Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 3]

In november 2007, publiceerde David Meir-Levi zijn artikel Palestinians: Aggressors, Not Victims, waarin hij de mythe weerlegd van het Palestijnse volk als ‘hulpeloze en onschuldige slachtoffers’ van de Israëlische agressie. Het feit dat de Palestijnse Autoriteit sinds 1994 autonoom bestuurd wordt door twee terroristische organisaties, al-Fatah (op de Westelijke Jordaanoever) en Hamas (in de Gazastrook), is dan eveneens de schuld van Israël en de Verenigde Staten, eerder dan die van de Palestijnen die terroristen tot hun leiders hebben verkozen.

Op deze blog verschijnt dit artikel in drie delen, gezien de omvang van het artikel. Bij het artikel horen ook voetnota’s en tabellen die kunnen geraadpleegd worden op de Engelstalige site.

Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 1] (31.12.2009)

  • – David en Goliath
  • – Hoe de leugen is ontstaan
  • – ‘Palestina uitvinden’

Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 2] (13.01.2010)

  • – ‘Bijt niet in de hand die je voedt’
  • – Hoe zit het met het ‘Palestijns’ nationalisme vandaag?

Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 3] (24.01.2010)

  • – Palestijnen in de Jihad tegen het “globale ongeloof”
  • – Al-Qaeda, Hamas en Hezbollah ingezet voor terreur in de VS
  • – Palestijnse aanvalspogingen op Amerikaanse bodem
  • – Conclusie
Global Jihad: eerst Israël vernietigen daarna zijn de Verenigde Staten aan de beurt

Palestijnen in de Jihad tegen het “globale ongeloof”

Zoals in deel 1 en deel 2 werd beschreven, waren de Palestijnen en hun leiders verbonden met de nazi’s voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de oorlog, hebben de Arabische staten een veilige haven aangeboden voor nazi-misdadigers en de Jodenhaat van de nazi’s overgenomen in de traditionele islamitische anti-Joodse ideologie. Tijdens de Koude Oorlog vormden de Palestijnen met de Sovjet-Unie een alliantie tegen de Verenigde Staten, die als hun terroristische pion werden ingezet tegen westerse doelen en tijdens de eerste Golfoorlog de kant van Sadam Hoessein kozen. Het Palestijnse leiderschap en een belangrijk deel van hun achterban zijn de afgelopen 70 jaar de vijanden van de VS en het Westen geweest.

Vandaag werken Hezbollah en Hamas samen met Iran en al-Qaeda om het gemeenschappelijke doel van de wereldwijde jihad te bevorderen. Israël is het eerste doelwit maar de Verenigde Staten is daarna aan de beurt. Hassan Nasrallah, leider van Hezbollah drukte dit als volgt uit: “Dood aan Amerika is geen slogan. Dood aan Amerika is een politiek, een strategie en een visie.”

Net zoals Arafat zijn Sovjet-meesters diende, doen nu Hamas en Hezbollah hetzelfde voor Iran. Op grond van de doelstellingen en strategieën van Iran, heeft Hezbollah vele Amerikaanse doelen aangevallen in de afgelopen 25 jaar. Het gebruik van Hezbollah door Iran als haar proxy geeft Iran de mogelijkheid van een ‘plausibele ontkenning’ in deze acties. Van de terroristische aanslagen van Hezbollah op Amerikaanse doelwitten waren de meest dodelijke die van 18 april 1983 en 23 oktober 1983, zelfmoord bomaanslagen tegen Amerikaanse doelen in Beiroet waarbij respectievelijk 63 en 241 Amerikanen werden gedood en honderden anderen verwond.

