Bittere lessen uit de Gazaoorlog winter 2008-’09

Een jaar na het einde van de Gazaoorlog kan het zinvol zijn om conclusies te trekken, maar ze smaken bitter. De meest voor de hand liggende conclusie is dat Israël geen enkele van haar doelstellingen in Gaza heeft bereikt omwille van het simpele feit dat het IDF de strijd staakte net op het ogenblik dat de complete overwinning binnen handbereik lag… met het directe gevolg dat er geen echte winst werd geboekt en tijdens en vooral na het einde van het conflict, enorme schade werd toegebracht door het politieke en propaganda offensief dat door de vijanden van Israël werd gelanceerd.

Israëlische vrouwelijke sergeant en scherpschutter van het IDF

Operation Cast Lead was een goed idee. Helaas – en zoals in het verleden al bij herhaling gebeurde met de Libanonoorlog van 2006 nog vers in het geheugen – is Israël met opzet gestopt kort vooraleer het haar vijanden de definitieve en vernietigende slag kon toebrengen. Hierdoor werd de opdracht niet enkel slechts voor de helft uitgevoerd, maar leidde de facto tot een nog slechtere situatie dan wanneer Israël helemaal niets zou gedaan hebben. Elke militair zal je hetzelfde zeggen: Als je ten oorlog trekt om op militaire wijze een dispuut uit te vechten, dan moet je vechten zoals je dat bedoeld hebt en dat betekent vechten voor de overwinning… Zo niet, verspil dan geen tijd en moeite al was het maar om het leven van je soldaten niet nodeloos in gevaar te brengen in een veldslag waarvan je niet van plan bent om die tot het einde toe uit te vechten.

De meest onheilspellende conclusie die dan ook uit Operation Cast Lead moet worden getrokken is de volgende: degenen die NIET de overwinning als doelstelling hebben, worden gedoemd om een nog meer dodelijke oorlog uit te vechten, eerder vroeger dan later. De volgende keer moet Israël afmaken wat de vijand is begonnen en doorgaan totdat de vijand is verbrijzeld, verslagen en vernietigd en de strijd precies op dat kritieke punt is aanbeland waarin de vijand voor de verschrikkelijke keuze komt te staan: ofwel compleet ophouden met hun agressie, de wapens neerleggen en onderhandelingen aanknopen, ofwel geconfronteerd worden met de totale vernietiging. DAN pas kan er echte vrede komen.

Cast Lead Conclusions

door Jeremy Sharon

Een van de belangrijkste gevolgen van de operatie Cast Lead, Israëls drie weken durende militaire offensief in de Gazastrook, die werd afgesloten op 18 januari van vorig jaar, is de enorme campagne die door de vijanden van Israël werd gevoerd om het land te isoleren en te demoniseren. In het kielzog van haar inspanningen om haar burgers te verdedigen, werd Israël op meerdere fronten aangevallen door vastberaden tegenstanders, met het doel ’s lands militaire apparaat te vertragen terwijl tegelijkertijd het land in een diplomatieke hoek werd gedreven.

Na het einde van de operatie in Gaza zijn de Organisatie van de Islamitische Conferentie (OIC), mensenrechtenorganisaties en internationale NGO’s samen met VN-organisaties aangesteld door de vorigen, een intensieve campagne opgestart met het uitgebreide doel Israël te dwingen om maximalistische posities te aanvaarden zoals die door de Palestijnen voor hun toekomstige staat worden geëist.

Die strategie bestaat uit twee centrale tactieken, die beiden Israël’s operatie in de Gazastrook van vorig jaar gebruiken als springplank naar het bereiken van een breder doel. De eerste tactiek is om om het Israëlische leger te belemmeren om de guerillaoorlog en terroristische dreigingen, waarmee het wordt geconfronteerd aan de noordelijke grens met Libanon en de zuidelijke grens met Gaza, doeltreffend aan te pakken. Het belangrijkste wapen in deze strijd zijn de tendentieuze onderzoeken die werden verricht door mensenrechten organisaties zoals Human Rights Watch en Amnesty International in het bijzonder, alsmede het buitengewoon gecorrumpeerde Goldstone Rapport, dat daadwerkelijk op aandringen van het OIC gebeurde [de organisatie van 57 moslimlanden waarvan er slechts 2 het bestaansrecht van Israël erkennen en de rest al 60 jaar lang de vernietiging van de Joodse staat propageren.]

