Israël is het slachtoffer en niet de agressor in het Midden-Oosten

De onderstaande tekst is de transcriptie van een voordracht, die Jonathan Hoffman van de Britse Zionistische Federatie hield tijdens een thema avond die op 14 mei 2009 werd georganiseerd aan de Universiteit van Durham (G-B). Hoffman verdedigde er de stelling: “Israel – Victim Not Aggressor” [Israël: slachtoffer geen agressor].

Jonathan Hoffman is vice-voorzitter van de Britse Zionistische Federatie die werd opgericht in 1899 en één van de oudste zionistische federaties in de wereld is. Haar belangrijkste doelstelling is steun en hulp te verlenen, aanvankelijk aan de oprichting en sinds 1948 aan de consolidering van de Joodse staat Israël.

Israel is a victim not an aggressor in the Middle East

door Jonathan Hoffman

Dank u Mijnheer de Voorzitter en erg bedankt om me uit te nodigen.

Toen ik voor het eerst de titel van de thema avond onder ogen kreeg, moest ik meteen denken aan dat koppel dat op een keer hun zes jaar oude dochter naar de Londense Dierentuin meenam. Helaas, toen ze aan de leeuwenkooi kwamen, raakte het meisje wat over enthousiast en stak haar hand tussen de tralies. De leeuw greep haar en begon haar naar binnen te trekken naar zijn vervaarlijke tanden. Het geluk wil dat op dat ogenblik een motorrijder voorbij de Dierentuin reed. Hij hoorde het geschreeuw dat van de leeuwenkooi klonk, sprong van zijn moto, liep naar de kooi, stak zijn vuist door de tralies en gaf een flinke stomp op de snuit van de leeuw. De leeuw was hierdoor zo geschrokken dat hij het meisje losliet. De motorrijder greep het meisje en gaf haar terug aan haar ontzette ouders, die hem natuurlijk nooit genoeg konden bedanken voor het redden van hun dochtertje.

Een andere man die het allemaal zag gebeuren, sprak de moedige motorrijder aan. “Mijn beste meneer,” zei hij, “dat was heldhaftigste wat ik ooit heb gezien, het was absoluut prachtig wat u daar deed. Ik ben een verslaggever van The Guardian [’t kon ook De Morgen zijn geweest; Brabosh] en ik ga ervoor zorgen dat dit verhaal op de voorpagina komt van de krantenuitgave van morgen. Maar mag ik u soms een paar vragen stellen? Die badge op uw jacket, wat betekent die?” “Wel ja,” zei de motorrijder, “Ik ben een Israëliër en ik ben lid van een motorclub in Tel Aviv en die badge is het embleem van onze club.”

Erg nieuwsgierig, kocht onze held de volgende dag The Guardian. Uiteraard stond zijn foto op de voorpagina. En wat was de kop van het artikel?

Israëlisch bendelid valt een Afrikaanse immigrant aan en steelt zijn eten.” [Israeli Gang Member Assaults African Immigrant and Steals his Lunch]

Wel hier, aan de derde oudste universiteit in het Verenigd Koninkrijk, lijken jullie het verschil te kennen tussen ‘goede’ en ‘slechte’ geschiedenis. Jullie hebben een Departement Geschiedenis dat regelmatig gerangschikt wordt in de top-twee van het Verenigd Koninkrijk en ik geloof dat velen onder u dat verschil kunnen waarderen. Ik wil u trachten de ware geschiedenis van Israël aan te tonen… in tegenstelling tot de valse historische verhalen die worden gebracht door de tegenstanders van Israël. Ik denk dat wanneer u de waarheid kent, u met geen mogelijkheid tegen deze stelling kan stemmen.

Jeremy Bowen, sterreporter voor het M-O, door de BBC Trust op het matje geroepen voor partijdige en onjuiste berichtgeving over Israël

Goede geschiedenis is gebaseerd op het bewijs verkregen uit primaire bronnen. Slechte geschiedenis is gebaseerd op de vooroordelen van de mensen die ze verhalen.

Soms is het gemakkelijk voor de slechte geschiedenis om goede geschiedenis te verdrijven. Het is een historische versie van diegenen onder jullie die economisten zijn, bekend zijn met wat wordt omschreven als de ‘Wet van Gresham’: “Slecht geld verdringt goed geld” [Bad Money Drives Out Good Money]. Winston Churchill drukte het zeer goed uit toen hij zei: “Een leugen gaat de halve wereld rond vooraleer de waarheid de kans krijgt om zijn broek aan te trekken.”