De tragische en zeer gevaarlijke realiteit is dat de Palestijnse Arabieren, omdat zij voor de Tweede Wereldoorlog in grote aantallen de ergste vijanden van Amerika steunden, van de nazi’s tot aan de Sovjets en aan Saddam Hoessein, zij thans de islamo-fascistische terroristische jihad tegen het Westen ondersteunen. Vandaag heeft Hamas de meerderheid in de Palestijnse Autoriteit, een zelf-gedefinieerde terroristische organisatie die haar krachten heeft gebundeld met Hezbollah, al-Qaeda en Iran in hun terreuroorlog tegen het Westen. Op 13 september 2001, heeft een hoge Hamas-functionaris tegen de wereld gezegd hoe diep Hamas een hekel heeft aan de Verenigde Staten. In een reactie op de aanval van 9/11, publiceerde Dr. Atallah Abd as-Subh een open brief gericht aan Amerika, waarin hij zei: “Allah heeft onze gebeden verhoord, het zwaard van de wraak heeft Amerika bereikt en zal telkens opnieuw toeslaan” [in de Palestijnse krant Al-Risala van 13 september 2001]

Hamas werkt nauw samen met al-Qaeda. Sinds de Israëlische eenzijdige en onvoorwaardelijke terugtrekking uit de Gazastrook in augustus 2005, zijn al-Qaeda-cellen onder de leiding van Abu Mus’ab al-Zarqawi de Gazastrook geïnfiltreerd en werken er nauw samen met Hamas en de tientallen andere terreurgroepen die er actief zijn. Al-Zarqawi werft in de Gazastrook Palestijnen aan die familieleden hebben op de Westelijke Jordaanoever voor zijn terroristische acties omdat ze gemakkelijker de Israëlische controleposten kunnen door geraken onder het mom van ‘familie hereniging’.

Al-Qaeda, Hamas en Hezbollah ingezet voor terreur tegen de VS

Agenten van de belangrijkste Arabische en Iraanse terreurgroepen zijn in ons eigen land geïnfiltreerd met de bedoeling om ons van binnenuit aan te vallen, Palestijnse terreurgroepen en individuen vormen een essentieel onderdeel van deze operatie. [17]

Zeer weinig van deze informatie is ooit verschenen in onze reguliere media. Integendeel, de taak van het informeren van het Amerikaanse publiek over de gevaren die ons bedreigen door de Iraanse en Palestijnse terroristische jihad, wordt enkel per uitzondering gedaan door de meer zeer gespecialiseerde (en blijkbaar meer eerlijke en moedige) media.

Een overzicht van deze niet-reguliere media onthult het meest oncomfortabele bewijs waar Palestijnse en andere terroristen mee bezig zijn [in de VS]:

  • Ze hebben zich stevig en comfortabel genesteld in het centrum van Amerika, onder de neuzen van de ordehandhavers en nationale veiligheidsdiensten, hun aantal loopt in de duizenden;
  • Training voor de oorlog in geheime kampen in de Verenigde Staten;
  • Infiltratie in het eigen leger van de VS;
  • Penetratie van Washington DC met politieke invloed op stafleden en met spionnen;
  • Gebruik van ons juridisch systeem om hun propaganda te bevorderen en kritiek of analyse van hun jihadistische doelstellingen in de kiem te smoren;
  • Kopiëren van Amerikaans-Indiaanse juridische precedenten om islamitische enclaves op te richten waarin de Grondwet van de VS door de sharia wetgeving wordt opzij geschoven; en
  • Werken om te voorkomen dat we inzicht zouden krijgen in de jihadistische doelstellingen van hun acties door deze te verdoezelen, te bedekken en door het witwassen van terroristen en hun apologeten.

Onze reguliere media lijken onwetend van dit alles of zijn eerder geneigd het te negeren, terwijl de bewijzen zich opstapelen dat slapende Jihadcellen met terroristische banden met Hezbollah, Hamas en Al-Qaeda die verborgen houden binnen de islamitische Amerikaanse gemeenschap, wachten op de oproep tot actie uit Teheran en Damascus.