Stafchef Gabi Ashkenazi: eerst een advokaat nemen vooraleer je een uniform aantrekt

Deze campagne heeft enig succes genoten. Israëlische functionarissen worden thans in het buitenland lastig gevallen en bedreigd met rechtszaken wegens vermeende oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, terwijl de Stafchef van het IDF, Gabi Ashkenazi, onlangs aan hogere officieren het bevel gaf om vooraf overleg te plegen met juridische adviseurs, niet enkel in de loop van de planningsfase van de operaties maar ook terwijl ze nog maar in ontwikkeling zijn. Dit beleid werd goedgekeurd ondanks het verzet van een aantal commandanten, waaronder deze van de generale staf.

De tweede tactiek bestaat erin om Israël diplomatiek te isoleren om haar bang te maken en haar tot op een bepaald niveau inschikkelijker te maken. De sterke lobby van Palestijnse sympathisanten, NGO’s en mensenrechtenorganisaties hebben ruime successen behaald. De Britten hebben een aantal uitvoerlicenties ingetrokken van Israëlische oorlogsschepen, omdat de Israëlische marine het gewaagd had haar kanonneerboten te gebruiken tijdens Operation Cast Lead. En boycotcampagnes van vakbonden hebben in bepaalde landen meer succes behaald dan vroeger het geval was, evenals de vele en volgehouden boycotcampagnes aan scholen en universiteiten.

Deze onverbiddelijke druk heeft zeker haar vruchten afgeworpen. De Obama regering, samen met de 27 landen van de Europese Unie, lijkt steeds meer bereid om de Palestijnse standpunten over de meest cruciale kwesties met betrekking tot het conflict over te nemen. De oppositie van de VS en de EU jegens de Israëlische bouwprojecten in Oost-Jeruzalem, is een bijzonder grof voorbeeld van hoe het Palestijnse verhaal volledig aanvaard werd door de belangrijkste internationale spelers, zonder zelfs het Israëlische perspectief ook maar even in overweging te nemen en daarnaast de historische feiten flagrant negeert.

Maar op een ander niveau, hebben deze tactieken gewerkt tegen diegenen die vooraf zo hard voor de Palestijnse zaak hebben gewerkt. In een poging om Israël’s inspanningen om haar burgers te verdedigen te verhinderen en zo onvermoeibaar gewerkt hebben om de Joodse staat te isoleren, hebben de voorstanders van een Palestijnse staat hun eigen zaak geschaad door de Israëli’s naar de [politieke] rechterzijde te dringen.

Het wordt grotendeels vergeten in de stormachtige jaren die sindsdien zijn verstreken, maar in 2006 heeft de Kadima-partij [van ex-premier Ehud Olmert en Tzipi Livni] de algemene parlementsverkiezingen gewonnen op de rug van een campagne waarin ze een eenzijdige [militaire] operatie op de Westelijke Jordaanoever beloofden. Het vertrouwen aan de Israëlische linkerzijde scheerde hoge toppen in de eenvoudige zuiverheid van haar nieuwe eenzijdige strategie, die zo succesvol had gewerkt in de Gazastrook en heeft geprobeerd om dat succes te herhalen door meteen komaf te willen maken met de ganse bloedige sage van de afgelopen zestig jaren.

Korporaal Gilad Shalit, gegijzeld door Hamas sinds 25 juni 2006

Maar die verkiezingen werden nog uitgevochten voor de ontvoering van korporaal Gilad Shalit plaatsvond en de militarisering van de Gazastrook die volgde na de Israëlische terugtrekking in augustus 2005 uit Gush Katif [de laatste blok Joodse nederzettingen in de Gazastrook.] De verkiezingen van 2006 hadden plaats nog vóór Hezbollah de Tweede Libanon Oorlog was begonnen en Noord-Israël bestookte met vierduizend raketten. En Kadima won die verkiezingen vóór Hamas het zuiden van Israël bestookte met zevenduizend raketten en mortieren. Deze gebeurtenissen hebben ervoor gezorgd dat het vooruitzicht van verdere eenzijdige Israëlische terugtrekkingen niet langer verdedigbaar bleken zelfs niet voor de door Kadima geleide Israëlische regering.

