Israël weigert minister Michel de toegang tot de Gazastrook

Israël heeft de Belgische minister van ontwikkelingssamenwerking de liberaal Charles Michel (Mouvement Réformateur), zoon van oud-minister en gekend Israëlbasher Louis Michel, de toegang tot Gaza ontzegt, zo weet Israëlische radio-omroep te melden afgelopen zondagavond. Vice-minister van Buitenlandse Zaken Danny Ayalon heeft de Belgische minister laten weten dat hij het verzoek van de minister om Gaza te bezoeken niet kon inwilligen, omdat officiële bezoeken aan de Gazastrook worden geïnterpreteerd als een legitimatie van Hamas.

Aylon voegde eraan toe dat gelijk welke hulp die komt via België naar Hamas, uiteindelijk zou worden verduisterd door de terroristen en nooit de mensen in nood zou bereiken.

Tijdens een persconferentie zei minister Michel: “Het is niet normaal dat men de toegang tot Gaza ontzegt aan een minister die mee projecten financiert in dat gebied.” België levert humanitaire hulp aan de Gazastrook via twee verschillende organisaties van de Verenigde Naties met name via de UNRWA en het OCHA. Minister Michel die “ne trouve pas cette situation acceptable” beloofde de kwestie te zullen aankaarten bij de Europese Unie.

In december 2009, meldde The Jerusalem Post dat de regering van premier Benjamin Netanjahoe een niet-officieel maar de facto beleid volgt door het niet toelaten aan hooggeplaatste politieke figuren, zoals de ministers van Buitenlandse Zaken, de Gazastrook te betreden vanuit Israël. Volgens overheidsfunctionarissen is de redenering tweeledig: Hamas de legitieme status ontzeggen die het zou verkrijgen door dergelijke hooggeplaatste bezoeken en tegelijk als een manier om de druk op de vrijlating van de ontvoerde soldaat Gilad Shalit op te voeren.

Kort gezegd: Voor Israël komt elk ministerieel bezoek aan Gaza neer op een steunbetuiging aan Hamas. “Dat is helemaal niet het geval. Mijn vraag gold als steunbetuiging aan de bevolking”, reageerde Michel na zijn onderhoud met Danny Ayalon. Moest minister Michel naar de Gaza zijn getrokken om bijvoorbeeld de vrijlating van korporaal Shalit te bewerkstelligen, was de kans dat hij zou toegelaten worden tot de Gazastrook groter geweest en had hij wellicht op meer begrip kunnen rekenen van de Israëlische regering.

Dit Israëlische beleid kwam onlangs aan het licht nadat de Ierse minister van Buitenlandse Zaken Michael Martin aan een parlementaire commissie had verklaard dat Israël hem een bezoek aan de Gaza had geweigerd dat hij had gehoopt te kunnen brengen. Vóór het aantreden van premier Netanjahoe aan het hoofd van de Israëlische regering in maart 2009, werden zowel VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon, het hoofd EU buitenlandbeleid Javier Solana, de Noorse minister van Buitenlandse Zaken Jonas Gahr Støre en de Amerikaanse senator John Kerry allen toegelaten in het gebied. Sindsdien worden bezoeken op hoog niveau verboden, ongeacht voor welke doeleinden.

Gaza, 9 april 2009. Ontmoeting Hamasleider Ismael Haniyeh en Sinn Fein-leider Gerry Adams: bevriende leiders wisselen altijd geschenken uit. Wat zou Adams hebben gekregen? Een presse-papier in de vorm van een Qassamraketje om op zijn bureau te zetten?

Gaza bevrijden van Hamas

Het laatste officiële bezoek aan de Gazastrook was dat van de Noord-Ierse Republikeinse leider Gerry Adams, leider van de nationalistische links-georiënteerde Sinn Fein op 9 april 2009. Sinn Fein is de politieke arm van de gewelddadige paramilitaire IRA (Irisch Republican Army). Echter, dat bezoek was minder dan twee weken nadat de regering-Netanjahoe was aangetreden. Adams noemde Gaza toen een ‘open air prison‘, wat hem niet in dank werd afgenomen door de Israëlische regering.

Israël heeft eerder ook de verzoeken geweigerd van de Franse minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner en aan de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Ahmet Davutoglu om Gaza te bezoeken. Met andere woorden, het verbod om minister Charles Michel Gaza te laten bezoeken is niet tegen België in het bijzonder gericht maar een algemene Israëlische beleidslijn. Wanneer minister Michel zich beter had laten voorlichten over deze politiek had hij zich een bron van ergernis kunnen besparen.