Palestijnse aanvalspogingen op Amerikaanse bodem

Uit onlangs vrijgegeven CIA-documenten blijkt dat reeds in maart 1973, de Palestijnse terreurgroep Zwarte September, een PLO sub-groep aangemaakt door Arafat, probeerde om drie autobommen in New York City te laten ontploffen, op hetzelfde ogenblik dat de Israëlische premier Golda Meir de stad zou bezoeken. De krachtige bommen, die honderden zouden gedood of gewond hebben, kwamen niet tot ontploffing als gevolg van verkeerde bedrading van de tijdsmechanismen.

Palestijnen juichen wanneer in New York de WTC torens ineen storten op 9/11

Het is nu bekend dat Arafat de moorden van Amerikaanse en Belgische diplomaten in Soedan heeft bevolen. En sindsdien hebben de PLO en Fatah en andere Palestijnse terroristen groepen tientallen slachtoffers gemaakt onder de Amerikanen. Later hebben individuele Palestijnen hun eigen persoonlijke versie van de jihad uitgevoerd met aanslagen of pogingen tot aanslagen op Amerikaanse bodem.

Palestijnse Arabieren in Brooklyn bereiden een biologische terreur aanslag voor op een bus en op een metrostation in Brooklyn, die verijdeld werd door een ongelooflijk gelukkig toeval. (Een buurman in een appartementencomplex in Brooklyn zag meerdere leveringen door UPS van glazen laboratoriumapparatuur naar hun appartement. Zij waarschuwde de politie, denkend ze een methanol laboratorium wilden beginnen in de keuken). Palestijnen waren eveneens betrokken bij de aanslag op het World Trade Center in februari 1993. Ze hadden ook plannen voor het dynamiteren van de Lincoln en Holland tunnels en het gebouw van de Verenigde Naties.

En waren nog veel meer aanslagen gepland. Vooral na 9/11, hebben al-Qaeda commandanten en ambtenaren, die gestationeerd waren in westerse landen waaronder ook de Verenigde Staten, agenten en vrijwilligers aangeworven voor Hamas om verkenningsopdrachten uit te voeren of om als koeriers te werken. In augustus 2004 werden twee Hamasoperatieven van hoog niveau, Mohammed Salah en Abdelhaleem Ashqar, gearresteerd en vastgehouden in de VS op verdenking van het verstrekken van materiële steun aan Hamas, afpersing en het witwassen van geld. In november 2003 werd Jamal Aqal, een Gazaan die geëmigreerd was naar Canada, gearresteerd in Israël op verdenking van opgeleid te zijn door Hamas in wapens en explosieven voor gebruik in toekomstige terroristische aanslagen in Canada en New York City. Aqal pleitte schuldig in 2004 voor het plannen van het vermoorden van Amerikaanse en Canadese Joodse leiders en van Israëlische ambtenaren die naar de VS reizen.

Eveneens in 2004, werd Ismail Elbarasse Selim, lange tijd een geldinzamelaar voor Hamas, in Maryland gearresteerd naar verluidt nadat de autoriteiten er getuige van waren dat zijn vrouw vanuit een SUV wagen video-opnamen nam van Maryland’s Chesapeake Bay Bridge terwijl Elbaresse het voertuig bestuurde. De beelden die door de vrouw van Elbarasse werden gemaakt omvatte close-ups van kabels en andere zaken ‘die een integraal onderdeel vormen van de structurele integriteit van de brug’, aldus de gerechtsdocumenten. Hamas-leiders hebben openlijk gesproken over hun plannen en bedreigingen, om terreuraanslagen uit te voeren tegen Amerikaanse doelen in het Midden-Oosten en in de VS als gevolg van Amerika’s steun voor president Abbas en de PLO sinds Hamas op 25 januari 2006 de verkiezingen in de Gazastrook had gewonnen.

Hamasstrijders slaags met Fatah politie in Gaza, zomer van 2007

Conclusie

In de week van 13 juni 2007, versloegen Hamas milities overtuigend de veel grotere en beter bewapende Fatah-strijdkrachten in de Gazastrook, waarbij ten minste 160 Arabische Palestijnse Fatah-loyalisten werden gedood. Zij vernietigden effectief de aanwezigheid van de Palestijnse Autoriteit in de Gazastrook en namen de volledige controle over de Gazastrook.

