In het verweer tegen het demografisch fatalisme

Enkele dagen geleden schreef ik een artikel over De demografische tijdbom van Israël: de Israëlische Arabieren. Zondag maakte iemand er mij op attent dat toevallig de dag voordien over hetzelfde onderwerp een artikel verscheen in The Jerusalem Post dat over hetzelfde thema een totaal andere – zij het positievere benadering – weergeeft: In defiance of demographic fatalism (In het verweer tegen demografisch fatalisme) door Yoram Ettinger. Het eerste artikel vraagt impliciet om actie, het artikel van Ettinger veegt al het vorige van tafel en vraagt om alles te laten zoals het evolueert. “De tijd speelt in het voordeel van Israël”, betoogt Ettinger.

Premier Olmert's 2-statenplan van 16 september 2008

Yoram Ettinger heeft het op zich genomen om de mythe te weerleggen dat Israël wordt bedreigt door een Arabische meerderheid, maar wel op voorwaarde dat het Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) opgeeft. Yoram legt in deze repliek uit dat er helemaal geen reden tot paniek is want: geciteerde bevolkingscijfers over het aantal Arabieren op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook zijn pertinent onjuist en worden door de Palestijnse Autoriteit om propagandistische [lees: financiële] redenen schromelijk overdreven.

Al die voorspellingen dat we een Arabische meerderheid tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee zullen hebben, zijn volgens Ettinger fout, waarna hij vanuit die conclusie komt tot een impliciet pleidooi voor het terugtrekken van Israël achter de grenzen van voor 1967, inclusief de teruggave van Oost-Jeruzalem. “Geef alles aan de Palestijnen en het komt wel goed,” is zijn onderliggend argument maar is in feite niets anders dan een grote leugen. Denk bv. maar aan wat er gebeurde nadat in 2005 Gush Katif (voormalig Joods nederzettingenblok in Gaza) door het Israëlische leger op bevel van Ariel Sharon werd ontruimd: escalatie van Palestijns geweld, meer aanslagen, meer raketten en mortieren en uiteindelijk oorlog in Gaza [Operation Cast Lead]. “Bloed, zweet en tranen”, was de oogst en compleet tegengesteld aan het doel dat met de terugtrekking voorop werd gesteld: [Israëlisch] land in ruil voor vrede [met de Palestijnen] .

Miljoenen dollars en euro’s worden maandelijks aan de PA uitgekeerd door het Kwartet en worden verder aangespekt door de donaties van ontelbare pro-Palestijnse hulporganisaties over de hele wereld. Telkens een ‘vluchteling’ in de registers van de UNRWA wordt ingeschreven, rinkelt de kassa van de PA. Het enige wat verandert onder het bestuur van de PA, is de pasfoto op het vluchtelingenbewijs. De tonnen dollars die de PA broodnodig heeft dienen echter geen nobel doel zoals bv. het dagelijks leven van de Palestijnse bevolking draaglijk te maken, huizen voor hen te bouwen of voor wegenaanleg, maar nagenoeg enkel om de [para-]militaire structuren van de PA in stand te houden, zodat de belangrijkste en wellicht de enige prioriteit van de PA [én van Hamas in de Gazastrook] – met name de oorlog tegen Israël en de verdrijving van de Joden uit het Midden-Oosten – verder kan uitgevoerd worden tot het ultieme doel – de installatie van de Islamitische Republiek van Palestina – wordt bereikt.

In het verweer tegen demografisch fatalisme

door Yoram Ettinger

In 1948 riep premier David Ben-Goerion de onafhankelijkheid uit, in weerwil van het demografisch fatalisme, dat door vooraanstaande demografen van het land werd gepleegd. Hij verwierp hun voorspellingen dat de Joden gedoemd waren om een minderheid te zijn tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee, dat een massale Aliyah [immigratie van Joden uit de Diaspora naar Israël] niet haalbaar is, dat het Joodse vruchtbaarheidscijfer gedaald was tot beneden normale voortplanting niveaus en dat het Arabische vruchtbaarheidscijfer het hoogste in de wereld is, ongeacht de moderniteit.

In plaats daarvan, benadrukte Ben-Goerion het demografisch optimisme en de Aliyah als nationale topprioriteiten, smeedde een solide Joodse meerderheid en plantte de zaden die Israël katapulteerde naar een feitelijke macht in het Midden-Oosten, gerespecteerd voor haar burgerlijke en militaire prestaties.

In 2005, als capitulatie voor het demografisch fatalisme, nam premier Ariel Sharon afstand van het Palestijnse terrorisme en ontwortelde 10.000 Joden uit Gaza en Samaria. Sharon verliet zijn levenslange ideologie van verzet, verzaakte aan de lange termijn strategie en zorgen om veiligheidsproblemen en stapte over naar het demografisch doemscenario. Aldus vergemakkelijkte hij de overname van de Gazastrook door Hamas gevolgd door een rimpeling aan effecten: verslapte houding van afschrikking, geïntensiveerde beschietingen in het zuiden van Israël, de Tweede Libanon Oorlog van 2006, eind 2008 Operation Cast Lead, het Goldstone Rapport en de groeiende mondiale druk op Israël.