Om te zien hoe makkelijk het gaat, kijk dan naar de bevindingen van de BBC Trust [van 3 maart 2009] die werden gepubliceerd op 15 april 2009. De BBC Trust is de onafhankelijke regulator van de BBC. Mensen hadden jarenlang geklaagd bij de BBC, dat Jeremy Bowen, hun sterverslaggever voor het Midden-Oosten, partijdige en onjuiste berichtgeving verspreidde. De BBC had altijd die klachten afgewezen. Dus de zaak komt voor de hoogste beroepsinstantie, met name de BBC Trust. De BBC Trust heeft de BBC op het matje geroepen en terecht gewezen. Niet alleen vond zij dat Jeremy Bowen partijdig was, maar stelde ook vast dat op drie specifieke punten hij onjuist was. (Ik raad jullie aan om de conclusie te lezen op de website van de BBC Trust). Steeds meer mensen halen hun informatie over het Midden-Oosten bij de BBC dan ergens anders dus, als de BBC partijdig is en onjuiste informatie brengt, dan is dat nogal belangrijk.

Als we niet begrijpen vanwaar we komen, kunnen we ook niet begrijpen waar we nu zijn, laat staan dat we zouden kunnen begrijpen waar we naar toe gaan. En dat is de kern van de stelling van vanavond. Laten we beginnen met een les in geschiedenis.

Het feit is dat antisemitisme … het woord dat staat voor haat tegen Joden… een zeer lange geschiedenis kent. Het is in feite de oudste haat van de wereld. Laten we bijna tweeduizend jaar terug gaan tot aan de verwoesting van Jeruzalem door de Romeinen in 70 na Christus. Hier is de beschrijving van de slachting op de Joden neer geschreven door de Joodse historicus Josephus Flavius. Het is het enige getuigenis die we hebben:

“De meeste slachtoffers van de slachting waren vreedzame burgers, zwak en ongewapend, en ze werden afgeslacht waar ze werden gevangen. De berg lijken voor het altaar werd steeds hoger; een stroom van bloed vloeide neer van de trappen van de Tempel en de lichamen bovenaan de berg lijken gleden af naar de bodem.”

Ik maak een sprong naar de kruistochten, die begonnen in 1096, de Toledo Massacre van 1354, de Spaanse Inquisitie die begon in 1478, de herinvoering door Paus Pius IX van het Joodse getto van Rome, de pogroms in Rusland die begonnen in de jaren 1880 en de Dreyfus Affaire in Frankrijk in 1894. Kapitein Alfred Dreyfus – een Joodse Franse artillerie officier … werd gestraft voor een overtreding die hij niet had begaan en zelfs toen de bewijzen jegens een andere man onweerlegbaar bleken, beschuldigden de legerofficieren nog steeds de Jood. Het was enkel dankzij het protestschrift “J’accuse…!” [Ik beschuldig] van Emile Zola, verschenen in het weekblad Aurore op 13 januari 1898, dat de zaak Dreyfus wordt heropend en hij uiteindelijk zal worden vrijgesproken [op 19 september 1899 kreeg Dreyfus amnestie en werd vrijgelaten. Pas op 12 juli 1906, in het derde proces tegen hem, werd hij over de ganse lijn vrijgesproken en terug in het leger opgenomen in de rang van majoor, echter voor vele Fransen werd Dreyfus levenslang gebrandmerkt als een verrader omdat… hij Joods was.]

De Zaak Dreyfus. Degardatie van Frans-Joodse kapitein Albert Dreyfus voor vermeend verraad

Of laten we eens kijken naar de ‘Protocollen van de Wijzen van Zion‘, die een vervalsing was en in Rusland werd uitgegeven aan het einde van de 19e eeuw. De antisemieten zeiden dat het een plan was geschreven door Joden over hoe ze de hele wereld zouden gaan overnemen.