Deze nieuwe ontwikkeling biedt Hamas een uitstekende strategische troef voor escalatie van haar gewelddadige campagne tegen Israël. Deze plotselinge en onverwachte verandering, deze opstand tegen Abbas, is ook een opstand tegen gematigdheid en het is een directe aanval tegen Amerikaanse doelen in het Midden-Oosten. Hamas acties, en de brede steun die zij geniet voor deze acties onder het Palestijnse volk, onthullen blijkbaar ook iets anders: namelijk dat het Palestijnse volk in oorlog is met Amerika.

De geschiedenis hierboven toont aan dat deze oorlog al voor drie kwart eeuw gaande is, te beginnen in de jaren 1930 met de alliantie tussen de Grootmoefti van Jeruzalem en Hitler, de ontwikkeling van de jaren 1960 tot heden met acties Arafat als agent voor Sovjet-beleid en een aanhanger van Sadam Hoessein in de eerste Golfoorlog, en Hamas ‘openlijk anti-Amerikaanse dreigingen en aanslagen en de steun van de aanvallen van Hezbollah tegen de Amerikanen van vandaag.

Er kan niet worden gesteld dat de haat van Amerika slechts beperkt is tot een kleine minderheid van Palestijnen, de leiders, de fanatici en/of de extremisten. Honderdduizenden aanbidders van de Grootmoefti verlangden naar zijn Endlösung [definitieve oplossing van het Jodenprobleem]. Miljoenen volgden Arafat, juichten en vierden toen hij zowel de Israëli’s als de Amerikanen had getroffen. Tienduizenden schaarden zich achter zijn vlag om de krachten te bundelen (Fatah, PLO, PFLP, PFLP-GC, DFLP, de Abu Nidal-groep, Tanzim, Force 17, al-Aqsa Martelaren Brigade, de Zwarte Septembergroep, en zovele andere terreurgroepen) en creëerde een volwaardig terroristisch leger.

Integendeel, in 1996 verkoos het Palestijnse volk hem met een verpletterende overwinning. Toen zijn mandaat verliep in januari van 2000, was er geen oppositie tegen zijn voortdurende illegale controle van de Palestijnse Autoriteit tot aan zijn dood in november 2004. Na de dood van Arafat, verschoof de loyaliteit van de kiezers niet naar zijn vermoedelijk meer gematigde opvolger, Mahmoud Abbas (noch aan een van de andere gematigde partijen de verkiezingen van 2006 in de PA: de ‘Derde Weg’-partij van Hanan Ashrawi oogstte slechts 3 procent van de stemmen met als verkiezingsthema het beëindigen van de Intifada), maar koos voor het terroristische leger met de meest extreme agenda van terrorisme en massamoord en eindeloze oorlog tegen Israël en tegen de VS: Hamas.

Maar vanwaar stamt deze vijandigheid richting Amerika? Een van de redenen die vaak worden opgeworpen is dat de Palestijnse haat voortkomt van de Amerikaanse steun voor Israël. De ficties van een ‘Palestijns volk’ volk dat werd verbannen en onderdrukt door Israël, en van het zogenaamde ‘Palestijnse vaderland’ dat van haar rechtmatige eigenaren werd gestolen door de kwade zionisten, leveren de redenen voor de Arabische haat tegen de Verenigde Staten voor hun steun aan Israël, zouden aan de bron liggen van al het Palestijnse lijden.