Precies door het falen van dat unilateralisme, werd Ehud Olmert gedwongen om terug te keren naar de traditionele diplomatie. Hij probeerde de vrede een nieuwe impuls te geven door in de sporen van Annapolis te stappen en deed hij Mahmoud Abbas uiteindelijk een aanbod dat bestond uit concessies die nooit eerder werden aangeboden door een Israëlische minister-president. Maar gedurende de ambtstermijn van wat waarschijnlijk de meest gematigde Israëlische regering ooit is geweest, zijn de internationale antagonisten de druk op Israël maar blijven verhogen met onderzoeken, veroordelingen en liet de United Nations Human Rights Council (UNHRC) voortdurend resoluties regenen op Israël. In plaats van de Palestijnen onder druk te zetten en in het bijzonder dan op Hamas in de Gazastrook om de terugtrekking van 2005 te laten werken, werd Israël door deze vijandige entiteiten onderworpen aan een eindeloze diplomatieke reeks aanvallen terwijl ze constant met bombardementen in het zuiden worden geconfronteerd.

Gezien het niveau van het geweld dat tegen Israël werd gebruikt in de drie jaren van de regeerperiode van Ehud Olmert, in combinatie met het falen van de internationale gemeenschap om op te komen voor Israël’s recht op zelfverdediging, was de verschuiving van de Israëlische kiezers naar de [politieke] rechterzijde onvermijdelijk. Gedurende de periode van de door Kadima-geleide ‘gematigde’ regering, heeft de internationale gemeenschap de kans gemist om krachtig op te treden tegen de militarisering van de Gazastrook door Hamas en hun aanhoudende beschieting van Israëlische burgers. De VS, EU en VN moesten krachtig hebben gehandeld om de smokkel van grote hoeveelheden wapens in Gaza een halt toe te roepen, net zoals ze met meer vastberadenheid zouden moeten hebben gehandeld om de massale herbewapening van Hezbollah te voorkomen na het einde van de Tweede Libanon Oorlog. Kortom, de internationale gemeenschap had meer moeten doen om een bepaald niveau van vertrouwen te creëren dat, vanaf het ogenblik wanneer Israël’s territoriale toegevingen opnieuw zouden resulteren in vernieuwde golven van artillerie bombardementen, het Israël zou hebben gesteund in haar inspanningen om haar burgers te verdedigen.

Moest een van al deze dingen worden gedaan, dan zouden de Israëli’s iets minder geneigd zijn geweest om de meest verzoenende regering in haar geschiedenis weg te stemmen. Helaas voor de Palestijnen is het gevoel van toen, dat Ehud Olmert aan de macht bracht en hem toeliet de toegevingen te doen die hij inderdaad heeft gedaan, niet meer bestaande. Het Israëlische publiek, bewust van de toenemende veiligheidsrisico’s en het extreem vijandige sentiment in het buitenland, neemt zoals altijd een ruk naar rechts wanneer de mogelijkheid van confrontatie met geweld toeneemt.

Als de voorstanders van een Palestijnse staat oprecht hun doelen willen bereiken, dan is het isoleren van Israël wellicht de slechtste mogelijke strategie om te volgen. Niets zal ooit veranderen zolang de Israëli’s steeds het gevoel behouden door hoe meer toegevingen te doen zij hierdoor de veiligheid van hun staat in gevaar brengen.