Dus niet verwonderlijk dat na 1800 jaar te worden rond geschopt, in de 19e eeuw een aantal Joden besloten dat de enige plek waar Joden veilig zouden zijn, in hun eigen land is. In die tijd bestonden vele nationalistische bewegingen en die ene heette “zionisme”. De meest prominente zionist was Theodor Herzl. Niet lang voordat hij stierf vonden in 1903 in Rusland moordpartijen plaats, gekend als de Kishinev Pogrom. Joodse mannen die zich verborgen, keken toe hun vrouwen door Kozakken werden verkracht en vermoord en waren zo bang dat ze niets deden om hen te verdedigen. Als er iets de zionisten kon overtuigen was het dat wel. Ze wilden een staat in wat later [het Brits Mandaat] Palestina zal heten. Dat verlangen was gebaseerd op 5000 onafgebroken jaren van het Joodse leven aldaar, samen met de belofte in de Bijbel door G’d van het land aan patriarch Abraham.

Snel verder naar het einde van de Eerste Wereldoorlog. De Britten kregen de landen van Palestina, Irak en Transjordanië om er op toe te zien. Het kreeg de naam ‘Brits Mandaat’ mee. Ze hadden de zionisten reeds hoop gegeven met de Balfour-verklaring van 1917:

“Zijne Majesteits Regering staat welwillend tegenover de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk, en zal zijn beste krachten aanwenden de verwezenlijking van dit doel te bevorderen, waarbij het duidelijk moet zijn dat niets zal worden ondernomen dat de burgerlijke en godsdienstige rechten van niet-Joodse gemeenschappen in Palestina zou kunnen aantasten, of de rechten en de politieke status die Joden genieten in enig ander land.”

Dit werd onderschreven door de Volkenbond in 1922.

Let op twee dingen. Een, de Joodse nationalistische beweging en aanvaard in beginsel door de Britten die Palestina controleerden lang voor de Holocaust nog moest beginnen. Twee, er is geen teken van Joden als daders … alleen als slachtoffers. In 1921 begonnen de eerste anti-Joodse rellen in Jaffa/Palestina die samenvielen met de uitzetting van prins Faisal uit Syrië door de Fransen. Maar dat was puur antisemitisme. Het land dat de Joden bezetten was gekocht land of was woestijngebied en niemands eigendom. Maar naarmate het antisemitisme in Europa toenam, trokken steeds meer Joden naar Palestina. De agressie tegen de Joden werd steeds maar erger.

Grootmoefti van Jeruzalem Amin al-Hoesseini en zijn moslimdivisie van de SS

Groot-Brittannië benoemde in 1920 Sir Herbert Samuel, een Jood, als Hoge Commissaris voor Palestina. Hij was een zwakke figuur. Hij stelde zich verzoenend op ten aanzien van de extremistische, nationalistische Arabische minderheid geleid door een gewelddadig, fanatiek ijveraar genaamd Haj Amin al-Hoesseini. Door de invloed van de anti-zionistische Britse functionarissen op zijn personeel, liet Sir Herbert al-Hoesseini vrij uit de gevangenis en benoemde hem in 1921 tot ieders ongeloof als de nieuwe leider van de Arabieren, de Grootmoefti, nadat de voormalige Moefti overleden. Dat politiseerde de Arabieren in Palestina. Hoesseini ging later naar Berlijn om bij Hitler aan te dringen de Joden sneller te vermoorden. Hij liet ook Arabieren vermoorden of intimideren die het oneens met hem waren.

In 1935/1936 was het duidelijk wat er gebeurde in Europa en trokken nog eens 135.000 Joden naar Palestina. Toch was er geen land gestolen van de Arabieren. Geen agressie. Het land was gekocht of het was vacant. De Moefti leidde de anti-Joodse rellen. Toen kwam de Holocaust en werden zes miljoen Joden vermoord. Moeilijk voor te stellen dat dit slechts 70 jaar geleden gebeurde. Het Joodse leven in Europa werd gedecimeerd. Zo werd 93% van de chassidische gemeenschap van Europa uitgeroeid.

Nadat de Tweede Wereldoorlog eindigde in 1945, werd het probleem van Palestina en de herhuisvesting van de Joden die de kampen hadden overleefd, simpelweg te groot voor Groot-Brittannië, dus werd het probleem overgedragen aan de Verenigde Naties. Zo bijvoorbeeld hadden slechts 200.000 Poolse Joden [van de oorspronkelijke 3 miljoen] de oorlog overleefd. Het was ondenkbaar dat ze terug naar Polen zou kunnen worden gezonden.

