhaal. Ik ga er van uit dat de meeste mensen verstandig genoeg zijn om mijn waarheid en al die andere ‘waarheden’ konsekwent naast elkaar te leggen en dat ze aldus een heel eind dichter de volledige waarheid opschieten. Want, geef toe wat heb je aan informatie als die slechts van één zijde komt? Waarheid heeft altijd twee gezichten.

      Like

Reacties zijn gesloten.