Demografische voorspellingen hebben sinds 1992 een steeds grotere rol gespeeld bij het vormgeven van het nationale veiligheidsbeleid. Maar wat als deze voorspellingen dramatisch verkeerd blijken? Zo is, sinds het begin van de jaarlijkse Aliyah in 1882 en in tegenstelling tot demografische projecties, de Joodse bevolking tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee 238-voudig toegenomen, terwijl de Arabische bevolking slechts zesmaal toenam. Sinds 1948 is de Joodse bevolking bijna vertienvoudigd en heeft de Arabische bevolking zich slechts drievoudig uitgebreid.

Israëlische demografen geloofden niet dat een massale Aliyah zou plaatsvinden in de nasleep van de Onafhankelijkheidsoorlog 1947-1949. Een miljoen Joden zijn toegekomen. Ze verwachten geen substantiële Aliyah vanuit het communistische blok in de jaren 1970. Bijna 300.000 joden zijn in Israël aangekomen. Zij verwierpen de mogelijkheid van een massale Aliyah uit de Sovjet-Unie, zelfs indien de poorten werden geopend. Een miljoen Joden verhuisden van de Sovjet-Unie naar de Joodse heimat in de jaren 1990.

In tegenstelling tot de demografische projecties, werd een snelle en drastische daling van de vruchtbaarheid bij moslims vastgesteld die gedocumenteerd werd door het Departement Bevolking van de Verenigde Naties: Iran – 1,7 geboorten per vrouw; Algerije – 1,8 geboorten; Egypte – 2,5 geboorten; Jordanië – drie geboorten en zo verder. Het Arabische vruchtbaarheidscijfer in het pre-1967 Israël daalde 20 jaar lang sneller dan verwacht, en het Arabische vruchtbaarheidscijfer daalde in Judea en Samaria tot onder de 4,5 geboorten per vrouw, neigend naar drie geboorten.

Precedenten suggereren dat lage vruchtbaarheidscijfers zelden kunnen worden omgekeerd na een langdurige periode van significante vermindering.

Tegelijkertijd steeg het jaarlijkse aantal Joodse geboorten met 45 procent tussen 1995 (80.400) en 2008 (117.000), grotendeels beïnvloed door de demografische toename in de seculiere sector. Het totale aantal jaarlijkse Arabische geboorten in het pre-1967 Israël stabiliseerde zich over dezelfde periode op ongeveer 39.000, als gevolg van de Arabische succesvolle integratie in de infrastructuur van onderwijs, werkgelegenheid, gezondheidszorg, handel, politiek en sport.

Uit een audit van de documentatie van de Palestijnse geboorten, sterfgevallen en migratie, die werd uitgevoerd door de Ministeries van Volksgezondheid en Onderwijs en Verkiezingscommissie van de Palestijnse Autoriteit, alsmede door de Israëlische Grenspolitie en het Centraal Bureau voor de Statistiek en door de Wereldbank, blijkt dat door het Palestijnse Centraal Bureau voor de Statistiek een totaal verkeerde voorstelling van zaken werd gegeven.

Bijvoorbeeld, de telling van de PCB’s omvat ongeveer 400.000 buitenlandse inwoners die langer dan een jaar afwezig zijn, negeert de hoge netto-emigratie (28.000 in 2008, 25.000 in 2007, enz.) en telt twee keer de ongeveer 250.000 Arabieren van Jeruzalem, zoals die ook geteld werden door Israël. Bovendien werd een kloof van 40,000 tot 60,000 jaarlijkse geboorten bevestigd tussen enerzijds de cijfers van de PCB’s en anderzijds de documentatie die werd uitgevoerd door de Ministeries van Volksgezondheid en Onderwijs van de Palestijnse Autoriteit.

De audit van de Palestijnse en Israëlische documentatie legt een kromming van 66% bloot van het huidige aantal Arabieren in Judea en Samaria – waaruit blijkt dat er 1,55 miljoen Arabieren wonen en geen 2,5 miljoen zoals door de PA wordt beweerd. Het bevestigde een stevige Joodse meerderheid met 67% en van meer dan 98,5% in het land ten westen van de Jordaanrivier (zonder Gaza), vergeleken met een 33% en 8% Joodse minderheid in 1947 en 1900, respectievelijk ten westen van de rivier de Jordaan. Een meerderheid van 80% is haalbaar in 2035 met een goed demografisch beleid, met de nadruk op de Aliyah, terugkerende expatriates, enz.

Tot slot, het demografisch optimisme is goed gedocumenteerd, terwijl het demografisch fatalisme overduidelijk wordt weerlegd. Er bestaat een demografisch probleem, maar het is niet dodelijk en de wind waait in de rug van de Joden. Daarom is iedereen, die suggereert dat er een demografisch mes wordt gericht op de keel van de Joodse staat en dat de Joodse geografie moet aangepast worden om de Joodse demografie veilig te stellen, maakt hetzij grove fouten of  misleid schandelijk.




Bron: Jerusalem Post: In defiance of demographic fatalism door Yoram Ettinger van 30/31 december 2009; Ettinger is de uitvoerend directeur van Second Thought, een instituut dat zich bezighoudt met het onderzoek van de nationale veiligheidsaspecten in Judea en Samaria. Lees ook op brabosh.com: De demografische tijdbom van Israël: de Israëlische Arabieren van 1 januari 2010; Het demografische probleem: ‘Binnen zeven jaar evenveel Joden als Arabieren’ van 27 mei 2009