Op 29 november 1947 stemde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met 33 stemmen tegen 13 (en met tien onthoudingen) de verdeling van de Britse Mandaat van Palestina in een Arabische staat en een Joodse staat [VN-resolutie 181, het Verdeelplan]. De Joden aanvaarden de stemming. De Arabieren niet en vielen de Joden aan. In januari 1948 viel een strijdmacht van 1.000 Arabieren de Joodse gemeenschappen aan in Noord-Palestina. In mei 1948 werd de staat Israël uitgeroepen slechts enkele uren vooraleer aan het Britse Mandaat een einde kwam. Vijf Arabische legers (Egypte, Syrië, Transjordanië, Libanon en Irak) vielen onmiddellijk Israël aan. Hun bedoelingen werden uiteen gezet door Azzam Pasha, de secretaris-generaal van de Arabische Liga tussen 1945 en 1952: “Dit wordt een oorlog van uitroeiing en een gedenkwaardig bloedbad waarover zal gesproken worden zoals over de Mongoolse slachtingen en de kruistochten.

Israël verloor ongeveer 1 procent van haar bevolking in de Onafhankelijkheidsoorlog 1947-1949. Ik leg het u voor … wie is de agressor hier – en wie was het slachtoffer? Vallen slachtoffers [een land] binnen of word er bij slachtoffers binnengedrongen?

En welk ander land heeft zoveel legitimiteit als Israël, dat is ontstaan bij een ruime meerderheid van stemmen binnen de Verenigde Naties? Werd er over het bestaansrecht van het Verenigd Koninkrijk ooit gestemd? Over de Verenigde Staten misschien?

Hoe zit het met de 700.000 Palestijnse vluchtelingen, zullen de tegenstanders van de motie vragen? Waren zij niet de slachtoffers van de Israëlische agressie?

Logo van de Joodse ondergrondse strijdmacht Irgoen-Etzel

Het antwoord is dat een aantal van hen het slachtoffer werden van de illegale Joodse strijdkracht genaamd de Irgoen – maar de overgrote meerderheid niet. De recente herklassering van documenten uit de periode van het Britse Mandaat en Israël’s eerste dagen maken ‘goede’ geschiedenis mogelijk en dat is de waarheid waarover moet geschreven worden.. Zoals professor Efraim Karsh heeft geschreven (in Commentary Magazine): “Tegen de tijd dat Israël haar Onafhankelijkheid afkondigde op 14 mei 1948, was het aantal Arabische vluchtelingen meer dan verdrievoudigd. Zelfs dan werden geen van de 170.000 tot 180.000 vluchtende Arabieren uit de stedelijke centra en slechts een handvol van de 130.000 tot 160.000 dorpelingen die hun huizen hadden verlaten, daartoe gedwongen door de Joden.” De meesten van hen verlieten hun huizen omdat ze daartoe door hun leiders werden opgeroepen om te gaan. In het grootste en bekendste voorbeeld, werden tienduizenden Arabieren bevolen of gepest om de stad Haïfa te verlaten op instructies van het Arabische Hogere Comité, ondanks zware inspanningen van de Joden om hen ervan te overtuigen om te blijven. Ondertussen werden wel – in wat sindsdien de ‘Joodse Naqba‘ wordt genoemd – ongeveer 700.000 Joden gedwongen te vertrekken uit de Arabische landen waar eeuwenlang hadden gewoond.

En zo gaat het verder. Israël overleefde de Onafhankelijkheidsoorlog [1947-1949], maar was een klein land dat aan de ene kant omringd werd de meedogenloze genocidale vijanden en aan de andere door de zee. Even de Suez Crisis van 1956 overgeslagen en snel doorgaan naar 1967. Egypte verzamelde 1.000 tanks en bijna 100.000 soldaten op de Israëlische grens en sloot de Straat van Tiran voor alle schepen die onder de Israëlische vlag voeren of strategisch belangrijk materialen en grondstoffen vervoerden. In deze agressieve daad kreeg veel bijval en steun van andere Arabische landen.

