Het complete failliet van de campagne ‘Boycot Israël’

Ter gelegenheid van de zesde editie van de week van de internationale boycot van Israël genaamd Israel Apartheid Week, die gisteren haar laatste dag kende, kan het soms nuttig zijn om te kijken wat het effect is van de economische boycotacties jegens de Joodse staat. Onder de naam ‘Boycott, Divestment and Sanctions‘ (BDS – boycot, desinvestering en sancties) werd de boycot gelanceerd aan dozijnen universiteiten en scholen over de hele wereldbol. De lijst van deelnemende steden is indrukwekkend: van Amsterdam, Bethlehem, Bogota, Durban, Londen, Parijs tot New York en Toronto.

De BDS-beweging tracht elk jaar haar boycotweek als een enorme overwinning op de ‘zionistische entiteit’ te verkopen, maar de cijfers bewijzen het tegendeel. De oorzaken van het falen van de jaarlijks weerkerende internationale boycot-Israël-week zijn velerlei. Jammer genoeg voor deze overijverige Israëlbashers heeft geen enkele boycot van de economie van Israël tot tastbare resultaten geleid. De realiteit oogt geheel anders, zoals blijkt uit bijgevoegde drie grafieken.

Omdat zoveel van het BDS project gebaseerd is op woorden, met inbegrip van concurrerende claims van succes en falen, leek het interessant om een samenvatting te maken die deze keer voornamelijk gebaseerd werd op de cijfers, in acht genomen dat de economische activiteit met betrekking tot Israël zich vertaalt in politieke goedkeuring of afkeuring van de Joodse staat.

Nu kunnen sommige mensen beweren dat dit erg genereus lijkt omdat het hen in staat stelt te blijven beweren dat zuiver economische beslissingen daadwerkelijk worden gevoed door partijpolitieke overwegingen. Maar als we hun grondbeginsel accepteren (zij het tijdelijk) op micro-niveau, dan moeten ze ook bereid zijn om beoordeeld te worden langs dezelfde criteria op een macro basis. En over die macro basis is hier Bewijsstuk A:

Het project van de BDS-beweging houdt de wereld voor dat haar berekende boycotactiviteiten catastrofale gevolgen hebben voor de Joodse staat. Maar de cijfers tonen het falen van hun ambities aan en we zijn getuige van een spectaculaire groei van de Israëlische economie. De omzet van de Israëlische economie (gemeten door het BNP) is de voorbije tien jaren bijna verdubbeld, met name van 110 miljard dollar tot 190 miljard dollar. Tijdens de periode waarin BDS de vruchten van het succes van haar boycotactie tegen de Joodse staat moest plukken, is het Israëlische BNP sinds 2005 (de 1ste wereld editie van de boycot) met 65 miljard dollar gegroeid. Wie dat een succes noemt kan niet rekenen of is een leugenaar.

Nu, sommige fanatieke ‘desinvesteerders’ zullen blijven jammeren en volhouden dat hun boycotbeweging zich buiten Israël concentreert en gebaseerd is op het winnen van individuen en organisaties om te stoppen met de aankopen van Israëlische goederen of het investeren in Israëlische bedrijven (of in bedrijven die op een bepaalde manier in het voordeel werken van Israël). In dat geval, zouden de cijfers die meer relevant zouden zijn voor de export van Israël niet die van het BNP (Bruto Nationaal Product) zijn. Hoewel deze informatie moeilijker te verkrijgen is omgerekend in dollars vertoont de volgende tabel (gebaseerd op de sinds 2000 constante koers van de Israëlische sjekels) een gelijkaardige trend zoals het bruto binnenlands product (BBP):

Met andere woorden, de Israëlische export groeit snel en geeft fuel aan de nog steeds opwarmende Israëlische economie waaraan de boycotters het grootste deel van hun tijd hebben verspeeld door zich  het voorbije decennium onvermoeibaar in te zetten om die op de knieën te krijgen. En wat die zogeheten desinvestering betreft (dat wil zeggen, het stoppen van de stroom investeringen in dollars naar Israël), zoals onlangs werd gedocumenteerd door Europese risicokapitaalmarkten, lijkt het dat momenteel er beter in Israël wordt geïnvesteerd dan in gelijk welk ander Europees land. Met andere woorden, zelfs in Europa (dat toch meer het doel is geweest dan de VS van een agressieve boycot en het afstoten van activiteiten m.b.t. Israël) vertaalt de BDS formule zich in een politiek van investeringen en desinvesteringen, maar heeft uiteindelijk geleid naar een overweldigend enthousiasme voor de Joodse staat.

Nu kunnen we veronderstellen dat de desinvesteringsploeg zich altijd kan terugtrekken op het niet-gespecificeerde feit dat de hele BDS-onderneming in werkelijkheid een propaganda-oefening is, die zich meer bezighoudt met het in het publiek verspreiden van hun anti-Israëlhouding binnen bedrijven, scholen, kerken, vakbonden en andere instellingen die het doelwit zijn van de desinvesteerders activisten. Als dat het geval zou zijn, kan van het doel van de BDS worden gezegd dat het geen onmiddellijke economische straf zou zijn, maar een geleidelijke erosie van de publieke steun voor Israël die ooit zou kunnen leiden tot een effectieve boycot, desinvestering programma’s of feitelijke sancties zoals bv. de vroegere boycot van het Apartheidsregime in Zuid-Afrika.

Als dat het geval zou zijn, dan hebben zouden de volgende cijfergegevens van de BDS-ploeg dit moeten illustreren op de volgende grafiek:

En ja, zoals blijkt uit de cijfers is, na bijna tien jaar van de BDS-gerelateerde anti-Israël propaganda gericht jegens de belangrijkste bondgenoot van Israël, de steun van de Verenigde Staten voor Israël gestegen met bijna 20%, namelijk van 43% in 2000 tot 63% in 2010.

Het is makkelijk om te verdwalen in de retoriek van beschuldiging en tegenbeschuldiging, het opeisen van succes en fraude, de achtergrond van de motieven, enz. die het debat over de BDS zo kenmerken. Maar als je gewoon kijkt naar de cijfers en het causaal verband neemt tussen economie en politieke steun waarop de boycotters toch zo hard bij ons aandringen, is het moeilijk om een beweging te vinden die meer contra-productief is geweest jegens haar eigen doelstellingen dan deze internationale BDS-beweging.

Na een decennium van onvermoeibare inspanningen van de kant van de kampioenen in de kwestie van de BDS, is Israël steeds meer economisch succesvoller geworden, met de groei van de uitvoer van en investeringen in de Joodse staat die geen enkel teken van vertraging toont. En ondanks (of misschien omdat) van hun niet-aflatende pogingen om elke maatschappelijke instelling in het land te doordringen met het Arabisch-Israëlische conflict, verkeert de algemene publieke en economische steun voor Israël in uitstekende gezondheid.

Het bovenstaande allemaal in aanmerking genomen, worden wij – aanhangers van Israël – geconfronteerd met de volgende interessante vraag. Moeten we blijven vechten tegen de BDS-beweging of gewoon een stapje terug doen en de beweging zich verder zo succesvol in de voet laten schieten dat zij aldus de brandstof tot het succes van de Joodse staat ongehinderd blijft voorzien?

Bronnen: Divest This: Running the Numbers van 5 maart 2010; Belgique Israel Blogspot: Fiasco complet de la campagne “Boycott Israël” van 7 maart 2010;