Maar terwijl de VS Israël ondersteunt, heeft het ook veel gedaan om de Arabische wereld te ondersteunen, de Palestijnen, Yasser Arafat en de PLO in het bijzonder. En de VS is een drijvende kracht achter de inspanningen sinds de Tweede Wereldoorlog om een Palestijnse staat te creëren naast Israël. Na de Tweede Wereldoorlog, heeft president Roosevelt het compromisloze anti-imperialistisch standpunt ingenomen dat de Derde Wereld landen de mogelijkheid moet worden geboden op zelfbeschikking, en de islamitische Derde Wereld nam maakte wel degelijk deel uit van zijn visie.

Op regelmatige basis, van Roosevelt tot Clinton, heeft de VS bijna net zo veel geld gegeven aan Egypte als Israël, heeft het miljarden steun gegeven gespreid over de jaren aan vele andere Arabische staten, en heeft het miljarden steun gegeven aan de UNRWA voor ondersteuning van de Palestijnse vluchtelingen, en dit ondanks het feit dat de VN-vertegenwoordigers erkennen dat de vluchtelingenkampen van de UNRWA brandhaarden zijn geworden voor terroristen wiens doelwitten eveneens de Amerikanen betreffen en die medeplichtig zijn geweest in de ontwikkeling van het wereldwijde terrorisme.

Naast het feit van een consistente bron van financiële vrijgevigheid aan de Palestijnen, heeft Amerika bijna 60 jaar lang consequent en doelbewust een oogje dicht geknepen voor het feit dat ten minste een deel van al dat geld wordt gebruikt voor het aanwerven, trainen, uitrusten, bewapenen en het inzetten van terroristen tegen Israël, en soms ook tegen Amerikaanse doelwitten.

Als president, heeft Jimmy Carter een cruciale rol gespeeld in de gedaanteverandering van Arafat van terrorist tot staatsman, en als ex-president heeft hij slaafs achter de Palestijnen aangehold [iets waar hij recent spijt van heeft gekregen]. Arafat was een geëerde gast op het Witte Huis, meer dan enig ander staatshoofd tijdens het presidentschap van Bill Clinton. President Clinton was gastheer van de ondertekening van de Oslo-akkoorden in 1993, die Arafat uit ballingschap haalde en de beweging op gang bracht die zou moeten leiden naar de oprichting van een Palestijnse staat. Hij leidde tevens de Camp David II gesprekken, waarin Arafat een soevereine Palestijnse staat op een zilveren schaal werd aangeboden [aanbod dat Arafat trouwens afwees]. De presidenten Clinton en Bush hebben honderden miljoenen dollars steun aan de Palestijnse Autoriteit goedgekeurd sinds de Oslo-akkoorden van 1993.

President Bush was de eerste Amerikaanse president die een publieke belofte deed voor de oprichting van een Palestijnse staat en heeft het ‘Kwartet’ ingeleid in de Road Map for Peace waarvan het belangrijkste doel was om de vredesonderhandelingen weer op de rails te zetten, zodat een Palestijnse staat zou kunnen ontstaan als de oplossing voor het conflict.

Indien hun recht op nationale zelfbeschikking en het verkrijgen van een eigen staat inderdaad datgene was wat het leiderschap van de Palestijnen wilden, zou dat leiderschap de VS toch zien als een bondgenoot. Maar ze zien de VS als een vijand. Waarom? Omdat hun diepste dromen niet gaan over nationale zelfbeschikking of de creatie van een eigen staat.

De Palestijnen worden in de eerste plaats gedreven door de droom van wat de meest extreme legers van islamitische terreur zeggen dat ze de wereld kunnen geven is: de vernietiging van Israël, “Dood aan Amerika” en “Islam über alles.”

Terug naar het eerste deel van Palestijnen zijn agressors, geen slachtoffers [deel 1]

Bronnen: FrontPageMagazine.com: Palestinians: Aggressors, Not Victims door David Meir-Levi van 27 november 2007, deel 3 vrij bewerkt en vertaald door Brabosh op 24 januari 2010; De communistische wortels van de Palestijnse terreur – deel 1 en deel 3 door David Meir-Levi van 14 december 2007, vertaald door Brabosh op 12 en 14 november 2009