Wanneer Israël zou gewacht hebben tot het werd aangevallen, zou het zeker zijn weggevaagd. Dus op 5 juni 1967 lanceerde Israël een preventieve aanval tegen de luchtmacht van Egypte [de Zesdaagse Oorlog]. Uzelf verdedigen tegen vernietiging is nauwelijks ‘agressie’ – ja toch? Jordanië viel vervolgens Israël aan. Israël won de strijd en verkreeg de controle over het schiereiland van Sinaï, de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golan Hoogvlakte. Nog steeds geen teken dat Israël de agressor was – en zovele tekens dat de Joodse staat andermaal het slachtoffer was. Israël wilde onmiddellijk vrede sluiten, en bood land aan in ruil voor vrede. Maar de Arabieren willen geen vrede. Op de conferentie van Khartoum van 29 augustus tot 1 september 1967, reageerden acht leiders van de Arabische landen op het aanbod van Israël om land te ruilen voor vrede met de drie bekende NEEN’s: geen vrede, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen. [“no peace with Israel, no recognition of Israel, no negotiations with it“]

Snel over naar 1973 tijdens de Yom Kippoer oorlog. In Egypte was Sadat Nasser opgevolgd en had behoefte aan een militaire overwinning op zijn positie te versterken. In Syrië dacht president Assad dat, indien hij terug de Golanhoogte kon veroveren, hem het leiderschap in de Arabische wereld zou worden geschonken. Deze keer begon Israël geen preventieve aanval. Opnieuw heeft het zich verzet tegen de invasie, maar was het duidelijk het slachtoffer.

Het was duidelijk dat Israël ook nu niet zou worden verslagen. Dus Sadat… zie erin geslaagd was iets van de Sinaï terug te winnen, besloot vrede te sluiten met de Joodse staat. Het vredesverdrag met Egypte werd ondertekend in 1979 en Israël trok zich terug uit de Sinaï. 15 jaar later tekende Israël ook een vredesverdrag met Jordanië. Ik vraag het u: hebben de agressors ooit vredesverdragen getekend en zich terug getrokken?

Toch werd het Israël niet toegestaan om in vrede te leven. In juni 1982 maakte de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie door de herhaalde beschieting van Israëlische steden het leven in het noorden van Israël ondraagbaar. Dus in juni 1982 is Israël – als slachtoffer en niet als agressor – Libanon binnengevallen [de Libanon Oorlog van 1982]. De bouw van de veiligheidsmuur door de Israëli’s als slachtoffers van zelfmoordaanslagen, begon in 2002 op de Westelijke Jordaanoever om te beletten dat Arabische terroristen hun aanslagen zouden uitvoeren. Opnieuw Israël was een slachtoffer en geen agressor. Er waren de verhalen over een bloedbad in Jenin van 3 tot 11 april 2002, een vluchtelingenkamp op de Westelijke Jordaanoever. Maar ze werden weerlegd.

In juli 2006 begon de tweede Libanon oorlog. Terroristen van Hezbollah openden het vuur met raketten op mortieren op Israëlische grensplaatsen. Dat was slechts een afleiding voor een anti-tank raket aanval op twee Israëlische gepantserde Humvees die patrouilleerden aan de Israëlische kant van het veiligheidsmuur. Israël trok naar Libanon om af te rekenen met de terroristen. Het ging als een slachtoffer en niet als agressor.

12 juli 2008: stoffelijke resten van Ehud Goldwasser en Eldad Regev worden geruild voor Samir Kuntar en 4 andere libanezen plus de lijken van 200 Palestijnse en Libanese gesneuvelde terroristen

Op 16 juli 2008 heeft Hezbollah de doodskisten met daarin de overblijfselen van de ontvoerde Israëlische soldaten Ehud Goldwasser en Eldad Regev overgedragen aan Israël in ruil voor Samir Kuntar en vier leden van Hezbollah, die waren gevangen genomen in 2006 tijdens de Libanon Oorlog. Samir Kuntar is het monster, die op 16-jarige leeftijd in 1979 een groep van vier terroristen leidde die vanuit Libanon met een boot aan lang gingen in Israël. Het doel van de operatie was Nahariya aan te vallen, 10 kilometer van de Libanese grens. Rond middernacht arriveerden zij in Naharya. De eerste vier doodde een politieman die hen had ontdekt. De groep betrad vervolgens een gebouw in de Jabotinskystraat inbraken in het appartement van de familie Charan. Ze gijzelden de 31-jarige Danny Haran samen met zijn vier jaar oude dochtertje Einat. De moeder, Smadar Haran, kon zich verbergen in een kruipruimte boven de slaapkamer met haar twee jaar oude dochter Yael en een buurman.