Bovendien kan hij misschien aankloppen bij de Egyptenaren, die de blokkade van Gaza compleet hebben gemaakt en sinds een aantal weken werken aan de versteviging van hun Egyptische muur met Gaza. Of hij zou eventueel met Mahmoud Abbas kunnen praten die onlangs de Egyptische Muur aan de grens met Gaza verdedigde om Hamas verder te isoleren en te dwingen on speaking terms te komen met de PA.

Overigens waarschuwde de Palestijnse Autoriteit dit weekeinde de leden van de Europese Unie ervoor om nog meer toenadering te zoeken tot Hamas. Volgens de PA speelt dat Hamas in de kaart en verzwakt het de positie van Mahmoud Abbas en al-Fatah dat de Westelijke Jordaanoever controleert. Maw: Wat minister Michel wil aankaarten in de EU staat lijnrecht tegenover wat Abbas van hem verwacht.

Merkwaardig toch hoe onze Belgische ministers hun gesprekspartners weten uit te kiezen en vooral telkens opnieuw erin slagen om er de ‘verkeerden’ uit te pikken. De fouten van vorige beleidsmakers blijven herhalen kan immers nooit tot een oplossing van het Arabisch-Israëlisch conflict leiden. Ipv. met de meer ‘gematigde’ Abbas te spreken, verkiest onze minister Hamas als gesprekspartner waarmee volgens hem het eerst moet onderhandeld worden.

Ik wens hem daarmee veel succes toe. Hij kan zich daarbij altijd laten adviseren door de Amerikaanse oud-president Jimmy Carter, die recent zijn spijt betuigde voor het stigmatiseren van Israël. En misschien is dat laatste precies wel wat minister Charles Michel wil bereiken met zijn politiek statement? Het wordt in ieder geval toch zo begrepen. Een zoveelste Belgische ministeriële flater me dunkt.

De terreurorganisatie heeft de Gazastrook nog steeds stevig in een paramilitaire houdgreep en gijzelt schaamteloos de Gazaanse bevolking met als enige doel Israël te vernietigen, de Joden te verdrijven of uit te roeien en het grondgebied om te turnen in een islamistische staat. Net zoals Adolf Hitler op het einde van zijn dagen besliste het Duitse volk in zijn ondergang mee te sleuren, omdat het gefaald had de oorlog te winnen en de Joden met wortel en tak uit te roeien [het beruchte Nerobefehl van 19 maart 1945]. Laat ons hopen – en er alles aan doen – dat het met de Gazanen nooit zover hoeft te komen. Het heeft al genoeg geleden.

Persbericht van het FJO

Toch noopte een en ander het Belgische Forum der Joodse organisaties om het volgende persbericht te verspreiden, waarbij vooral de nadruk wordt gelegd dat de beslissing van de Israëlische regering niét speciaal tegen België is gericht maar deel uitmaakt van het algemene Israëlisch beleid met betrekking tot Hamas.

“Het FORUM wijst er op dat Israël in principe geen toegang tot Gaza aan hooggeplaatste buitenlandse vertegenwoordigers verleent omdat de ervaring leert dat de terreurorganisatie Hamas de komst van buitenlandse functionarissen als een vorm van erkenning tracht te misbruiken. Verklaringen van buitenlandse vertegenwoordigers dat zij slechts op een humanitaire missie zijn, vallen doorgaans weg tegen de achtergrond van foto’s waarop Hamasleden zich in Gaza met hun gasten laten vereeuwigen. Het FORUM wijst er op dat Hamas, dat in Gaza de dienst uitmaakt, op de lijst van terroristische organisaties van de EU en VS staat en het onderhouden van contact met functionarissen van deze beweging in beginsel verboden is. Overigens zou het voor minister Michel wellicht ook mogelijk zijn geweest Gaza via Egypte binnen te komen.

Bronnen: The Jerusalem Post: Israel denies Belgian minister’s request to visit Gaza Strip van 25 januari 2010; J’lem banning foreign leaders from Gaza door Herb Keinon van 8 december 2009; De Tijd: Israël laat Charles Michel niet toe tot Gazastrook en in De Standaard: Geen Gaza voor Michel van 25 januari 2010