Tijdens Operation Cast Lead, scandeerden de demonstranten van de anti-oorlogsbeweging in Londen: “We zijn nu allemaal van Hamas!” [We are all Hamas now!], afbeelding hierboven. Als degenen die zo sterk de zaak van de Palestijnen steunen, zich verder blijven identificeren met de nihilisten van Gaza, die zoals Ismail Haniyeh vorige maand nog herhaalde dat zij niet op zoek zijn naar overeenstemming met de Joodse staat, maar met de vernietiging ervan, dan zal Israël zich nooit veilig genoeg voelen om meer grondgebied op te geven. Als daar tegenover de fervente voorvechters van een Palestijnse staat beseffen dat ook zij moeten aandringen op en strijden voor de veiligheid van Israël en het recht om haar burgers te verdedigen, dan kan er veel sneller diplomatieke vooruitgang worden geboekt eerder dan dat het te laat is.

Bron: American Thinker: Cast Lead Conclusions door Jeremy Sharon van 24 januari 2010

2 gedachtes over “Bittere lessen uit de Gazaoorlog winter 2008-’09

  1. Misschien heeft de Gaza-veldtocht wel gunstige resultaten. Zonder ook maar in het minst critiek uit te oefenen op dit artikel meen ik te moeten stellen dat er wel wat goeds uit is voortgekomen. De ondraaglijke positie van Zuid_Israel verbeterde aanmerkelijk, mensen in Sederot en achterland kunnen weer leven, er vallen geen duizenden raketten meer. Ik zou zeggen dat de Hamas gewaarschuwd werd. Zo van:”ga door met je raketten en Gaza gaat er aan. Het kruitvat Gaza zal niet ontploffen in Israel, nee, het zal weer ontploffen in Gaza, op de puinhopen van Gaza”. Iets dergelijks. Vergelijk Zuid Libanon waar Nasrallah nog altijd in zijn bunker zit na de oorlog daar tegen de Ghizballah die het “buskruit” dat bestemd was in Israel te ontploffen aldaar tot ontploffing werd gebracht met de zichtbare gevolgen. Ghizballah kan het zich waarschijnlijk niet veroorloven opnieuw Israel “uit te nodigen” evenmin als Hamas-Gaza dat kan.
    Israelische militaire actie (ook politieke) maakt dikwijls een gefrustreerde indruk. Wat wil Israel? Vechten of niet vechten? Ik denk dat het beide wil. Vechten om voortleven mogelijk te maken en niet vechten om een schijn van legitimiteit voor een zgn “vredesproces” drijvende te houden. Dat “vredesproces” hetwelk geen vredesproces is. Politiek. Maar politiek is een gegeven, men kan er niet omheen, hoe graag grote bevolkingsgroepen in Israel dat ook zouden willen.
    Ergens maakt het allemaal een typisch Joodse indruk. Schipperen. Kansen open laten, proberen zo lang mogelijk zo veel mogelijk vrede te bewaren.Sorry, meer kan ik er momenteel niet van zeggen behalve dan “op hoop van zegen”.

    Like

  2. Mij lijkt toch dat de Gaza-veldtocht wel resultaten boekte. Zonder het artikel hier ook maar enigszins te becritiseren is mijn conclusie dat de toestand van Israel aanzienlijk verbeterd is. In Zuid-Israel kan de bevolking weer leven, de radeloze vlucht naar de schuilruimten luwde bijna geheel en deze winst kan niet worden weggecijferd. Vergelijk Zuid Libanon oftewel Ghizballahland. Nasrallah zit er nog altijd in zijn bunker, en vreest de Israeli’s opnieuw “uit te nodigen”. Het kruitvat dat had moeten ontploffen in Israel ontplofte in de Ghizballah-contrijen. Hetzelfde zagen we in Gaza. Het Hamaskruit ontplofte temidden der terreurnesten en niet, zoals bedoeld in Israel. De kreten van razernij hierover klinken nog na (Goldstone). Had het beter gekund? Dat ligt er aan wat Israel wilde. Vanzelf blijven bestaan maar ook, ergens, de indruk wekken dat er nog hoop is op een vergelijk met hen waarmee een vergelijk niet mogelijk is: de PLO/Hamas c.s.
    Ergens is dit alles typisch Joods. Schipperen. Gematigd blijven trachten kool en geit te sparen, geen krachten oproepen die men later niet meer kwijtraken kan. Op hoop van zegen.

    Like

Reacties zijn gesloten.