Brahim Harchaoui (l) en Hezbollahterrorist Samir Kuntar (r)
Bestuurslid van de Arabisch Europese Liga (AEL-België) Brahim Harchaoui (l) bezoekt Hezbollahterrorist Samir Kuntar (r) na diens vrijlating

Kuntar en zijn medeplichtige namen Danny en Einat naar het strand, waar een vuurgevecht met Israëlische politieagenten en soldaten uitbrak. Toen Kuntar zag dat de rubberen boot waarmee hij aan land was gekomen werd vernield door het geweervuur, schoot hij Danny van dichtbij in de rug onder het oog van diens dochter, en verdronk hem in zee om er zeker van te zijn dat hij dood was. Vervolgens sloeg hij het hoofd van de 4-jarige Einat tegen de rotsen op het strand en brak haar schedel met de kolf van zijn geweer.

Smadar Haran heeft per ongeluk haar dochter Yael verstikt tot de dood in een poging om haar geschreeuw te onderdrukken die hun schuilplaats zou hebben onthuld, en van waaruit ze konden zien hoe Danny en Einat door Kuntar onder schot werden gehouden en weggeleid. Eén politieagent en twee kameraden van Samir Kuntar werden gedood in de schietpartij die op het strand plaatshad. Kuntar keerde terug naar Libanon in juli 2008 en werd er als een held verwelkomd. Zo, mijn waarde vrienden, zeg mij… de 4 jaar oud Einat Haran – die had haar hoofd werd ingeslagen door Kuntar – en de twee jaar oude Yael Haran… die per ongeluk werd gesmoord door haar moeder … waren zij agressors … … .. of waren zij slachtoffers?

Ik heb u in het kort een overzicht geschetst van 2000 jaar geschiedenis. Het is onvermijdelijk dat ik nog dingen heb weggelaten. Ik heb de Israëlische terugtrekking uit Gaza (in 2005) weggelaten. Ik heb de vredesonderhandelingen weggelaten. Tijdens de onderhandelingen met Yasser Arafat in 2001 werd Arafat de Gazastrook en 97% van de Westelijke Jordaanoever aangeboden. Bovendien werd de Westelijke Jordaanoever als aaneengesloten gebied aangeboden, en niet in ‘kantons’. Maar hij wees het voorstel af. Ik meen dat op dat ogenblik het Palestijnse volk het slachtoffer was van dat besluit.

Dan heb ik ook nog het Handvest van Hamas buiten beschouwing gelaten… Het kon door Adolf Hitler geschreven zijn…

  • Alhoewel deze schakels ver uiteen liggen en alhoewel de continuïteit van de jihad werd onderbroken door obstakels, die op het pad van de jihadstrijders werden opgeworpen door hen die zich onder zionistische invloed bevinden, streeft de Islamitische Verzetsbeweging ernaar de belofte van Allah te realiseren, ongeacht hoeveel tijd dat zal kosten. [artikel 7]
  • De Profeet [Mohammed], moge Allah hem zegenen en hem vrede geven, zegt: “De tijd van het oordeel zal niet aanbreken totdat de moslims de Joden zullen bevechten en hen zullen doden; bij gevolg waarvan de Joden zich achter rotsen en bomen zullen verstoppen. En iedere boom en [iedere] steen zal [dan] zeggen: ‘O moslim, o slaaf van Allah , achter mij zit een Jood, kom hier en dood hem!’, behalve de gharkadboom , want dat is een Joodse boom” (overgeleverd door Al-Bukhari en Moslim). [artikel 7]
  • De dag dat de vijanden enig deel van het islamitische land bezetten, wordt jihad de persoonlijke verplichting voor iedere moslim. Met het oog op de Joodse bezetting van Palestina, is het noodzakelijk de banier van de jihad te hijsen. Dit vereist de vergroting van het islamitische bewustzijn onder de massa’s, lokaal [in Palestina], in de Arabische wereld en in de islamitische wereld. [artikel 15]
  • De Islamitische Verzetsbeweging roept alle Arabische en islamitische volken op om serieus en voortvarend te handelen om dit verschrikkelijke complot te voorkomen en de massa’s te waarschuwen voor het gevaar dat verbonden is met het verlaten van de conflictcirkel met het zionisme. Vandaag is het Palestina, en morgen een of meer andere landen, want het zionistische plan heeft geen grenzen en na Palestina willen zij hun grondgebied uitbreiden van de Nijl tot de Eufraat. En als zij klaar zijn met het verzwelgen van een gebied worden zij hongerig voor verdere uitbreiding, en zo voort, voor onbepaalde tijd. Hun plan wordt uiteengezet in de Protocollen van de Wijzen van Zion en hun huidige gedrag is het beste bewijs voor onze beweringen. [artikel 32]

Denk na over wie daar het slachtoffer en wie de agressor is. Bij wijze van interview in de New York Times van 12 april 2009 werd aan Khaled Meshaal, de leider van Hamas, gevraagd om het Handvest te herzien: “Vergeet dat maar, niet de minste kans daartoe,” zei hij.

Ik heb de dagelijkse haat retoriek weggelaten die wordt verspreid door Hamas TV en door de Iraanse televisie. Via kinderprogramma’s [..]. Zo is er Assud het konijn dat Joden doodt. Er zijn Tom en Jerry die worden opgevoerd als een zionistisch complot om de muis te rehabiliteren.

Ik laat mijn medestander Eric Lee vertellen over de meest recente gebeurtenissen. Maar ik zeg u dat er geen rechtvaardiging is voor de feiten die ik u heb beschreven om naar Israël te verwijzen als de ‘agressor’ in het Midden-Oosten. Wie dat doet probeert de geschiedenis om te keren. Maar er zijn bewijzen in overvloed dat Israël het slachtoffer is geweest. Net als de Israëlische motorrijder waar ik mijn betoog mee begon, werd het verhaal van Israël door de media in stukken gedeeld waardoor het slachtoffer de agressor is geworden en zwart wordt omgedraaid naar wit. Dat gold al in 1948, toen Israël slechts een dag nadat het een land werd, werd aangevallen en dat is tot op heden het geval. Maar ik verzoek u dringend om zelf na te denken… geloof niet wat de BBC, The Guardian en The Independent schrijven – en geef uw steun aan deze motie… hoe zou u die NIET kunnen ondersteunen?

Dank u mijnheer de Voorzitter.

Bron: Chas Newkey-Burden blog Oy Va Goy: Israel: victim not agressor van Zionism van 24 mei 2009; Israel is a victim not an aggressor in the Middle East; A speech by Jonathan Hoffman, Co-Vice Chair of the UK’s Zionist Federation at a debate by the Durham University Union, 14 May 2009

4 gedachtes over “Israël is het slachtoffer en niet de agressor in het Midden-Oosten

  1. Achter de waarheid die dit artikel integraal weergeeft ligt een andere waarheid, verzwegen maar niet te verbergen. De strijd tegen Israel, of deze nu wordt gevoerd in de landen van de wereld of in en om het thuisland Israel, de strijd tegen Israel-het-volk heeft niet te maken met wat de Joden DOEN. Het heeft altijd weer te maken met wat de Joden GELOVEN. Zij geloven in hun eigen Jodendom en niet in Islam of welke andere religie dan ook en dit is voor de wereld DE REDEN om dat volk te blijven belagen, het vervolgend waar het zich ook bevindt. De monsterlijke aantasting van Israel’s vrijheid te denken en te geloven wat het verkoos en blijft verkiezen is een schokkende schending van de rechten van de mens op vrijheid waar zovelen de mond vol van hebben. De rechten van de mens gelden voor niemand of voor allen. Het is ongerijmd dat zij die voorgeven ervoor te ijveren zich doorgaans projecteren als anti-Israel en anti-Joods.

    Like

  2. Laat het wel zijn ,het volk Israel wordt al duizende jaren vervolgd,waarom ?,..
    Het is hun geloof
    Een ding wil ik hun zeggen ,..mijn geloof als Christen weet ik dat u het volk bent van onze Vader en u zult altijd overwinnen ,laat de christenen dit ook inzien.
    Ga met God

    Like

  3. Dat klopt niet helemaal. Tijdens het Derde Rijk werden de Joden vervolgd op grond van ras. Mensen die een Joodse grootvader of -moeder hadden, ook al waren ze zelf niet gelovig en compleet geassimileerd, werden als Jood bestempeld en gediscrimineerd. Ik heb weet van gevallen die zelfs bij de Waffen-SS waren aanbeland, vooraleer ontdekt werd dat ze Joods bloed hadden.

    Like

  4. Inderdaad. Voor de vijanden van het Joodse volk wordt en werd er geen onderscheid gemaakt tussen joodse religie of een Joods etnische afkomst. Antisemitisme is niet genuanceerd. Zo wordt er vaak ook geen onderscheid meer gemaakt tussen Zionisten of andere (Joodse) inwoners van Israel. Het wordt vaak gezien als een geheel Zionistische entiteit.

    Like

Reacties zijn gesloten.